Er zijn ondertussen meer dan 80.000 doden geteld in Zuid-Oost Azië. Ik word daar ongelooflijk stil van.
Vijf miljoen mensen zitten zonder elementaire levensbehoeften. Er is gevaar voor epidemieën.
Dat plaatst al dat gehol van feest naar etentje naar meer feest wel enigzins in perspectief, me dunkt.
000-0000012-12.
Het is kerstavond. Buiten giert de huiverende wind om het duistere hotel heen en voert de regen in vlagen gerichte aanvallen op de ramen uit. De lichtjes in de tuin bengelen dat het een lust is, de takken van de bomen tekenen vreemde schaduwen in de tuin.
Binnen is het behaaglijk warm. De kerstboom is versierd met gezelligheid en er klinkt zacht stemmige pianomuziek. Ze zitten tegenover elkaar in het restaurant. De tafel is gedekt met linnen servietten, ruime wijnglazen en zilveren bestek. Om hen heen praten mensen gedempt en wordt er geklonken en gelachen. “Families vieren kerst in de Ardennen.�? Zoals in de brochures van de toeristische dienst.
Ze bestellen champagne. Een glas voor elk. Zij is 35, hij iets ouder. Allebei wat buitenstaanders zouden beoordelen als mooie, geslaagde mensen. Geld. Dat zie je. Aan de perfecte snit van haar jurk, aan het discrete monogram op zijn hemd. Aan het dure horloge dat onder zijn mouw uitkomt wanneer hij een sigaret opsteekt. Een cadeautje van haar voor hun huwelijksverjaardag.
Zij ziet er aantrekkelijk uit: hazelnootbruin opgestoken haar, zorgvuldig en discreet opgemaakt.Ietwat vermoeide trekken om haar ogen die een vrouw soms mooier kunnen maken dan geluk. Elegant en een tikje gekweld. De carrierevrouw met een eigen zaak, consulente in het één of ander, ongetwijfeld. Eloquent en zelfbewust. Hij lijkt vooral trots op zichzelf. De HR-manager bij de grote multinational. De self-made man die zijn carriere zorgvuldig heeft opgebouwd door steeds net iets meer overuren te maken dan zijn collega’s en door steeds de juiste hielen uit te kiezen om te likken.
Hij kijkt hautain in het rond en concludeert dat –objectief gezien- de knapste vrouw van het restaurant bij hem aan tafel zit. Zij kijkt ondertussen in haar glas champagne alsof ze daarin het geluk wil ontdekken.
Ze zijn al jaren samen. Er is een vertrouwdheid tussen hen die nog versterkt wordt door de stilzwijgende ergernis die koppels na een aantal jaar over zich kunnen krijgen. Ze zeggen niets. Hun zwijgen stoort hen allebei, maar ze hebben op de twee uur durende rit naar hier alle onderwerpen nu eenmaal al gehad. Hij heeft naar haar werk geïnformeerd, zij heeft gevraagd hoe het bij hem op kantoor gaat. Ze hebben de gezondheidstoestand van zijn moeder besproken en de huwelijksproblemen van haar zus. Er is niets meer te vertellen, nu. Dus zwijgen ze.
Wanneer het eerste gerecht wordt geserveerd, kijken ze elkaar aan. Ze glimlacht even, een gebaar dat haar duidelijk moeite kost. Na drie happen foie gras zegt hij “lekker�? en zij knikt even om die mening te beamen. Daarna eten ze in stilte.
Tussen de gerechten in rookt hij en draait zij haar wijnglas in het rond. Af en toe verdwijnt ze even naar het toilet en komt dan wat later met spijt op het gezicht terug. Ze kijken discreet rond, volgen de gesprekken aan andere tafels, alsof ze proberen de sfeer aan andere tafels te stelen en die in hun huwelijk te brengen.
Zo kruipt de avond verder. Na dessert en koffie staan ze recht en schrijden (dit soort mensen stapt niet, loopt niet, gaat niet: ze schrijden.) het restaurant uit.
Waarschijnlijk om elkaar in het grote bed op hun luxueuze kamer welterusten te wensen en met de rug naar elkaar toe nog even in het donker te staren. Zoekend naar een manier om de kilte te verjagen en hun geslaagde leven inhoud en warmte te geven. Ik kijk hen na en als even later het flessengeluk bij mij in het glas wordt geschonken, blaas ik in de lege bordeaux en wens dat nooit geslaagd wordt als hen.
Binnen 3 uurtjes ben ik met vakantie…twee volle weken feest, filmpies kijken, luieren, slapen en rommelen in me huis en hier op de blog.
Het onderwijs is een schone stiel meneer.
Voor iedereen: een gezellige kalkoen gewenst en zie elkaar maar een beetje graag, de komende dagen !
gvd. Al twee keer heb ik een stukje ingetikt om het vervolgens al twee keer kwijt te zijn omdat de elektriek hier uitviel.
