Kerygma

Naar aanleiding van een discussie op zaterdagavond, speciaal voor L. opgezocht: het lijstje met de zeven schoonheden.

1. kuiltjes in je wangen
2. donker haar en blauwe ogen
3. licht haar en bruine ogen
4. lange gekrulde wimpers
5. amandelvormige ogen
6. moedervlek boven je lip
7. sproetjes

Bedenking: je kan ze nooit alle zeven hebben (2 en 3 sluiten elkaar een beetje uit, vermoed ik) en dat in de filosofie dat niemand perfect is.

En nu allemaal in de commentaar intikken hoeveel op zeven jullie halen!

Vandaag is een heel bijzondere dag: voor het allereerst in de anderhalf jaar dat we een duo vormen hebben mijn ford feest en ik tesamen een uitstapje naar de car-wash gemaakt. Nu moet u weten dat zulks voor een auto die geen zeep en warm water gewend is, een hele onderneming is. Wat zeg ik, een heus avontuur is het, met al dat borstelen en stofzuigen en soppen: een beetje beangstigend maar vooral ook heel spannend. Ik heb mijn superauto de afgelopen dagen dan ook zachtjes laten wennen aan het idee, lieve woordjes toegesproken en hem verzekerd dat alles wel in orde zou komen. Zoals je met een baby doet die voor het eerst naar de kapper moet. Maar neen, lieveke, dat gaat geen pijn doen. En het is zo voorbij, en daarna zal je zoooo mooi zijn.
Maar bon, wij dus op pad deze middag. Richting tankstation waar we, iedere keer als we er komen voor 30 literkes super in de buik, een beetje argwanend en onwennig naar dat grote grijze gebouw staren, naast het tankgedeelte. “Washal” staat er op de zijkant te lezen en met de regelmaat van de klok komen uit dat grote zwarte hol blinkende passats en berlines gesnord, als wij daar zo staan te tanken. Ze zien er altijd gelukkig uit, die grote wagens, en dat wilden wij dus ook wel eens vandaag.
Gezwind stuurde ik mr. feest de hal in, alwaar voor ons beiden een geheel nieuwe wereld openging: een wereld van hogedrukreinigers en stofzuigers die groter zijn dan ikzelf. Een wereld van ervaren autowassers die gewapend met plastic handschoenen hun geliefde auto te lijf gaan. Zeep! schuim! Wax! Een feest van properheid!
Ik parkeerde Feest naast één van de hogedrukreinigers en stapte- na enig bemoedigend gesus tegen mijn lichtelijk verontruste metgezel- uit. Na het lezen van de instructies bleek dat dat wassen een fluitje van een cent zou worden. Eens ik jetons had, weliswaar. Want dat stond in koeien van letters op het bordje: enkel met jetons. Even brak ik het hoofd over de vraag waar je dat kan kopen, jetons, maar dan besloten feest en ik samen de makkelijke weg te kiezen en sprak ik (ja, ik. Feest laat mij altijd de vuile werkjes opknappen) de gepensioneerde heer bij de buur-reiniger om meer informatie. Aan het loket, juffrouw klonk het. Dat wij daar zelf niet aan gedacht hadden. Wij dus naar het loket.

-Jetons alstublieft, voor de autowasdinges.
-hoeveel?
-eeeuurm. weet ik niet. Hoeveel is normaal?
-Dat hangt ervan af.
-waarvan?
-gewoon, hoe snel je bent.
(loketjongen duidelijk geen groot licht.)
-ik weet dat niet, hoe snel ik ben in autowassen.
-één jeton is 2,5 minuten wassen
-en hoelang duurt het gemiddeld om een auto te wassen?
-dat hangt ervan af
grrr. *zucht* *stilte*- als hier iemand binnenkomt die de auto komt wassen, hoeveel jetons vraagt die dan?
- een stuk of vijf
- wel, doet u mij dan maar vijf jetons, alstublieft

Vijf jetons in de broekzak rinkelend terug naar de hogedrukreiniger en van toen af liep alles gesmeerd: we hebben gewassen, stof gezogen, ingezeept, gedroogd met de blazers, gewaxt en geboend dat het een lust was voor het oog. Wij twee daar in de grote hal, tussen al die ervaren autowasmeneren.

En weet je wat het leukste is? Het blijkt dat wat ik al die tijd als een absurd verzinsel heb beschouwd, heb weggewuifd als “een foutje op het kenmerkenkaartje”, dat dat toch waar is: Ford Feest is wel degelijk metallic lichtgrijs! En helemaal niet donkergrijs met zwarte spikkeltjes zoals ik altijd heb gedacht. Metallic grijs, begot. Wie had dat ooit verwacht?

Lepeltje

Sinds ik met je wakker word
als in een la die leeg is
op ons tweeën na,
is wat er morgen komt
ondergeschikt aan
wat vandaag al is begonnen.
We gaan met een bepaalde
logica eerst af hoe wij
vandaag weer samenhangen.
Dit is jouw been, dit is
mijn rug, mag ik hem nu
van jou terug, en wat ik
verder zou verlangen
is dat we opstaan, en
ons leven vanaf hier
hervatten, met jou dan
naast mijn hart onder
mijn arm — ik hou
je tot vanavond warm,
totdat je slaapt en daarna
wakker wordt als in een la,
leeg op ons tweeën na.

