Kerygma

Onze derde dag in Peru, en de tweede dag in Arequipa. Het is negen uur in de ochtend en ik ben ondertussen al bijna drie uur wakker. Jetlag rules big time.
De andere kindertjes zijn hier al een poos en hebben dus geen last meer daarvan(ze slapen dus nog), lief leest de humo in de binnentuin van onze hostel. En ik zit op het interenet ernaast, natuurlijk.

De tocht van Lima naar Arequipa was al meteen raak: Zuid Amerika op z’n best…drie uur vertraging en vijf keer van gate veranderd. Niet dat we er ons druk in gemaakt hebben: zulke toestanden horen erbij hier. Het weerzien met onze vriendjes op de luchthaven was achteraf des te vreugdevoller. In de binnentuin van onze zeer aangename hostel de reis dan officieel ingezet met een apero van uit belgica meegebrachte ricard…meer moet dat niet zijn.

Arequipa blijkt – in tegenstellimg tot Lima-een bijzonder fijne stad te zijn: lekker eten, zonnig, ontspannen sfeer en vriendelijke mensen…ideaal dus om de reis te beginnen. We hangen wat rond in de stad, praten bij met los gringos en rusten en eten veel. En natuurlijk is er ook tijd voor cultuur: gisteren al een museumpje bezocht over Juamita, een jongedame die gemummificeerd werd teruggevonden in een gletsjer nadat ze daar eeuwen geleden was geofferd in een inca-ritueel. Behoorlijk indrukwekkend, want de juffrouw in kwestie is uitzonderlijk goed bewaard gebleven.
Vandaag is opnieuw een rustige dag en morgenvroeg om 6 a.m. springen we dan op een bus voor een tweedaagse trek door de colca canyon, waar we gaan proberen om condors te zien. Na de cultuur, de natuur dus en na wat informatie in reisbureaus halen hebben we besloten dat we de tocht gewoon op onszelve gaan doen. Anders moeten we veel te vroeg opstaan.

Prioriteiten, daar draait het allemaal om…

24 h reizen kruipen in je kleren.

En qwerty suks big time.

Lief denkt dat het niet goed gaat lukken, ik zo drie weken zonder het wereldwijde web.

Ikzelve maak me weinig zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat er daar ook internetcafés zijn. Ha!

Mijn grootste zorg van de voorbije dagen is opgelost: ik denk dat ik voldoende boeken en tijdschriften heb verzameld voor drie weken. Dat is altijd moeilijk: je mag niet te veel meenemen, maar te weinig boeken zorgen al snel voor gevloek op de terugreis.

De selectie van dit jaar dan maar….

(a) boekskes :
:: Paul Auster – Maanpaleis
:: Michael Chabon – The Amazing Adventures of Kavalier & Clay (kdootje van Bruno)
:: Yann Martel – Het Leven van Pi (op aanraden van de zus van lief)
:: Bart Kouba – Lucht

(b) tijdschriften
:: P-Magazine
:: Humo
:: Flair
:: Feeling
:: Feeling Wonen
:: Cosmopolitan

(b) Andere
:: de Footprint
:: den Trotter
:: Spaans voor Dummies

Rest me enkel nog een paar boeken te kiezen voor lief. Iets vlot en een beetje poetisch. Ik denk Erwin Mortier ofzo.

tener: hebben

tengo ik heb
tienes jij hebt
tiene hij heeft, zij heeft, u heeft
tenemos wij hebben
tenéis jullie hebben
tienen zij hebben , u (meervoud) heeft

Momenteel zit ik aan de lichtbak in mijn ouderlijk huis. Ik wacht een afspraak met de huisdokter af, straks om 14h.
Eigenlijk is dat absurd: hoewel ik al meer dan drie jaar in de stad woon, heb ik nog steeds de huisdokter, tandarts, bank en verzekeringsagent in mijn oude dorp. 13 km van de stad, is dat. Zelfs naar Den Delhaize gaan doe ik nog steeds waar mijn ouders ook winkel(d)en, terwijl er een Delhaize op vijf minuten van mijn huis is ook. Maar daar weet ik de dingen niet zo goed staan, dus dan duurt winkelen veel langer.