Ik beperk me dan ook tot een paar korte dienstmededelingen.
1- ik was van plan het te hebben over de photoshop-rage dit jaar, en over hoe ik dat niet goed begrijp. Door één of andere duistere kracht is de helft van de wereld dit jaar op het lumineuze idee gekomen om een foto van zichzelf/vrouw/kroost/hond – voorzien van obligatoire kerstmuts en wat glitter – in een jpeg van minimum 800 Mb in mijn mailbox te pompen.
Vol lieve wensen, dat wel (waarvoor dank) en ongetwijfeld met de beste bedoelingen, maar het gaat mijn kleine verstand een beetje te boven. Waarom nu opeens iedereen? Is dat afgesproken, lieve mensen?
Ik was van plan het daarover te hebben, maar heb bij nader inzien besloten dat ik al genoeg kritiek heb gegeven op het dennenboom-gebeuren voor dit jaar. Ik ben in weze een positief mens en zal me er dan ook naar gedragen: van mij geen slecht woord.
2 – Nog vier gmail-accounts weg te geven. Wie graag voor nieuwjaar een mailbox van 1Gb wil kdo krijgen: geef gerust een schreeuw.
3 – Het zou best wel eens kunnen dat coupling de beste sitcom is die ooit gemaakt werd. Gooi de dvd onder uw boom, morgenavond! U krijgt er geen spijt van.
4. Enkel mijn aversie voor musicals overtreft mijn aversie voor kerst. Edoch: vanavond ga ik naar de premiere van Scrooge. *zucht*
Toch veel succes, jona. Break a leg, girl.
Het is tijd voor de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Dat is leuk: opschrijven wat je zekerzekerzeker zal doen in de komende twaalf maand en dan in december de balans opmaken. Meestal helt die nogal over naar de kant waar ik grandioos mijn voeten heb geveegd aan alles wat ik me had voorgenomen. Maar: dit jaar maak ik het mezelf makkelijk, en ik doorspek de lijst met een paar aangename verzetjes. Because all work and no play makes i. a dull girl.
Gaat ie.
Vanaf 1 januari leg ik de dingen na gebruik opnieuw op hun plaats. Dit om eindelijk definitief komaf te maken met de vele minuten uren dagen die verloren gaan met het zoeken naar autosleutels, handtas, kurkentrekker, telefoon,..
De eerste stap bij dit plan is: alles een vaste plaats geven.
Organisatie wordt het sleutelwoord van 2005.
Ik zal in het nieuwe jaar altijd, steeds, semper, toujours de afwas direct na het eten doen. Normaliter zou dit het probleem van het niet meer kunnen localiseren van de gootsteen moeten oplossen.
In 2005 ga ik naar Zuid-Amerika op reis. Zeker weten.
Ik zal niet langer vragen stellen over belangrijke zaken aan mijn magic eightball . Ik zal evenmin mijn beslissingen in belangrijke zaken laten afhangen van wat de magic eightball zegt.
Ik zal veel boekjes lezen in 2005. Ha! Dat doe ik nu al, dus dat wordt een makkie, maar ik wilde dat tenminste één punt op dit lijstje zeker uitgevoerd werd.
Ten behoeve van de persoonlijk ontwikkeling zal ik in 2005 beginnen met een cursus. Het gaat momenteel tussen: Spaans, Spermalie of salsadansen.
Het schijnt dat ik in 2005 zal stoppen met roken. Dat is goed nieuws zeg.
Als je veel te laat opstaat, en je hele ochtendritueel afhandelt in 20 in plaats van in 40 minuten, en dan op dat moment vertrekt dat je nog nét tijd op het werk kunt zijn, en dat buitenkomt om je auto in een ijslaag gehuld te zien: dat sukt big time.
Het einde van het jaar is lijstjes-tijd en i loooooooove lijstjes. Vandaar dat ik heb besloten deze laatste weken van 2004 de wereld te verblijden met een reeks opsommingen, topdrie-vijfs-en-tiens. Omdat het maandag is beginnen we met een rondje frustratie spuien:
Ik kan, zomaar uit het blote hoofd, tientallen dingen vinden die me irriteren aan de kerstperiode: te veel mensen, te veel verplichtingen, te weinig parkeerplaats in de stad, te veel flikkerende lichtjes, te weinig tijd,…er komt geen einde aan dit lijstje. Een eindeloze opsomming zou me te ver drijven en mijn innerlijke rust niet ten goede komen, dus beperk ik me tot de TOP 3.
Derde plaats. Gezelligheid (met grote G).
Begrijp me niet verkeerd: ik heb nix tegen gezelligheid. Hell no, ik ben op mijn beste momenten zelfs een gesjelluh mens te noemen. Alleen is mijn definitie van knusheid net iets anders dan wat in deze periode van het jaar gangbaar is. Gezellig is: in de zetel hangen met een mooi boek en iemand die af en toe over je rug aait. Of tot een onchristelijk uur met je beste vrienden aan tafel blijven zitten, rode wijn drinkend en over alles en tegelijk niets praten.
