When in Paris.

Toen we vorig jaar met het gedochterte op uitnodiging in Brussel belandden, besloten we dat dit een gezinsprojectje zou worden: de kleine de beste steden laten zien, eentje per jaar.

Vroeger dacht ik altijd dat zo’n dingen niet lukten. Citytrips, dat is niets voor kleuters met hun korte beentjes, lastige eetgewoonten en hun vroege bedtijd. Ik doolde, en ik ben niet beschaamd om dat toe te geven. Na de afgelopen dagen kan ik u alweer zeggen: er zijn weinig dingen cooler dan een kindjen bij de hand nemen en wijzen: “kijk, daar, Montmartre.”

Het was een verzoeknummer. Zij wilde erheen om een tekenfilmserie, wij waren er nog nooit samen geweest. En dus boekte ik een Airbnb, laadde wat kleedskes in een valies, man en kind in de auto en zei: Kom, rijden. Naar Parijs.

Zoals dat gaat op het interweb, krijgt u tips. Parijs met kind, editie 2015.

Pompidou

Reizen
Enige research toonde ons dat de auto de goedkoopste en de meest efficiënte optie was: op iets meer dan drie uur van deur tot deur, terwijl het kind ondertussen een DVD keek en we niet met valiezen moesten sleuren. We hadden een logement geboekt waar een parkeerplaats inbegrepen was (een zoekcriterium op Airbnb, hoe handig) en dat was ferm gemakkelijk. Toekomen, auto parkeren en vier dagen later auto weer uit de garage halen.

Logeren
Leve Air BnB. Ik was nochtans geen fan. De eerste keer dat we daar iets boekten was een tegenvallerke, want we kwamen terecht in het tuinhuis van een soortement van marginale playboymansion. Ik ga daar niet uitgebreid op in, want het gaat nu over Parijs, but we’re talking webcams aan het zwembad, grote honden, mannen met te veel tattoos en veel Romeinse beelden en potpourri. Overal. Of ook: als er kunstgras in uw kamer ligt, dan is dat bezwaarlijk charmant te noemen.
Ik heb vreselijk hard gelachen tijdens ons verblijf aldaar, maar wel drie jaar nodig gehad om het trauma te verwerken, achteraf. Nu ben ik blij dat ik het gedoe een tweede kans heb gegeven. Ook al was dat voornamelijk omdat bleek dat een gewone hotelkamer in de paasvakantie in Parijs nogal eeeeeuhm prijzig is. Zeker als ge een balkon wilt om te vermijden dat ge elke avond in de badkamer moet zitten lezen omdat het kind anders niet wil slapen.

We hadden Een klein appartement, maar met alles wat we nodig hadden én in een gebouw binnenplaats. Spelende kindjes, zomeravonden, ouders met een glazeke wijn. U begrijpt dat we ons direct thuis voelden. Precies De Ooievaar van De Meibloem, maar dan in Parijs.

De buurt van het appartement is grootstedelijk (ahja, het is Parijs) en druk, maar eens de poort dichtvalt voelt en hoort ge daar niks meer van. Bovendien was alles dichtbij (bakker, supermarkt, veel bistro-toestanden) en heeft het appartement dus een parkeerplaats en een metrostation voor de deur. ‘s Morgens afhaalkoffie en croissants halen en die opeten op de binnenkoer van een appartementsgebouw is bovendien bijzonder goed als tegengif voor het toeristengevoel. Spijtig dat ik mijn baret thuis vergeten was.

Transport

Als ik 's avonds mijn eigen voeten voel, kan ik bijna niet geloven dat de 5yo dat allemaal zelf stapt. Heldin.

We namen vier dagen lang de metro, want dat op zich is al een ervaring voor een 5yo. Er is ook een geweldige app ondertussen, maar ik wacht wel met bang hart mijn roaming-rekening af in dat verband.
We hadden de step meegenomen voor de kleine, maar gezien haar aangeboren kamikazegedrag en de drukte op straat hebben we die uiteindelijk niet gebruikt. De kleuter stapte alles zelf, twee keer een minuut of tien in mijn nek en een keer of vijf bij de man niet meegerekend. Met de nodige pauzes en een aangepast tempo gaat dat blijkbaar wel.

