Vakantie.

Exact een jaar geleden ging ik op de vrijdag voor de vakantie lunchen met collega’s. Iemand vroeg aan tafel: gaat het een beetje, eigenlijk? En ik antwoordde dat het wel ging, maar dat ik vakantie nodig had. Dat alles wel goed zou komen.

Het ging niet, zo bleek. Ik had verdriet, ik was moe. En hoewel er opluchting was dat er vakantie en rust zou komen, was er ook al smeulende nervositeit over al het werk dat er nog zou aankomen na nieuwjaar. En er bleek een bacterie in mijn lijf die profiteerde van het feit dat ik veel te diep was gegaan, dat najaar. Die middag na de lunch moest ik me haasten om de kleine af te halen van school, herinner ik me.
‘s Avonds, toen ze sliep, bleek ik zo moe dat ik alleen maar kon wenen. Ik ging de volgende dag naar de dokter, en hoewel ik nog even probeerde om te doen alsof het ook zo wel zou beteren, moest ik uiteindelijk toegeven. Opnieuw gaan werken: vier weken later. Einde van troebele waas en alles op automatische piloot doen: ergens half februari.

In de maanden die daarop volgden dacht ik veel na. Ik vroeg 20% vermindering van mijn opdracht aan, schreef me in voor avondles. Er kwamen wat professioneel interessante dingen op me af, en in plaats van die te ervaren als extra werkdruk, bleken ze me energie te geven. Ik had het gevoel dat ik weer kon ademen.

Gisteren was er een eindesemesterlunch met de collega’s en ik ging niet mee. Niet omdat mijn collega’s niet leuk zijn, want mijn collega’s zijn de leukste van de hele wereld, maar uit eenvoudigweg geen zin om de vakantie weer lopend in te zetten.

En dus bracht ik mijn middag door met allerhande prutserijen, haalde het kindje netjes op tijd van school, babbelde wat met andere ouders en wandelde met haar naar huis. Er was vieruurtje en vertellement over haar dag. Om vijf uur vertrok ik volledig ontspannen naar Brussel, voor een uitstekend concert, en daarna dook ik de Gentse nacht in, met mijn favoriete gezelschap.

Anders gans vanvoor? Wel ok dan.

Ik sliep tot de middag, en werd wakker met een glimlach. En ja, ik ben moe. En ja, de laatste weken waren weer net te druk en de vakantie komt net op tijd. Maar het contrast met vorig jaar kan niet groter zijn.

Daarom. #15dec

I.
We praten over wat de baas zijn betekent, zij en ik. We zitten in de auto, zoals vaak als we dat soort lange gesprekken hebben. Ze vertelt over dat de baas zijn betekent dat je dingen mag beslissen en dat iemand anders dan moet luisteren. Ik voeg eraan toe dat de baas zijn ook betekent dat je goed moet zorgen voor degene waarover je baas bent. Dat ik dingen mag beslissen voor haar, maar dat ik ook moet zorgen dat ze blij is, gelukkig, dat ze eten heeft en dat ze veel kan spelen. Dat ze elke dag rustig kan beginnen en content kan eindigen. En hoe dat eigenlijk belangrijker is dan dat ik mag beslissen hoe laat ze moet gaan slapen. Ze knikt en zegt dat ze het begrijpt.

II.
Af en toe ga ik groenten halen voor een soepbedeling, hier in de buurt. Op vrijdagen in de winter koken vrijwilligers soep en die wordt dan gratis uitgedeeld. We halen daar groenten voor op bij een aantal winkels in de buurt.
Vorig jaar waren wij zowat de enigen die de winkels om eten vroegen. Dit jaar komt er elke dag wel een organisatie voedsel ophalen.
Als ik informeer naar hoeveel mensen soep halen op vrijdag, krijg ik als antwoord: Veel. Veel meer.

III.
In de financiering van scholen wordt (onder andere) een onderscheid gemaakt tussen personele middelen en werkingsmiddelen. Beiden werden deels berekend op basis van het % kinderen met een SES-status. SES staat voor Sociaal-Economische Status. Een paar weken geleden maakte de minister bekend dan de SES-werkingsmiddelen een correctie zouden krijgen want “verwarming kost voor iedereen hetzelfde, rijk of arm.”
Met deze correctie worden budgetten van scholen met een kwetsbaar publiek overgeheveld naar scholen met een minder kwetsbaar publiek. Er wordt verwarming van betaald, van die middelen, maar ook maaltijden van kinderen, een warme jas, extra ondersteuning, didactisch materiaal dat nodig is als je kinderen die extra omkadering in je school hebt. Dat is een simpele, brute verschuiving. Geld van mensen met weinig geld dat naar mensen met veel geld gaat.