Gezellig is niet: gluhwein drinken waar je de volgende dag hoofdpijn van hebt, terwijl achter je een sneeuwmachine vlokjes spuit, de muzak uit de boxen schalt en de fukin kerstlichrjes manisch aan- en uitgaan. yuk.
Op twee: cadeautjes kopen.
Ik ben geen georganiseerde mens. Period. Ik kijk dan ook met open mond en vol bewondering naar mensen die half december meedelen dat ze “gisteren de kerstcadeautjes hebben ingepakt”. Ik heb er op dat moment nog niet eens over nagedacht wie ik dit jaar met een geschenk dien te verblijden, laat staan dat ik al weet wat ik zal kopen en waar ik het haal.
De zaterdag voor kerst is dan ook steeds weer een topdag, die ieder jaar volgens een soortgelijk scenario verloopt: de stad afschuimen op zoek naar dingskes om in blinkend papier te stoppen en na een uur al kotsmisselijk zijn van al dat volk. Lotgeval opbellen, de strooptocht afblazen en samen met lotgeval aan de aperitief gaan. Zonder schuldgevoel, want we hebben het verdiend.
En tenslotte: kerstmarkten.
Met stip op één en zoals ik hier al eerder schreef heb ik het fantastische voorrecht om er eentje voor de deur te hebben liggen.
Begrepen hoe het concept werkt heb ik nooit, maar ik vermoed dat het ongeveer alsvolgt gaat:
Rond juli gaat één of andere zieke geest, aangesteld door de stad, ronddwalen over het vlaamsche land op zoek naar producten die voldoen aan minimum drie, maar bij voorkeur vijf van volgende criteria: a. nutteloos, b. blinkend, c. lelijk, d. groen- rood- of goudkleurig ,e. pokkeduur. De handelaars die deze producten aan de vrolijke wereld aanbieden worden uitgenodigd en vervolgens onderworpen aan een selectieproefje: iedere verkoper wordt in een klein hokje gestopt, de temperatur wordt opgedreven tot 40 graden en de commercant wordt vervolgens blootgesteld aan gruwelijke beelden van marteling, oorlog en mishandeling. Wie het langst blijft glimlachen heeft gewonnen en krijgt een kot op de kerstmarkt.
Dat is nu toch wel jammer zeg. Vanochtend bij het verlaten van mijn warme huis, werd ik geconfronteerd met een wonderlijk tafereel: op het pleintje voor het gebouw stond een jongen in koepak – volgekleefd met rode stickers- enthousiast te wezen. De vreemde verschijning was in gezelschap van een breed lachende bouwvakker en een andere jongeling die duidelijk ook verkleed was, maar het was te vroeg om me zelfs maar af te vragen in wat dan wel.
Dankzij een kanjer van een ochtendhumeur was mijn enige reactie op dit surreële trio een snelle vreemd in mijn hoofd, en een opgetrokken wenkbrauw. Ik kan dat namelijk goed ‘s morgens: korte gedachten hebben en daarbij mijn wenkbrauw optrekken. Mijn enige doel was zo snel mogelijk de auto bereiken, want het heeft zo de gewoonte koud te zijn in december en bovendien is een confrontatie met een olijke bende jongelingen om kwart voor acht voldoende om mijn hele dag naar de knoppen te helpen. Ik zette er dan ook flink de pas in en negeerde het drietal zo straal als mogelijk. Voorwaar geen sinecure, want ze probeerden duidelijk de aandacht te trekken. Gelukkig ben ik daar redelijk resoluut in: straal negeren is straal negeren, daar helpt geen zwaaien en op-en-neer-springen aan.
Eens veilig in de voiture en op weg naar het werk mocht de radio aan. Eerste zin die ik hoorde van Wim O.: Vandaag staat Flashy Freddy in Gent! Als je een GPS-toestel wilt, haast je dan zo snel mogelijk naar…
Juist ja, het pleintje aan mijn huis.
En dat vind ik nu jammer zie. Want ik had best wel een GPS gewild.
…is dit. Omdat ik het gisteren nog eens te horen kreeg en het herinnering opriep aan die krop in m’n keel van zes weken geleden. Voor zij die weten waarover ik het heb: enjoy. Er gaat niets boven wat melancholie in december.
Kamperfoelie – Marie de France
zij beiden waren voor elkaar
zoals de kamperfoelie daar
die rankt rondom de hazelaar
wanneer hij zich heeft vastgelegd
en om de stam zich heeft gehecht
dan blijven zij zo voor altijd
maar als er iemand beiden scheidt
zal met de hazelaar stilaan
de kamperfoelie ook vergaan
mijn zoete lief, zo zijn ook wij:
ik leef door jou
als jij door mij