Kerygma

Vandaag is mijn vrije dag. Ik ben om acht uur opgestaan want had om negen uur een afspraak bij de schoonheidspecialiste. Daarna boodschappen gedaan. Dan naar het administratief centrum voor vernieuwing van onze paspoorten en een attest voor de autodinges. Allebei aan een ander loket natuurlijk. Eenvoud maakt macht mijn voeten. Vervolgens naar het parkeerbedrijf voor een nieuwe bewonerskaart. Het parkeerbedrijf bleek verhuisd te zijn naar de andere kant van de stad, dus gezwind daarhene. Daarna meer boodschappen.

Het is kwart na twee, ik heb nog niet gegeten en ik ben bekaf.

Vrije dag is fun!

“Every normal man must be tempted, at times, to spit on his hands, hoist the black flag, and begin slitting throats.”

H.L.Mencken

Gisteren naar de tweede aflevering van Lost gekeken (jaja, wegens te veel werk, wordt alles wat ietwat interessant is op de lichtbak nu op tape gezwierd en bekeken als-het-eens-past) en ik moet zeggen: I’m hooked. Heel veel mooie beelden, veel mysterie en ik hou wel van die flashbacks waarin je het verhaal van de mensen leert kennen. Precies een puzzelken, maar dan op televisie.

Mooie series zijn echt wel mijn grote zwakte op gebied van tv-kijken. Geen sit-coms (hoewel er één uitzondering is), maar van die lange series, met heel veel seizoenen. Mijn favorieten door de jaren heen:

Twin Peaks: mijn allereerste television-addiction, toen ik 13 was ofzo. Ik zie het gezicht van Laura Palmer nog steeds voor me. En die kleine dansende dwerg. Brrrr.

Dawson’s Creek: een puberserie, maar het was toendertijd iets waar ik voor thuisbleef. Al die mooie mensen, al die romatiek. Ideaal voor een 16-jarige. Bovendien was ik in het diepste geheim een beetje gek van Pacey. Mmm. Pacey.

ER: een klassieker vol mooie mensen en schitterende verhaallijnen. Daarnaast vind ik het tof dat die zo van die medische dingen roepen die ik niet begrijp. We must intubate now! She is having a cardio-vascular problem with an abdominal complexion! Zo spannend maat. Na al die jaren staat deze nog steeds hoog op mijn lijst genoteerd.

Cold Feet: was een paar jaar geleden een heuse verslaving. Lena heeft alle seizoenen op DVD en ik heb die in één ruk bekeken. En ja, Adam is een schatje.

24: Vorige zomer was de zomer van 24. Twee keer per week keek ik samen met een maatje naar een paar afleveringen, tot we het volledige eerste seizoen hadden gezien. Ondertussen is de meneer in kwestie naar Brussel verhuisd, wat regelmatige dates iets moeilijker maakt. Seizoen 2 ligt te wachten, maar ik wacht tot lief seizoen 1 heeft kunnen bekijken.

The West Wing: mijn nieuwe favoriete serie, waarvan we de eerste DVD-box een paar maand geleden hebben gekocht. Intelligent en grappig, snel en interessant. Martin Sheen for president! En Josh is een supervent!

En u? Heeft u een favoriete serie?

7.30-8.15: mails doornemen, dringende vragen beantwoorden

8.15-11.30. Les 1: 4O studenten ipv. de verwachte 26. Een lokaal met 18 computers en een sessie over Word-opmaakprofielen van drie uur. Geen ramen. Geen daglicht. Geen ventilatie.
You do the math.

11.30-13.30. Les 2: 3 studenten ipv de verwachte 20. Uurtje intro gegeven en dan de kindjes naar huis gestuurd.

14.30-17.30 Les 3: idem les 1, maar dan met 24 studenten. Een wereld van verschil en een zeer aangename en geslaagde workshop.

file, koken, even televisie en nu sinds 21h: Lessen voorbeiden voor morgen. Mijn ogen zijn moe, mijn hoofd doet pijn maar ik ben er bijna nu.

Het onderwijs, dames en heren, is een stuksken cake, zeg dat ik het gezegd heb.
En tijdens je eerste week als lector is het al helemaal een makkie.

*valt in slaap*

In al hun onschuld en met hun goed hart, zijn deze twee meneren voor mij een marteling vandaag. De ene heeft een ruwe WP-blog geïnstalleerd waar ik op kan verderwerken voor Lief zijn weblog (soon on a screen near you), de andere heeft me net 250 foto’s van zondag doorgestuurd om “eens te kijken en te selecteren”. (Waarvoor aan beiden nogmaals meerdere grote dankuwels, trouwens.)

“Speelgoed! En fotookes! Joepie juij!” denkt i. dan.

Jammer genoeg heb ik acht uur les voor te bereiden voor morgen en dat slorpt mijn hele avond op. En de kriebel om fun stuff te doen nu is echt: horror.

