Travel light.

Momenteel zijn we hier in volle voorbereiding van een paar weken kamperen in het zuiden. (Ja, ik mag dat vertellen, want naar goede gewoonte komen er tuinloze mensen in onze crib wonen en de dikste kat van Gent gezelschap houden terwijl we weg zijn. Doe dus geen moeite.)

Kampeervoorbereidingen, dat is mijn halve huishouden in curverboxen proppen, in essentie. Terwijl ik op andere reizen meestal gewoon een paar dingen in een handbagage gooi, is dat als ik met de auto wegga – euhm- een beetje het andere uiterste van het spectrum. Ik kan niet koken zonder mijn eigen mes en echte wok, dus die moet mee. Mijn echtgenoot doet niet aan slapen in een slaapzak, dus we nemen onze donsdekens mee. Ik loop niet graag om de vijf voet naar een supermarkt op verlof, dus er is ook een box met eten. Mijn rug doet pijn van kampeerstoelen, dus er moeten goeie zetelkes mee. En hangmatten. En tafels. En een gitaar, natuurlijk, want wie kan er nu op reis zonder gitaar. Onder het motto: zolang er plaats is in den otto, blijf ik proppen, is het bijgevolg altijd een gigantische verhuis. Maar kijkt hoe idyllisch eens we geïnstalleerd zijn.

Er werd daar zelfs gekookt. Soms.

Aangezien we allebei onze jeugdzomers in tent en camionette hebben doorgebracht, zijn we niet onervaren op kampeervlak. Dat zorgt ervoor dat we wel een paar efficiënte oplossingen hebben voor bepaalde zaken. Zo is er de kastinrichting van de ikea die hupla een kleerkast wordt. Of een constructie van curverboxen en bouten en plankjes, die eerst dient om grief te transporteren en dan in vijf minuten een keukenkast wordt voor in de tent.

Het prototype van vorig jaar ondergaat de finetuning voor versie 2.0 #campingkast

Vorig jaar waren er een paar dingen die we hadden gemist. Zo was het weer niet altijd even goed, en is dat wat spijtig dat ge niet buiten kunt zitten als het regent, maar toch warm genoeg is. Dus is er nu een shelter van bij de Decathlon aan onze bagage toegevoegd.

shelter

En terwijl we daar toch waren: lampkes voor in de tent. Ze hebben een magneet, en vier lichtsterktes. En een afstandbediening. Daarom zijn ze mogelijks de coolste kampeerlampkes ooit en had ik ze echt nodig.

Mijn nieuwe tentlampjes hebben een afstandsbediening en nu ben ik overdreven enthousiast. #campinggeek #decathlon

Maar wat ik mij dus afvroeg. Vertel het mij eens, kamperende medemens, wat is het geniaalste dat jullie niet zouden kunnen missen op camping?

Ik heb nog een paar dagen, dus eventueel kan ik nog een trekhaak installeren en een remorque huren.

De hemel.

Het regent al drie dagen hier in Gent, en dat treft: dit waren de dagen die ik voor mezelf had ingepland om cursussen te schrijven. Vanaf morgen begin ik uit te bollen, dus vanaf morgen zal het wel weer wat beter weer worden. Vanaf volgende week helemaal.

In deel 1 van de vakantie vlogen wij alvast een dag of vijf naar de hemel. Gewoon, omdat het kon. Ik schreef toen dit, in mijn boekje. Dat is iets gelijk een laptop, maar dan met papier en een bic. Aanradertje.

***

In de hemel, daar zijn van de beste vrienden en kinderen die dan ook weer elkaars vrienden blijken. Daar wordt elke avond gekookt met een overgave en kunde waar de beste Italiaanse chef jaloers zou van worden. Daar wordt getekend, gelezen, gespeeld, gebabbeld en afgewassen. En dat gaat allemaal vanzelf.

Er is enkel gsm-ontvangst op één plekje op het terras, en ook daar onder die ene parasol aan het zwembad. WiFi is een concept dat nog niet op de berg in de hemel is doorgedrongen. Maar dat is niet erg: kinders denken dagenlang zelfs niet aan de tablet, en als de pup ‘s ochtends toch eens naar een filmpje vraagt, dan klapt ze na tien minuten de DVD-speler toe en zegt: ik ga spelen.

foto 2

Het is in de hemel overdag zo warm dat er nauwelijks iets anders te doen valt dan in een zwembad zitten, of lezen in een hangmat. Er zijn daar ‘s avonds zoveel muggen dat zelf 50% deet slechts matig helpt. Het is er te warm om echt te slapen, maar ‘s ochtends om half zeven over de vallei uitkijken, zittend op het muurtje aan het terras en de bergen zien wakker worden: ik vergeet dat van die muggen en dat slapeloze direct.

foto 1 (2)

Er is pentanque en een zwembad waar ge ook rond middernacht kunt inspringen, desgewenst. Er is een vijgenboom die zo veel vruchten laat rijpen dat er altijd verse vijgen zijn. Veel. Zelfs voor tien mensen.

Als ge in de olijfgaard gaat wandelen, dan moet ge een stok meenemen om de slangen weg te jagen. Bij valavond zit iedereen muisstil op een rij te wachten tot er wilde beesten komen. Als het echt donker is, dan zijn er vuurvliegjes. ‘s Avonds op het terras is er elke avond hetzelfde vliegende hert.

foto 2 (1)

Echt. Ge moet daar ook eens naartoe, als het past. Het is daar goed.