-B. Moeyaert – (Alweer. ik begin me een groupie te voelen)

van Mich komt deze:

Het lijkt wel of ik de laatste tijd niet anders doe dan afscheid nemen. Vandaag was de locatie van het byebye Zaventem, terminal 1, en de uitgezwaaiden twee van mijn favoriete mensen in de hele wereld. Mensen die sinds jaar en dag een groot deel van mijn leven zijn en een nog grotere plaats in mijn hart innemen. Ik ben dan ook trots op mezelf dat ik maar een heel klein beetje gehuild heb, daar in de vertrekhal.
Een beetje droef dus vandaag, maar ook wel blij voor hen: deze twee kleine belgjes trekken nu de wijde wereld in. Een tocht die begint in Argentinië, eerst naar beneden (Ushuaia!) en dan naar boven. Van daaruit gaat het naar Bolivië, naar Peru en uiteindelijk naar Equador. Acht volle maanden zijn ze weg, en dat is best wel lang. Ik kan dan ook nauwelijks wachten tot het 27 juli is, want dan hebben we een date op de luchthaven van Lima. Tegen die tijd is hun haar lang en hun huid zongebruind . En waarschijnlijk stinken ze ook een beetje tegen dan.
Ik kijk er al naar uit!

kijken of het bij mij ook werkt zoals bij Kwaad Bloed.

Bla
bla
bla
blogium.

héhé. How much fun was that.

Gisteren gezien, gehoord en op schaterlach onthaald tijdens het laatavondnieuws op één. “Johnny Carson werd de koning van de talkshow genoemd en kreeg tijdens de dertig jaar dat hij de tonight show presenteerde zowat alle Amerikaanse BVs over de vloer”. Amerikaanse BVs? What the f*? Wie zijn de Amerikaanse bekende Vlamingen dan wel? Of heb ik iets gemist en is BV ondertussen een internationaal ingevoerd woord voor “bekende medemens”? “Hey guys, let’s stop calling them stars or celebrities, we can call them BVs from now on!”.
sjonge sjonge.

Brieven schrijven, dat doe ik nu eens graag zie. Dat het nooit anders is geweest, daar is de zware kist schrijfsels in mijn living een stille getuige van.
Ook in deze dagen van snelle communicatie en informatie-viervaksbanen schrijf ik nog graag een brief op z’n tijd. Dat helpt om de chaos in het hoofd te ordenen en het is altijd leuk om post te krijgen.
Er zijn veranderingen, dat wel: de ontboezemingen worden niet langer met de hand geschreven, maar met het gewette klavier. Ze worden niet meer met de post opgestuurd, maar naar de mailbox van de bestemmeling gejaagd. Maar in weze is alles hetzelfde gebleven: je stuurt een paar pagina’s woorden, die je bij voorkeur oprecht meent, door naar iemand die je belangrijk genoeg vindt om die woorden te sturen. Een brief is een investering: je wikt, weegt, kiest en selecteert de juiste letters. Je sleutelt aan de opeenvolging en volgorde van zinnen. Je denkt na over de aanspreking. Je leest na, herleest, herschrijft eventueel.
En dan is ie af. Naam eronder, doorsturen naar de ontvanger. Hopen dat die begrijpt wat je wilde zeggen, en ook wel een beetje uitkijken naar een antwoord. En precies dat antwoord is waarover ik het wilde hebben, want dat heb ik net uitgeroepen tot ergernisje van de dag :
Het popt opeens up op je scherm: “you’ve got new mail” . De new mail waarvan sprake blijkt het een antwoord te zijn op je brief. whiiii, denk je dan, en je sjeest enthousiast naar het berichtje in kwestie. klik klik.

*slik*

Daar is ie. De brief die je kortgeleden zelf verstuurde. Verminkt. In stukken gereten en verknipt als een uitgescheurde advertentie uit de streekkrant. Want dat is wat veel mensen nu doen: ze duwen op de reply-knop in de mailbox en schrijven hun antwoord TUSSEN de originele brief in. Dat is lekker makkelijk: je ziet meteen over welk deeltje het antwoord gaat én je kan het aantal woorden beperken. Bovendien ziet het er wel fraai uit als je een ander kleurtje gebruikt. Dan lijkt het een beetje alsof je aan het praten bent.
. Nieuwsflash: ik wilde niet praten. Het gaat hier wel degelijk over geschreven communicatie. Als ik wilde praten, dan had ik wel gebeld of gemsnt. Of was ik -zoals in de goede oude tijd- even langsgelopen. Niet van dat alles, echter: ik schreef een brief.

Stel je voor: het is 1993. Je hebt een brief geschreven naar iemand die je nauw aan het hart ligt. Postzegel gelekt, adres op de envelop gekriebeld en het hele zooitje in de rode bus gestopt op het einde van de straat. Een weekje later valt er een antwoord door de klep in de voordeur. Je scheurt de envelop open, vol verwachting, en vindt een vel papier waar met prit (of velpon. dat ruikt zo lekker. mmm. velpon.) jouw brief in stukjes is opgekleefd. Tussen de verschillende stukjes heeft de schrijver zijn commentaar en antwoorden gekladderd. Geef nu toe: dat is toch geen zicht?

Eerherstel voor de klassieke brief, bij deze: een aanspreking, middenstuk, vriendelijke groet en ondertekening. Alles netjes na elkaar.
De wereld is zo al verknipt genoeg!

Alweer gepikt, dit keer van huug:

Best tevreden over het resultaat, eigenlijk. Iets jonger dan de werkelijkheid, maar niet zoveel jonger dat het genant is.
Take the test en laat me weten hoe oud jij bent!

Dani Bennoni van Bart Moeyaert. Toegegeven, ik heb een grote boon voor die meneer (bart, niet dani), maar dat doet niets af van het feit dat dit een schitterende boekje is.

Lezen ! En klikken!