1 september.

Flink zijn. Niet wenen. Flink zijn. Niet wenen.

Dat herhaalde ik in mijn hoofd tegen mezelf, toen we haar die ochtend naar school brachten. Zijzelf sprak hoogstens van een kriebel in haar buik, en ze was wat stiller en bedachtzamer dan normaal. Op een andere dag zou dat laatste een reden geweest zijn voor moederlijke opluchting (aaah, rust), maar nu kneep ik alleen wat harder in haar hand.

Ik ben een watje als het op verandering aankomt. En op kleine beentjes onder een nog net te grote boekentas.

11908891_10153575808188967_5909452981597892850_o

Op school concentreerde ik me op het wegslikken van de stenen die iemand blijkbaar in mijn keel had gestopt, en toen haar juf-van-vorig-jaar een succeszoen kwam geven moest ik efkes geniepig met mijn mouw langs mijn ogen wrijven. Vermoedelijk een allergie.

Zeven uur later hoorde ik haar om de hoek al kwebbelen tegen haar vader, en zag ik haar stralende gezicht. We aten vieruurtje, en ze vertelde stoere speelplaatsverhalen over haar vrienden. Boven op de trap blijkt even liefdevol en warm als beneden, en haar tafel heeft leuke kindjes. All is cool. All is good.

Het leek plots alsof ze al jaren in het eerste leerjaar zit.

De meibloemsite, aflevering ik-weet-het-niet-meer. #Brugsepoort

Wat vooraf ging.
Er was hier, achter waar wij wonen, een meubelfabriek en een bowling. Die werden gekocht door een projectontwikkelaar met ambitieuze plannen.
De chronologie tot 2013.
Toen, op de avond dat de gemeenteraad zou beslissen over de zaak van de wegen, kwam er bericht dat de ontwikkelaar zijn aanvraag had teruggetrokken.
Er kwam een tijdelijke invulling.
Die sloot heel plots.
Ik schreef een brief naar de burgemeester. Ik kreeg antwoord, dat we zeker zeker op de hoogte zouden gehouden worden. Want overleg en communicatie is belangrijk!

Dat is een jaar geleden.

Toen wij half augustus thuiskwamen van reis was er een aangetekend schrijven en de u welbekende gele aanplakbrief. Een nieuwe verkavelingsaanvraag, bezwaren moeten binnenzijn voor 5 september.

Ik schreef opnieuw. En met mij gisterenavond al 43 andere mensen. Dat was redelijks indrukwekkend, en het bewijst nog maar eens dat er grote bezorgdheid is, hier in de buurt.

43 bezwaarschriften. BAM! Morgen nog een dag. Wees welkom, #brugsepoort. In trafiek, vanaf 19h #gent

Dat zijn er al heel wat, 43, maar we zitten nog ver van de 75 bezwaarschriften die we de vorige keer hadden. Dus bij deze een warme oproep.

Als u van dicht (u woont er) of van minder dicht (u werkt er, uw kinderen gaan er naar school, …) iets te maken heeft met de Brugse Poort: schrijf een brief! U kan dat gewoon thuis doen, en u mag de modelbrief gebruiken die op de site staat om vrij te copypasten. Net als die van mij, die u hier vindt.

U ziet op tegen het brengen van uw bezwaarschrift naar het stadhuis? Bezorg het ons (ondertekend!), wij doen dat voor u. Vanavond in Trafiek (in het Pierkespark – Haspelstraat), of gewoon aan mij, vandaag of morgen.

U heeft geen printer? U ziet dat niet zitten, zelf een brief opstellen? Kom vanavond vanaf 19h naar Trafiek, wij helpen u. Er zijn computers, een printer, en alles kan meteen in een envelop naar het stadhuis.

En tot slot: u heeft eigenlijk niks met De Brugse Poort te maken, maar wilt toch iets doen? Deel deze post! Stuur hem door naar wie u hier in de wijk kent!

We hebben u nodig. Echt.

Twee-punt-nul ofzo.

Zeven maand is het. Zeven maand geleden schreef ik het als laatste zin van mijn laatste blogpost op het project.

We vinden elkaar ongetwijfeld terug. Elders op of naast het internet.

En kijk. De Erven Gentblogt hebben al sinds die dagen een facebookgroep. Een verborgen en vrijblijvend houvast aan tien jaar samen verbonden zijn. Het was het enige restant, want onze ooit actieve fanpagina was op een blauwe maandag verdwenen in het grote zwarte gat dat facebook bij momenten kan zijn. Doodjammer, maar wat doet ge eraan.

Ik blijk gelukkig niet de enige te zijn die geen talent heeft voor afscheid. Niet de enige die af en toe nog eens een zoekopdrachtje loslaat op het internet.
En zo stond er deze week stond er opeens een post van haar op de groep: “ik denk dat we terug zijn”. We besloten al snel unaniem dat we daar iets zouden doen.