Doen
Alsof wij een selfiestick nodig hebben. #oldscool

When in Paris for the first time gecombineerd met een aantal uitstekende tips die we van mensen kregen en een paar voorkeuren van de volwassenen in het gezelschap. Natuurlijk gingen we naar de Eiffeltoren kijken. Natuurlijk toonden we haar Montmartre, de Sacre Coeur en de Notre Dame. Natuurlijk wandelden we op de kades van de Seine. En speelden we op de roltrappen van Centre Pompidou.

We kochten daar tickets, in Centre Pompidou (mijn eerste keer!) en zagen er een fantastische expo van Jeff Koons. Als ge een kleuter wilt boeien, dan zijn blinkende blow-ups van ballonbeesten en gigantische pop-artschilderijen de way to go, dat weet iedereen. Maar ook de rest van het Musée national d’art moderne bleek in de smaak te vallen. Ook wel: eat you heart out, SMAK.

Koons

Minder vaak op agenda van de Parijstoerist, maar zeer de moeite: Jardin des Plantes, een fantastisch park mét een hele oude Ménagerie. Dierentuinen en kleuters: ge kunt daar niet verkeerd mee doen en deze is zeer mooi en behapbaar. Het hoogtepunt was echter Muséum National d’Histoire Naturelle met vooral de Grande Galerie de l’Évolution. Opgezette beesten! Skeletten! Opgezette beesten! Een prachtig gebouw! Opgezette beesten!

Een olifant!

In de categorie Dode Dieren spendeerden we ook een halve voormiddag in Deyrolle en werd dit instant uitgeroepen tot mijn favorieteste winkel ooit. Voor mijn volgende verjaardag mag dat een Cabinet de Curiosités met kevers en opgezet kuikentje zijn. Alvast bedankt!

Eten en drinken
In zowat elke zichzelf respecterende bistro zijn er frietjes voor kleuters, dus eten is geen probleem in Parijs. Op elke hoek is lekkere koffie te krijgen, dus ik was zelf ook niet ongelukkig. Maar omdat we nogal graag hebben dat het kind soms eens iets anders eet dan vettigheid, en omdat ik zelf niet louter op cafeïne kan leven, twee uitschieters van tijdens onze trip.

Le Jardin des Pates. Een woordspeling vlakbij Jardin des Plantes, maar wat een heerlijke pasta. Gezellige doeninge ook, en vriendelijke mensen. Om te onthouden, dit.

Het restaurant van de Grande Mosquée de Paris was ook een ontdekking. Instant Marrakech op een straathoek. Een leuke binnentuin, lekkere couscous en van die grote gouden tafels.

Volgend jaar doen we het weer, dat is al beslist. Misschien Barcelona. Of Praag. Of uw suggesties, natuurlijk.

Dag prinses D. #teamevelien

Tien jaar geleden hadden mensen nog andere namen op het internet. Lilith, Sunnymoon, Ishku, Brutin (neen, dat laatste was bij nader inzien gewoon zijn familienaam. Bygones.).
Zij had er ook zo één en iedereen kende haar. Ik lag deze nacht te denken of de anderen haar ook zo nog altijd zo noemen in hun hoofd. Ook al is ze al jaren gewoon Evelien.

Of zij ook luid hadden gevloekt gisteren, nog luider dan een paar maand geleden toen ze schreef over de kanker en de 25% en hoe ze daarbij zou horen, bij die 25%. Want dat die andere optie geen optie was.
Of zij ook wel 10 keer hadden moeten slikken gisteren toen iemand vroeg wat er scheelde. Tien keer voor ze konden zeggen “D. is dood.”

Godver godver godver. @evelienss toch. #teamevelien

In maart 2007 stuurde ik Evelien een gedicht, omdat ze verdriet had. Ik had het een paar maand eerder van een andere blogger gekregen, in een situatie die vergelijkbaar was.

Vandaag krijgt ze het nog eens.
Dag, Prinses D.
Slaap zacht, Evelien.

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, ‘t geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

(M. Vasalis)

Het buitenkind.

Toen wij pas een tuin hadden, heb ik het stadskind echt moeten leren wat dat was, buitenspelen. Of wat dat kan zijn. Want op een speeltuin rondhangen, of in de modder zitten prutsen: dat deed ze altijd al graag. Maar soms heeft ze daar dus geen zin in.