IV.
Ik werk sinds dit jaar 80%. De reden daarvoor is heel simpel: ik hou een 100% niet vol, zo blijkt. Dat heeft niks met mijn gezinssituatie te maken (ik heb het goed, ik heb veel ondersteuning, ik moet me financieel nooit zorgen maken) en nog minder met mijn werklust. Wie mij kent weet dat ik keihard kan werken en volledig ga voor mijn job. En daar sta je dan, opeens. 36 jaar, de job van je leven en het besef dat je het niet kan, voltijds. Dat je permanent moe bent en dat het water maandenlang aan je lippen staat.
Het hoger onderwijs zal opnieuw besparen, binnenkort. Ik zal mijn job niet verliezen, want ik werk daar ondertussen lang. Ik zal wel nog harder moeten werken. En dus waarschijnlijk naar 60 of 70% moeten gaan om een gewone 40-urenweek te hebben.

V.
Als je in cultuur jonge makers ondersteunt, dan krijg je boeiende dingen. Mensen die voltijds kansen krijgen om hun talenten te ontwikkelen en daar financieel de ruimte voor krijgen. Ik ken er een paar. Een paar ook die nu nog afhankelijk zijn van die steun. Als mensen hen subsidieprofiteurs noemen, dan bloedt mijn hart. Het gaat om net voldoende geld om te eten, ergens te wonen, en dan toch bezig te zijn met hun creatieve talent. Er wordt nu door de besparingen een hele generatie makers gekortwiekt. Mensen die hun talent niet kunnen ontplooien, die geen kansen krijgen en iets anders moeten gaan doen. Want iedereen moet eten. Het effect daarvan zal pas binnen tien jaar zichtbaar zijn.

VI.
Als ik de regeerakkoorden lees, dan moet ik wenen. De vaagheid en de beknoptheid van passages rond armoede, bijvoorbeeld. De nadruk op repressie. Het fundamenteel wantrouwen tegenover burgers. Het accent op “iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk” en “als het niet lukt is het toch wel je eigen schuld”.

VII.
Als ik de berichten lees over de concrete maatregelen die deze regeerakkoorden betekenen, dan heb ik zin om dingen stuk te gooien. Geen gratis openbaar vervoer meer voor kinderen en oudere mensen, schrapping van ondersteuning in alle sociale sectoren, geen projecten meer rond spijbelen bijvoorbeeld, minder ruimte voor ontwikkeling en professionalisering,… Er lijkt geen einde aan te komen. Alle ademruimte die een samenleving nodig heeft om te groeien wordt zorgvuldig afgenepen.

****************

Het is 14 jaar geleden dat ik nog heb gestaakt en vandaag heb ik lessen noch vergaderingen in mijn agenda staan. Daarnet heb ik een mailtje gestuurd dat ik niet werkte. Want genoeg is genoeg is genoeg.

Merci!

Zo. Dat was efkes spannend zeg.

Gisteren liep de wedstrijd af die de laatste weken een groot stuk van mijn en onze vrije tijd heeft gekost. Het hele gedoe was hartverwarmend en schoon. Het enthousiasme van al die mensen bevestigde wat ik al wist: er zijn verdorie veel mensen die graag iets voor iemand anders doen, en als die dan ook nog een fijne mens is, dan is het helemaal overweldigend.
Maar. Het was ook een ware thriller, op een bepaald moment. Het zag er lange tijd heel goed uit, en toen, een dag voor de buit zou binnengehaald worden, werd John opeens ingehaald. Ik zat op dat moment op een debat, en kreeg opeens bericht na bericht. Dan weet ge dat er iets verkeerd is, natuurlijk.
Vanaf donderdagavond was het alle hens aan dek. Er werden nog snel een massa mails verstuurd, vrijdagvoormiddag ging volledig op aan het gewoon bruutweg stalken van mensen op facebook. Ik wil mij bij deze uitgebreid excuseren voor mijn gedrag, maar kijk. Mijn innerlijke Machiavelli wrijft tevreden in zijn handen, want:

johngewonnen

He made it. In de paasvakantie mag John met honden in de sneeuw gaan spelen, en u kunt zich zelfs niet beginnen voorstellen hoe content wij hier allemaal zijn.

En omdat dat natuurlijk ook voor een deel aan jullie te danken is, twee dingen.
1. Merci, gasten. Ge zijt allemaal de max.
2. Er is taart, en er is soep, zoals beloofd. De onschuldigste hier in huis heeft twee nummerkes mogen noemen, en daaruit is gebleken dat Davey D. een taart wint, en Sofie V. soep naar keuze. Hoera! Ik mail jullie!

