Kerygma

Met enige vertraging en op de valreep: de vraagjes van de week van juffrouw Lilith. Music Maestro!

Van welk liedje krijg je koude rillingen en een krop in je keel elke keer je het hoort?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik een enorme bleitmuile ben op gebied van muziek. Ik heb een hele hoop liedjes waar ik een beetje melancholisch van wordt. Of waar ik gewoon van gepakt ben iedere keer ik ze hoor.
Zo heb ik bijvoorbeeld een zwak voor Preisner en wil ik altijd in een hoekje kruipen en een beetje zachtjes wenen als ik die muziek hoor. Zelfde effect heeft volledig Fixed Water, het debuut van Sophia. De ideale soundtrack bij een dipje.
Ontroerd word ik keer op keer door Kind of Blue van Miles Davis. Thumbs up for Miles Davis!

Verder zijn er nog een groot aantal individuele nummers waar ik echt gepakt van kan zijn: Everybody’s gotta learn sometimes van Beck, I hope that I don’t fall in love with you van Tom Waits, Hurt van NIN in de versie van Johnny Cash (de clip kan je nog hierzo bekijken), I don’t think so van Dinosaur JR, Ne me quitte pas en Les vieux amants van Brel, Bleke Lena van Raymond,…
Te veel om op te noemen, inderdaad.

Welk liedje vind jij totaal overgewaardeerd?
Ik heb nooit gesnapt wat mensen in Radiohoofd zien. Zo saai dat dat is maat.

Naar welk nummer zouden alle lezers van kerygma vandaag nog moeten luisteren bij wijze van tip from you to them?
We hebben daarnet in de auto nog eens naar de CD van Gorillaz geluisterd en Feel Good inc -samen met De La Soul- is echt een beestig goed nummer.
Tot slot moet u echt een keer luisteren naar Starflam. Naar nummers als Ils ne savent pas en donne moi de l’amour.

Verder mag u allemaal een paar CDs kopen van de hierboven genoemde mensen, natuurlijk. U zal er geen spijt van hebben.

Wat is je favoriete meezingnummer? Voorkeur voor een bepaald stukje?
Alles van Raymond van het Groenewoud.
Stayin Alive van de Bee Gees.
En “Verlangen” van Clouseau natuurlijk. Zoals driekwart van de vrouwen van mijn leeftijd.

Op welk lied kan jij onmogelijk stil blijven staan?
Billy Jean van Michael Jackson. Het oudere werk van Prince. Alweer: de Bee Gees. En alles van Dr. Dré, dat spreekt voor zich.

Buffalo! Blue White Army!

Voor zij die het voetbalgebeuren niet zo volgen: de Gantoise speelt op dit moment thuis tegen Anderlecht. Gent speelt voor Europees voetbal, Anderlecht voor de titel. Een topmatch dus.
Het is uitverkocht en ik heb geen kaartjes.
Mijn papa is aan het kijken op zijn Belgacom digitale TV, en ik was van plan om naar het ouderlijke huis te rijden en mee te kijken. Wij zijn echter net wakker (allez, ik ben wakker. lief slaapt nog) en dus geraak ik er niet op tijd. Het is dus van live volgen via Sporza.be. En ondertussen gewoon thuis luidkeels supportersliedjes zingen.
We weten het immers allemaal:

Iedereen is bang! Iedereen is bang! Iedereen is bang voor Buffalo-o!

Ik ben zot van orchideeën. De bloemen hebben iets ongelooflijk fragiel en sierlijk. Tegelijkertijd zien ze er een klein beetje gemeen uit, vind ik. En hoewel een orchidee er zeer teer uitziet, is het een verdomd taaie plant: wij hebben er hier in huis staan waarvan we dachten dat ze morsdood waren die nu weer bot maken.

Recent heb ik mijn hoofd gestoken dat ik een paar orchideeën met luchtwortels wil voor in de living. Ik wil dan een ijzerdraad constructie aan de muur (zoals he voor een wandlampje zou hebben) en dan moet daar een orchidee inkomen. Ik zie het al helemaal voor mij: onze woonkamer krijgt spontaan de allures van een tropisch regenwoud met die exotische dingen aan de muur. Santa Boogie wordt een kleine tijger en wij zijn altijd een beetje op reis.

Nu alleen nog lief overtuigen dat het een goed idee is en argumenten als “bloeit maar een paar maand per jaar” vakkundig weerleggen.
En uitzoeken waar die spullen te koop zijn, natuurlijk.

Woehoe-heiho! Wat zien wij daar? Het is een muziekprogramma op de lichtbak. Tijd voor een live-verslag, me dunkt.
Het wordt gepresenteerd door het meisje Yasmine. En dat is volgens Meneer Lienweb “een enorme krote”.

First up: Peter Van Laet met Kronenburg park van Frank Boeijen. En we mogen al direct met een bekentenis beginnen. Ik kan Van Laet zijn gezicht niet zien en het is een arrogante lul, maar boy-oh-boy, zijn uitspraak is lekker. Bovendien hebben een heleboel jongemannen die ik ken in vervlogen tijden handjeklap gedaan op “Geef mij een teken van leven”. Long story, don’t ask.
Op Frank Boeijen heb ik indertijd flink gepuberd, en op Kronenburg Park in het bijzonder heb ik menig traan geplengd over verloren liefdes. Schoon. En ik kan dat nog altijd volledig meezingen….