Van zodra de buitentemperatuur hier boven de 17 graden gaat, gooi ik de terrasdeuren open en verplaatst mijn leven zich naar buiten. Op mijn blote voeten. En over mijn dood lijk dat een kind van mij een binnenzitterke zou worden.

Vorig jaar moest ik keihard zagen.
“Ga buiten spelen, jong!”
“Jamaar, ik wil met plasticine spelen.”
“Neem uw plasticine en zet u buiten.”

“Het is mooi weer. Ga naar buiten.”
“Ik ben met de lego bezig.”
“Ik zal uw lego op het terras zetten, kom.”

Dit voorjaar blijkt mijn gezeur eindelijk vruchten af te werpen, want vanmiddag was er dit het gesprek.

“Kom, Sien 90210, we gaan naar buiten.”
“Jamaar, we tekenen toch?”
“We kunnen buiten ook tekenen, kom.”

Voor het Hans-en-grietje-gevoel: kindjes in een kooi.

Ze heeft gelijk, natuurlijk. My sweet brainwash-baby.

Blaadjes.

Nergens is het breken van de winter beter voelbaar dan op de boerderij. Opeens is de grond niet meer hard maar blijft er zuigende modder aan uw laarzen plakken. Opeens zijn er overal babydieren en worden grote stukken van het veld omgewoeld door varkens. Opeens zijn handen niet meer bevroren na een half uur oogsten in een snijdende wind.

Ik zie sprietjes verschijnen op de bedden en probeer in de potjes zaaigoed in de serre te determineren wat we gaan eten de komende maanden.

En er zijn blaadjes. Na een paar maand van wortels en knollen, schorseneren en kolen, witloof en prei zijn ze daar opeens: frisgroene, jonge en heerlijke blaadjes. Warmoes, spinazie, groenlof, winterpostelein, raapsteeltjes. We plukken ze voorzichtig, en thuis worden ze met liefde gewassen.

En dan kook ik de lente. Een pesto van wat look, lekkere olijfolie, postelein, pijnboompitten en grana padano. Raapsteeltjes kort gebakken met een ajuin en wat look. Veel peper en zout. Goeie pasta erbij en veel kaas erover.

(Wij schreven gisteren in voor een nieuw jaar CSA-boerderij. Interesse? Mail Naomi.)

Tinkelbel, het overleg.

Na de post was er een artikel in de gazet en een mail van de schepen voor een overleg maandagochtend. Tina verzamelde alle informatie in een fantastisch document (19 onderbouwde bladzijden met al jullie bedenkingen en vragen, aan te vragen bij haar), Ellen bood vanuit haar expertise spontaan aan mee te gaan. Drie vrouw sterk dus, en ook aan de andere kant van de tafel zaten drie mevrouwen: niet de schepen zelf, maar wel een afgevaardigde van het kabinet en het hoofd en de adjunct van de dienst kinderopvang zelf.

Tina schrijft het neer in een zeer objectief verslag. Ga vooral daar lezen, dus.

Inhoudelijk heb ik niets aan te vullen, persoonlijk enkel nog deze noot. Ik had, geloof ik, wat een inschattingsfout vooraf gemaakt: ik had niet verwacht dat er opponenten zouden zijn, ik had enkel een gesprek verwacht. Eén en ander verliep beter nadat de dingen wat uitgeklaard waren, en gezien de openlijke kritiek zal het allemaal wel begrijpelijk zijn. Maar ik was er even door van mijn melk, wel.
Dat zorgt er ook voor dat ik voorlopig moeilijk kan inschatten wat het effect van dit gesprek zal zijn.
Enkel dit: we zijn uitgenodigd, er is duidelijk geluisterd en ik vind het knap van de dienst en het beleid dat zij die communicatie aangaan. Er zijn veel dingen verduidelijkt, waarover je dus alles kan lezen in het verslag van Tina.

We hebben denk ik bepaalde zaken kunnen aanbrengen (communicatie, onduidelijkheden) en ik denk dat daar de komende weken en maanden dingen zichtbaar van zullen worden. Maar ik kan nu nog niet inschatten welk gehoor er aan bepaalde andere bedenkingen zal gegeven worden.

We volgen het verder op, ongetwijfeld. En we houden u op de hoogte.