Kerygma

Het wordt dringend: Ford Feest moet de deur uit en dient vervangen te worden door een nieuw exemplaar. Niet dat mijn lieve schat versleten is, hoor, maar ik wil nu graag een exemplaar dat meer dan 25.000 euri kost.
Met een eenvoudige wagen in Vlaanderen rondtuffen is immers nauwelijks nog doenbaar. Ik heb dringend nood aan een Mercedes, BMW of 4×4 met lederen interieur. Niet voor de wagen zelf, want die interesseert me eerlijk gezegd geen bal, maar wel voor de upgrade van het rijbewijs en de aangepaste wegcode die je krijgt bij een echt dure auto.

Want misschien wist u het nog niet, maar het is wel degelijk waar: als uw auto genoeg geld gekost heeft, dan gelden voor u andere verkeersregels. Zo hoeft u geen rekening meer te houden met voorrang van rechts en wordt, als u van links komt, het zeer handige “voorrang van grote auto” ineens de enige verkeersregel. Snelheidsbeperkingen, die zijn er niet langer voor u. En u hoeft ook niet meer mee te werken aan het rits-principe. Verder kunt u ook aan een rotsnelheid de file voorbijrazen op de pechstrook / het fietspad / het rijvak van de tegenliggers.
Richtingaanwijzers, die hoeft u niet meer te gebruiken. En u mag kleven aan andermans bumper zoveel u wilt. U hoeft niet meer te stoppen voor een zebrapad en u mag extra gas bijgeven als het verkeerslicht op oranje springt.

Verder komt een echt dure auto met een heleboel handige opties. Telefoneren is zeer handig in zo’n auto, want als u een beetje over en weer zwenkt dan bent u groot genoeg zodat iedereen u kan opmerken.
‘s Nachts, op onverlichte autostrades, kunt u gerust uw grote lichten aansteken. Grote lichten van dure auto’s hinderen immers uw tegenliggers niet.
En tot slot is er ook de handigste optie aller tijden: als u de vier pinkers van uw grote auto aanzet dan mag u parkeren waar u maar wilt, uw auto wordt dan namelijk als bij toverslag onzichtbaar en hindert niemand!

Eerst en vooral: weet iemand of dit de voorlaatste aflevering was? Als dat zo is dan zal ik in de loop van deze week eens mijn theorie uiteenzetten.

Ik blijf ondertussen nog steeds bij mijn mening dat dit coole televisie is. Zo spannend maat.

Een tiental dagen geleden kregen R. en L. hun dochter Rika.
Gister is, precies op de uitgerekende datum, vriend C. papa geworden van León. Moeder en kind stellen het, naar het schijnt, uitstekend. Olé! En van harte geproficiateerd, dat spreekt voor zich…

Volgende op de planning: San.

Update: bij San is het ook begonnen!

ongetwijfeld live te volgen op Tales of Drudgery & Boredom de komende uren.

Zelf gooiden we het onding er maanden geleden al af, op aanraden van Pietel die het toen van Wereldkeuken had. Blijkbaar zijn er echter nog steeds veel mensen die de teller van Webstats4u gebruiken (het vroegere Nedstats) want ik krijg bij het ronsurfen nog steeds om de haverklap die popups tegen de blocker aangegooid.
Het is dringend tijd voor een kleine campagne, want niet alleen genereert deze teller irritante reclamepopups, nu blijkt dat die mannen ook spyware verspreiden via hun teller.

Een dubbele oproep dus:
(1) als u nog zo’n teller op uw site heeft, gooi hem er alstublieft af.
(2) als u een weblog heeft en die smeerlapperij werkt ook op uw systeem: spread the word.

En trouwens, mevrouw of meneer die hier aan onze deur een vuilzak of twee in het water heeft gekieperd deze nacht waardoor het hier al drijfvuil is wat de klok slaat: heeft u nu werkelijk geen manieren?
Schaam op u, een vloek op uw nageslacht en ik hoop van ganser harte dat de milieupolitie u vindt en u vijfdubbel beboet.
tsss.

Deze nacht ging de tijd nog sneller voorbij dan gewoonlijk al het geval is: opeens zat ik om vier uur nog aan de toog in den Bal Infernal, terwijl ik het voornemen had gehad om eens vroeg slapen te gaan. Een optreden in Oostmalle, een feestje met een dansende Braziliaanse (met pluimen in heur gat), een vertrouwde barkruk en de verandering van het uur hebben daar anders over beslist.
Ik ben één van die janetten die daar dus last van heeft, van die uursverandering. Mijn ritme raakt er volledig van in de war en ik voel me nog chaotischer dan anders. En dat terwijl ik normaal gesproken nu niet echt een regelmatige manier van leven heb.
Als ik dus de komende weken klaag dat ik moe ben, mensen afsnauw en van de eerste de beste mug een uit de kluiten gewassen Afrikaanse olifant maak: u weet hoe het komt.