Vakantie!

– Bij ons thuis was dat ieder jaar eind juni een overflow van pralinen, koffietassen en bloemen. Zot dat.
– Maar normaal toch, ook? Want uiteindelijk zorgen die een heel jaar voor uw kinders.
– Ja. Meer dan normaal.
– Schoonste beroep ter wereld.
– Schoonste beroep ter wereld. Echt.

We zaten in de auto en we hadden het net gehad over de bloemen die ik had meegenomen voor de juf, en het kaartje waar ik toch een dik half uur op had gekauwd. Nadat we hadden vastgesteld dat juf of meester zijn het schoonste beroep ter wereld is, vertelde ik dat ik niet op fb had gejubeld dat ik vakantie had. Omdat ik zag hoe mensen zich daaraan stoorden, bij mensen uit het onderwijs. “Hebt ge nu weeral verlof?” en “Twee maand? Dat is toch niet normaal?”

Ik heb ze niet, die twee maand. Vijf weken wel, en dat is ook veel. Maar ik gun het hen van harte, al die juffen en meesters die ze wel hebben. Ik mag namelijk een heel jaar lang toekijken, ergens in een hoekje van een klas, naar hoe ze hun kinderen meevoeren naar de wonderlijkste momenten. Ik kijk naar hoe ze onze studenten met dezelfde toewijding begeleiden als dat ze dat met hun kleuters of schoolkinderen doen. Ik hoor hen dingen zeggen als: “bij x kan je dat zo niet aanpakken, want die heeft nog wat problemen met kleuren benoemen. Maar hij is wel de beste teller van mijn klas.” Ik zie ze troosten, zorgen, stimuleren, leren, vragen stellen en antwoorden geven. Ik voel hoe ze veilige klasjes maken, waarin kinderen zichzelf kunnen zijn. Dat elke dag mogen meemaken, is — zonder enige twijfel — een ongelooflijke eer.

Viskes.

Ik zie ook hoe op ze eind juni zijn, doodmoe na nog een MDO en een extra teamvergadering. Want het is een sprint, naar die laatste dag: oudercontacten, proclamaties, kindvolgsystemen, voorbereiding voor volgend schooljaar, opruimen, afronden, afscheid nemen.
Als ik voel hoe lastig mijn kleine is, zo einde schooljaar, dan denk ik altijd: ocharme, die juf, ze heeft er zo twintig onder haar hoede, elke dag.

Dus het is van harte gegund, die twee maand. Aan alle leraars: have a splendid summer. Laad die batterijen op, zodat jullie in september weer kunnen doen wat jullie het beste kunnen: kinderen het leven leren kennen.

Noot tot slot voor wie boos wil worden in de comments: ook voor iedereen die niet in het onderwijs staat natuurlijk een zalige, zorgeloze, hete, vrolijke en eindeloze vakantie gewenst. Ik gun het u ook van harte, maar de post ging niet over u deze keer…

Elk einde is een begin.

Op 16 april 2012 nam ik deze foto, de puppie klaar voor haar allereerste schooldag.


Mira ziet dat wel zitten, die school.

Voor de archieven nam ik er elke keer eentje op de eerste dag van een nieuw jaar. En op de laatste. Altijd op dezelfde plaats.

Dit is vandaag, 30 juni 2015. Haar laatste dag in de kleuterschool. In september krijgt ze een nieuwe boekentas.


graduation

Show me the money! (maar dan beleefder)

Dierbare lezer. Sinds begin mei hebben wij hier op ons kruispunt een leefstraat, u weet dat ondertussen. Samen met de buren hebben we onze straat een stukje aan onszelf teruggeven. Enkele parkeerplaatsen veranderden in een ontmoetingsruimte. Over het asfalt kwam gras te liggen. Doorgaand verkeer werd geknipt. Doe daar nog een paar picknickbanken bij en het resultaat is redelijk onvoorstelbaar. Op een paar dagen tijd leerden we meer mensen uit de buurt kennen dan ooit tevoren. De kinders spelen zorgeloos op straat, er wordt voorgelezen, mensen babbelen met elkaar, en ge voelt dat mensen hier graag zijn.

Goeiemorgen! Wees welkom, vandaag. #tablederue #deooievaarvandemeibloem

Met heel wat buren zetten we ons in voor dit experiment: we houden de straat proper, we trachten met ieders noden en wensen zo goed mogelijk rekening te houden. Dat kost energie en tijd. Maar het loont de moeite: er gebeurt in onze straten iets unieks. Zelfs al lijkt het na enkele weken intussen doodnormaal.

Onze leefstraat maken we zélf mogelijk. Maar we krijgen heel wat steun van een prachtige organisatie: het Lab van Troje. Zij verzorgen de contacten met de stad Gent. Als er problemen zijn, dan zoeken zij met ons naar antwoorden. We vroegen hen kunstgras. We krégen het. Al dat moois kost geld. En daarom deze post.

U heeft misschien intussen onze leefstraat al eens bezocht (neen? een aanrader! er is _altijd_ koffie). Als we dit schone initiatief in de toekomst willen verder zetten, en gij wilt dat ook: steun ons, met een kleine bijdrage aan de Gentse leefstraten via www.crowdfunding.gent.

Want dat van vele kleintjes en een groot. En ook dat van take back the streets. En ook van: alstublieft?