Ik ben daar nogal aan gehecht: aan mensen en dingen die ik al lang ken, hoewel de afstand altijd de nodige rompslomp met zich meebrengt. En net drong het door dat ik -met de nakende verhuis in aantocht- op zoek moet naar een nieuwe bakker (dat zal wel dat kleintje in de Goudstraat worden, denk ik), slager, nachtwinkel en buurtwinkel-die-open-is-op-zondag. Brrr…

Gelukkig zijn Michel en Lena er om tips te geven.

We zijn ondertussen zwaar in voorbereidingsmodus geschoten, hier. Binnen amper 60 uur vertrekken we immers richting peru en zoals elke keer voor een reis moet er nog een hoop gebeuren. Vandaag staan op het programma: opruimen (morgen wordt het huis gepoetst), papieren samenzoeken, verder pakken, afwassen en lakens verversen. Daarnaast ook al een paar afscheidjes afwerken en nog een Blue-note concert (Buena Vista Social Club!).
Morgen dan nog de laatste dingen gaan kopen, alles in gereedheid brengen en de vriendin die in mijn huis komt wonen de hele uitleg geven.

We zitten op schema. Maar ik begin wel stress te krijgen, nu.

Als benny en tommie niet rap stoppen met mijn comments te spammen, dan ga ik ze binnenkort eens op hun gezicht timmeren denk ik.

F*kers.

B. zit in Saint Tropez.
Ms. E. zit in Sucre, Bolivia.
Los Gringos dwalen door La Paz, ook al Bolivia.
T. zit in hetzelfde land, maar dan in Cochabamba.
P en S rijden met een gehuurde wagen in de woestijn naar Las Vegas.
De kindjes van de home-base liggen aan het strand van Bordeaux.

Ik heb heimwee naar strandvakanties en campings in Bordeaux, ik voel het zand tussen mijn tenen en proef de smaak van Ricard als aperitief.
Ik glimlach om smsjes over Les Fetes des Belges, daar in Saint Trop, met veel champagne en glamour.
Ik krijg een krop in mijn keel als ik de Bolivia-verhalen lees op mail. Ik ruik de heksenmarkt in La Paz, ik smaak de coca tegen de hoogteziekte, voel het stof in de mijnen van Potosi en kan de ontroering van de zoutvlakte in Uyuni weer oproepen.

België kan me grandioos gestolen worden. Ik wil vertrekken, en wel NU.

Het is niet al rozengeur en maneschijn tijdens de Gentse Feesten.
Beeld u even in: i. heeft eten noch drinken in huis. Er wordt dus besloten dat het hoog tijd is om een kleine uitstap naar de supermarkt te organiseren. Een mens kan immers niet overleven op enkel bier en vettige hamburgers alleen, en mijn lichaam begint onderhand te schreeuwen om enig vitamine-rijk voedsel.
Naar de colruyt, is het eerste idee. Van hieruit kan je – realistisch gezien- enkel met de auto naar de colruyt. Aangezien parkeerplaats vinden in de Feestenzone (alwaar ik tot op heden nog steeds resideer, ja) geen pretje is, wordt deze optie onmiddellijk afgevoerd. Na wat wikken en wegen besluit ik enkel het hoogstnoodzakelijke te kopen en de boodschappen te voet te doen. Naar de GB it is!
Jammer genoeg ligt de GB net aan de andere kant van de Feestenzone, wat uitmondt in het volgende tafereel: i. slalommend en en kinderwagens ontwijkend tussen kuierende, (of erger: hamburgervretende en bierdrinkende) lawaaierige mensen, beladen met drie zware GB-zakken en onderwijl binnensmonds de Gentse Feesten vervloekend.

Living in Ghent. What a joy.