Mensen die hier al een tijdje rondhangen weten dat deze zomer bijzonder druk was ten huize i. en lief: niet alleen trokken wij naar Peru voor een bezoek aan los gringos en bestendigden we onze relatie door in zonde te gaan samenhokken, tussendoor figureerden we ook als ceremoniemeester en chauffeur op de trouw van ons Lien en haar Peetjer. Splendid times were had by all, die dag.
Dat van dat chauffeur spelen, dat kwam natuurlijk door Lief zijn onovertroffen Toyota. 27 jaar oud, volledig nutteloos wegens we mogen er niet mee rijden na zonsondergang en meer dan 30 km van huis, maar wel de leukste auto van de hele straat. Wat zeg ik? Van de hele stad!
Uit Peru hadden we stickers meegebracht die Lief daar samen met vriend J. veroverd had op een marktje in de buurt van Lago Titicaca, daarbij geholpen door een fietstaxi-meneer en hun eigen onnozeliteit.
De stickers werden op de toyota gekleefd, en sinds die dag hebben we the coolest ride in town (zie ook hier en alhier).

Gisterenavond mochten we dat nog eens bevestigd zien op een bedankingsetentje ten huize pasgetrouwd (zeer lekker, trouwens. Waarvoor dankuwel Lientje.). De trouwalbum is helemaal schitterend geworden en de toyota maakt het allemaal nog een beetje rock’n roll ook. Misschien moeten we een ceremoniewagen-bedrijfje starten ofzo.

Foto’s allemaal door meneer Pieter Baert.

Even ter verduidelijking: na een hele dag vergaderen en overhitte discussies die me hoofdpijn en een rothumeur bezorgden ben ik gisteren thuisgekomen om een weblog te vinden waar mensen elkaar de huid volscholden en een mailbox waarin de melding stond dat ik “te persoonlijk” was geweest. Het hele gedoe is me eigenlijk al die energie niet waard en ik maak niet graag ruzie: de ene helft van de mensen denkt zwart, de andere denkt wit en ik heb heel erg de indruk dat er daartussen niets ligt.
Het heeft dan ook geen enkel nut erover te discussiëren: op termijn zullen we ons toch moeten neerleggen bij degene die het luidst roept en het hardst op tafel durft te slaan. Een fatalistische gedachte, maar ook geruststellend: het is eens zo makkelijk zo en het bespaart gewone mensen zoals u en ik heel wat denkwerk.

Ik heb bijgevolg (a) alles wat persoonlijk kon worden opgevat uit mijn post verwijderd en (b) de commentaren gesloten van beide posts. Ik wil geen ruzie met mensen die ik graag heb en ik heb geen zin om eindeloze vuilbekkerij over en ‘t weer op mijn weblog te hebben.
Als iemand daar iets op tegen zou hebben: spijtig, het is mijn weblog dus ik doe gewoon mijn eigen goesting. En als er veel gezeikt wordt in de commentaren hier, dan sluit ik ze gewoon ook.

Een geruststellend vooruitzicht, niet?

*Zucht*
Ik zou beter eens uit mijn nest komen, zekers?
Ben een beetje teleurgesteld dat de zon niet schijnt, vandaag. Eerst beloven dat het lente wordt en dan opeens: patat, bewolkt.
Er moeten boodschappen gedaan.
En er is een afspraak met een journalist.
En er moet huiswerk begeleid worden.
En ik moet internet gaan kopen naar de internetwinkel.
En de was moet in de kasten gelegd.
En ik wil gaan zwemmen.
En onder de zonnebank aangezien de echte zon blijkbaar kapot is.
En ik moet twee verslagen schrijven voor het werk.
En een twintig taken verbeteren.

*zucht*

Gelukkig heb ik eerst nog recht op koffie en brood.

Bij I Wish haalde men herinneringen op naar aanleiding van mijn aanspreking van SPh als “é, vriendschap” in de commentaren hierzo. Over onze vocabulair in vervlogen jaren zal ik het deze week nog eens hebben in een nieuwe aflevering van Kerygma goes nostalgie, maar ik bedacht door dat stukje ook dat ik mijn vrienden eigenlijk zelden met hun voornaam aanspreek. Tenzij dan in een variant met een stupid achtervoegsel eraan geplakt. Boy ofzo. Meestal heeft het echter niks met een naam te maken.
“Vriendschap” wordt frequent gebruikt. Maar ook “zoeteke”, “kiekske”, “schat”, “toet”, “toeter”, “snellen” en “fellen” behoren tot mijn dagelijks taalgebruik. Net als het liefkozende “éi dikken” trouwens.

En u? Hoe spreekt u uw vrienden eigenlijk aan?