Definieer iets? We weten het niet.
Maar wat dan? Geen idee.
Waarover dan? Gelijk altijd al, wat er op dat moment leuk is.
En hoe vaak? Ah, we zien wel.

gentblogt

Ik zou fan worden, als ik u was. En misschien daar bovenaan instellen dat u ons vanboven in uw newsfeed wilt, eventueel.

Gentblogt is dood. Leve Gentblogt.

Voorbij.

De avond valt. Slaapwel, Saou.

Gisteren op het strand — een kleine postvakantietroostactie — zei die pup: misschien kunnen we volgend jaar vier weken kamperen, want drie is eigenlijk best kort. Hij knikte, ik knikte, maar we wisten allebei dat de volgende zomer zo druk wordt, dat we al blij zullen mogen zijn met twee gestolen weken. Maar soms is kiezen om dat voorlopig te negeren de beste optie.

Het moeilijkste aan terugkomen uit verlof is het besef dat het echt lang duurt voor het nog een keer zo uitgebreid kan. En het idee dat de lange dagen gevuld met hoogstens nietmoeten en leegte voorbij zijn. Dat er handen uit de mouwen moeten. Terwijl ik nog niet eens mouwen aanwil, maar gewoon nog een beetje in bikini in een hangmat wil liggen.

Net als twee jaar geleden was dit een eindeloze zomer. Ik had zes lange weken, met alleen een korte werkpauze halverwege. De man nam volledig vrij, en het was acht jaar geleden dat we zo uitgebreid reisden.

Ondertussen is de realiteit al meer dan een week terug. En doe ik wat elk normaal mens doet: ik verander mijn bureaubladachtergrond naar een foto van mijn berg, zucht eens diep en raap mezelf samen. Een mens kan niet blijven pruilen.

Travel light.

Momenteel zijn we hier in volle voorbereiding van een paar weken kamperen in het zuiden. (Ja, ik mag dat vertellen, want naar goede gewoonte komen er tuinloze mensen in onze crib wonen en de dikste kat van Gent gezelschap houden terwijl we weg zijn. Doe dus geen moeite.)

Kampeervoorbereidingen, dat is mijn halve huishouden in curverboxen proppen, in essentie. Terwijl ik op andere reizen meestal gewoon een paar dingen in een handbagage gooi, is dat als ik met de auto wegga – euhm- een beetje het andere uiterste van het spectrum. Ik kan niet koken zonder mijn eigen mes en echte wok, dus die moet mee. Mijn echtgenoot doet niet aan slapen in een slaapzak, dus we nemen onze donsdekens mee. Ik loop niet graag om de vijf voet naar een supermarkt op verlof, dus er is ook een box met eten. Mijn rug doet pijn van kampeerstoelen, dus er moeten goeie zetelkes mee. En hangmatten. En tafels. En een gitaar, natuurlijk, want wie kan er nu op reis zonder gitaar. Onder het motto: zolang er plaats is in den otto, blijf ik proppen, is het bijgevolg altijd een gigantische verhuis. Maar kijkt hoe idyllisch eens we geïnstalleerd zijn.

Er werd daar zelfs gekookt. Soms.

Aangezien we allebei onze jeugdzomers in tent en camionette hebben doorgebracht, zijn we niet onervaren op kampeervlak. Dat zorgt ervoor dat we wel een paar efficiënte oplossingen hebben voor bepaalde zaken. Zo is er de kastinrichting van de ikea die hupla een kleerkast wordt. Of een constructie van curverboxen en bouten en plankjes, die eerst dient om grief te transporteren en dan in vijf minuten een keukenkast wordt voor in de tent.

Het prototype van vorig jaar ondergaat de finetuning voor versie 2.0 #campingkast

Vorig jaar waren er een paar dingen die we hadden gemist. Zo was het weer niet altijd even goed, en is dat wat spijtig dat ge niet buiten kunt zitten als het regent, maar toch warm genoeg is. Dus is er nu een shelter van bij de Decathlon aan onze bagage toegevoegd.

shelter

En terwijl we daar toch waren: lampkes voor in de tent. Ze hebben een magneet, en vier lichtsterktes. En een afstandbediening. Daarom zijn ze mogelijks de coolste kampeerlampkes ooit en had ik ze echt nodig.

Mijn nieuwe tentlampjes hebben een afstandsbediening en nu ben ik overdreven enthousiast. #campinggeek #decathlon

Maar wat ik mij dus afvroeg. Vertel het mij eens, kamperende medemens, wat is het geniaalste dat jullie niet zouden kunnen missen op camping?

Ik heb nog een paar dagen, dus eventueel kan ik nog een trekhaak installeren en een remorque huren.