November 2014.

Is het al december? De regen is smeltende sneeuw geworden, dus het moet zijn. Ik was met andere dingen bezig waarschijnlijk, want ik had het helemaal niet in de gaten.

Maar kijk. U krijgt alsnog: november 2014…

-…was het najaar dat de verderzetting van de zomer bleek. De blaadjes verkleurden, de dagen werden korter, maar heeft u ook gemerkt hoe vaak de zon eigenlijk geschenen heeft? Veel, ik zal het u zeggen.

Er zit hier een paard tussen de spruiten.

-…bracht me een man die in de meest intense periode in jaren begint te komen. Of bracht me die net niet, het is hoe u het bekijkt. Ik sta supporterend aan de zijlijn, terwijl hij zich opwarmt voor allerlei cools, deze winter en dit voorjaar. Soon, op een scherm of in een theaterzaal. Ook in uw buurt.
-…werd zoals elke november veel op kabouterstoelen doorgebracht. Ik zag 180 kleuters, deze maand, en sloot vriendschappen voor het leven. Ze heet Hanne en ik kreeg de helft van haar prince-koek.
-…bracht mij nog elke week ijverig naar de avondles. Ik maakte voor het eerst iets helemaal zelf met een naaimachine en wacht nu geduldig op mijn boekencontract.

Nog iemand een kussen? Ik weet blijkbaar hoe het moet, nu.

-…vloog verder zoef voorbij. Ik liep en rende en had het gevoel dat het allemaal maar net haalbaar was, maar ik blijk wel meer energie te hebben dan vorig jaar deze tijd. Hoera! Taart voor iedereen.
-…voelde door die energie nog niet druk genoeg, dus vulde ik mijn agenda aan met kindertheater en café-avonden, met een plots concert, de zee, koffiedrinkerij, voetbal en een heerlijke dag in een stad in een andere provincie. Waar ze dezelfde laarzen blijken te verkopen als in Gent. Zotjes.

@lienverpoest heeft keihard dezelfde laarzen als ik. En Maartje wilde ook op de foto.

-…betekende halverwege jammer genoeg een tijdelijke pauze in het concept vrijevrijdag. Dat 80% werken blijkt alleen te gelden in rustiger periodes, maar sommige dingen waren ook gewoon een eigen keuze, met studiemiddagen en extra-curricula en nog net dat extra stagebezoek dat ik nodig had om het gevoel te hebben dat ik alles goed had gezien. Ah ja.
-…bleek werksgewijs helderheid te brengen in een lang proces. De opluchting van concretisering, de schoonheid van kleine zaadjes en tere scheuten waar ge al zo lang voor zorgt, nu opeens echte plantjes te zien worden. Er is nog geen bloei, maar ik kan de knoppen al zien komen.
-…was tot slot de maand van de muziek: met Bonnie Prince Billy, die met zijn schone muziek weeral recht naar mijn hart ging, daar in de AB. Met de nieuwe van Wannes, die nog steeds de soundtrack van mijn dag is. Maar sinds dit weekend ook met de muziek van mijn jeugd, jammer genoeg om de droevigste van alle redenen.

Oh Will. The things you do to me.

-…was zo leutig dat ik ze nog eens zou overdoen. Maar december en november, dat is maar een paar letters verschil eigenlijk.

Niemand gaat verloren.

Hoe kiest ge wat ge wilt laten horen als letterlijk elk nummer belangrijk was? Ge kiest niet. Ge laat ze allemaal aan uw kind horen. Die zingt dan halverwege elk nummer al mee. Dan hebt ge goeie liedjes geschreven, geloof ik.

Mijn facebook stond overweldigend vol, gisterenavond. Gent is van Vos, Vos is van Gent. Als iedereen wel iets over u te vertellen heeft, dan zijt ge belangrijk geweest voor veel mensen, geloof ik. Ik las over balsem op een stormend puberhart. Ik las over eerste liefdes, over Mia in biertenten in Groot-Evergem, over deel zijn van het vaste meubilair in elk café en zaalke in Gent waar een optreden te zien was. Ik herkende het allemaal.

Hoe kiest ge wat ge wilt later horen als letterlijk elk nummer belangrijk was? Ge kiest niet, ge neemt eentje met een schone verwaaide foto en een piano waar de haartjes op uw arm nog altijd van rechtkomen.

En daarna luistert ge naar al de rest.