*concentreert zich opnieuw op Word-opmaakprofielen en het didactisch model van Gelder*

Ik vind Bernard Dewulf nen toffen. Zijn stukjes op pagina 1 van de Morgen (u weet wel, afwisselend met die andere, die ik meestal niet goed kan plaatsen) doen me iets. Iets is soms ontroering, soms bewondering om de mooie woordjes, soms een vette grijns en heel vaak veel glimlachjes. Deze ochtend was het grijnzen, dat ik deed. En wel bij dit:

Column
(De column zelf werd weggehaald en naar mijn persoonlijk archief verwezen, om copyright-redenen. Als u hem ooit lezen wil, kunt u nog steeds een paswoord vragen. Maar alleszins:)

Bernard rules!

Na “twee meisjes op het strand” (RvG), was het hier vanmiddag van “twee jongens op een dak”. Lief had foto’s nodig voor in de brochure van het boekingskantoor, en Bruno heeft zich dan maar opgeofferd om samen met hem vreemde dingen te doen op ons dak.

Er waren een mixer, een goudvis, een izimo-plaat en een heel grote lens bij betrokken. En het was grappig om naar te kijken. Ik stond erbij, ook met het fototoestel, natuurlijk.

Alle foto’s op mijn Flickr-pagina.

En nog meer op Bruno’s Flickr-page. Met een paar mooie van onze orchideetjes.. Het zijn onze orchideetjes niet, verdorie. Ze lijken er nochtans heel sterk op.

According to our research, you’ll be dead by December 2056, at age 79.
Probable cause: cancer.
As you can plainly see, you have more health & vitality than the average woman.
Average female life-span: 77.1 years
Why you die?
56% cancer
24% car accident
13% overdose
5% drowning of the lungs
2% wounds

You have 18743.4 days left on this earth.
You’ve already lived 35% of your life.

huhuh. Ik wil er direct voor tekenen, voor die 79,2 jaar. Maar dan wel liever in een auto-accident, dat gaat sneller.
Of met een drugs-overdosis, maar dan moet ik zo op mijn 79 jaar van drugs beginnen doen, en waar geraakt nen mens daar dan nog aan, op die leeftijd. Tenzij mijn bejaarden-tehuis-posse een bende drugsdealers zou blijken te zijn natuurlijk.

Die 2% kans om te sterven aan “wonden”, zal waarschijnlijk gevolg zijn van mij eerlijke antwoord dat ik mezelf in de laatste twee jaar wel degelijk frequent heb pijngedaan. Ik ben een lomp kind, weet u wel.

death test. Via Mich.

Het is zondag en buiten laadt de politie de paarden van de camion. Er zal hier deze namiddag behoorlijk wat gedemonstreerd worden op gebied van orde-diensten, me dunkt.

Grappig is wel dat er in onze straat nu al een vijftal auto’s fout geparkeerd staan, op de trottoir en van die dingen. En dat met al die polizei in de buurt. Zouden de flikken op flikkendag geen boetes uitschrijven? Vandaag zijn ze immers, nog meer dan anders, onze vriend.

Maar bon, het is niet aan mij besteed, die drukte van vandaag. Ik hou sowieso niet zo van al dat BV-gedoe, ik ben ook al geen echte fan van de politie en bovendien heb ik een massa lessen voor te bereiden.
Voeg daarbij een haast slapeloze nacht door rugpijn (frusterend, verdomme) en een ietwat doezelig gevoel in mijn hoofd door de voltaren en u begrijpt dat ik vandaag vooral aan mijn schootcomputertje zal zitten. Werken op zondag rustdag.

bweurk.

- Deze ochtend omstreeks tien uur wakker geworden van een monotoon slepend geluid. Telkens ongeveer 30 seconden het geluid, dan een tweetal minuten niets. Na bijna een uur nadenken over wat het zijn kon, toch opgestaan om uit het raam te kijken. Aldaar zat onze buurjongen, bovenop zijn skate-bord. Het spelletje van de dag was blijkbaar de (niet eens bijzonder steile) helling afglijden, gezeten op een skate-bord en dan te voet weer naar het hoogste punt van de straat stappen, bord onder de arm.
Twee gedachten daarbij. Uno: het is werkelijk verwonderlijk hoe lang zo’n kind een toch wel behoorlijk monotoon spelletje volhoudt. Bewonderingswaardig zelfs, want om 12.30h, toen we eindelijk opgestaan waren, was hij nog bezig. Dos: het is te hopen dat het rap sneeuwt, dan kan die kleine hetzelfde doen met de slee.

- Wat bezielt mensen om op een plastiek stoeltje voor de Sofitel te gaan zitten wachten tot de acteurs van Flikken en andere aangelande BVs binnen-of buitenkomen? En dan heb ik het niet over enkele mensen, maar tientallen. Sommige met fototoestel in aanslag. En allemaal met een verwachtingsvolle uitdrukking op het gezicht.

- Wie gaat er eigenlijk naar zo’n Flikkendag? U daar, één van de 150.000 die morgen naar hier zullen afzakken: wat is daar zo plezant aan, want ik snap het echt niet?