De tweede is het meisje Dex. Barbara zingt van de man voor wie ik ook al een enorme boon heb: Raymond van het Groenewoud, dames en heren. Raymond is zwaar ondergewaardeerd in Vlaanderen, vind ik. Vlaanderen Boven is echter niet zijn beste nummer.
En Dex zingt dat met teveel country in haar stem. Dat kreetje altijd maar zeg. Haar maagring zal een beetje te hard spannen, denk ik. Maar terwijl we het erover hebben: mag ik u de Ballades-cd van Raymond van harte aanbevelen? Uiterst geschikt voor nachtelijke roadtrips op donkere autostrades.

Zeg me van Johan Verminnen is het volgende liedje en de genaamde Tura, Will brengt het.
Hij heeft een lelijke plastron aan. “Zeg me” is een mooi nummer, maar ik moet Will Tura zo niet. Zijn uitspraak is *niet* lekker.
Oeh. Het is met een kindjes-koor. Oh my. Aan de andere kant: wel leuk voor die kindjes dat ze op de lichtbak mogen komen…

Olé. Ze tonen Willy met “Vlaanderen de Leeuw”. Dat was een wijs liedjen, en die mens had iets met leeuwen, blijkbaar. (remember: ik draai hier rond en rond en rond….)
De rest uit de ronde grappige liedjes ken ik niet.

Kommil Foo! Ik heb het voor Kommil Foo! Die zijn lief en schattig en zo’n zoetekes. En als ge dat vraagt op een terras dan zwaaien die naar jarige mensen. En als ge die vraagt om te schrijven voor Gentblogt, voor niets en gratis, dan doen die dat. En die hebben ook eens iets kweeniehoe wijs gedaan op de Brugse Poort. Buurtrock of zoiets. En daar heb ik staan bleiten voor dood van ontroering. Long story, don’t ask.
En ze zingen Louis Neefs. Mijn mama hoort dat graag. Ik ook wel, want die kon schoon zingen. Aan het strand van Oostende.
Het is ongelooflijk schoon. Ik ben er van gepakt.

De ketnet-kids doen ook mee. België van Het Goede Doel.
hm. Ik vind het origineel beter. Hoewel ze allebei wel een aangename stem hebben. Maar op een bepaalde manier passen hun stemmen niet goed samen. Er is geen blending ofzo. hm.

Oh. Wim Sonneveld. Bweirk. Dana Winner.
Oh. Het Dorp. Bweirk. Fake plastieken Barbie.

Vrijdag taaldag, zo blijkt.
Sunnymoon haalt vlammend uit naar De Standaard.
Lewie heeft het over het taalgebruik van de hedendaagse kutjeugd
en bruno praat over spelling.

Dat heb ik graag zie, zoveel van Nederlands praten. Kijk maar.

Er zijn zo van die dagen dat een mens beter wegblijft van het internet. Gisteren gingen Michel en ik naar een repetitie van “Barbietrut” door Het Meisjeshuis, mij -zoals u ondertussen al weet- zeer genegen. Doel was een artikel op Het Project, over de voorstelling die ze zelf gemaakt hebben. We deden van fotograaf (dit zijn alvast die van Michel, de mijne volgen dit weekend)
We waren alletwee bijzonder vrolijk toen we daar buitenkwamen, op die repetitie. Het is ongelooflijk wijs om dat enthousiasme te zien. En de show die ze verkopen. En, voor mij dan, grappig om te zien hoe dicht hun echte persoonlijkheid toch altijd aanleunt bij “het gespeelde”.

Deze ochtend schreef ik dus een artikeltje, Michel plakte zijn foto’s erbij en het werd op het grote web gezwierd. Een uur later gaf ik een computerworkshop voor de jeugdwerkers van de Brugse Poort en schreef ik webadressen in het nota-boekje van Marieke. Deze namiddag zal ze die doorgegeven hebben aan de meisjes. En later vanmiddag of vanavond zal elk van hen waarschijnlijk vol verwachting op zoek gaan naar het artikel. De dames in kwestie staan immers niet zo vaak in de spotlight en ze vinden dat wel eens tof, zoals ieder kind waarschijnlijk.

En weet u wat ik nu zo vreselijk jammer vind? Dat deze commentaren de enige reacties zijn die onze lezers blijkbaar geven op dat artikel. En dat de meisjes dus enkel die reacties zullen lezen.

Ik word daar pissig van, echt waar. Het zijn kinderen godverdomme. Die heel hun hart in een voorstelling stoppen. Die daar hard aan werken en terecht trots op zijn. Moet dat nu echt, dat eeuwige cynisme? En die zure reacties? Is er nu echt niemand die beseft hoeveel deugd dat die kinders zou doen als iemand iets zou schrijven als “Wijs project, proficiat”?

Awel. Bij deze.

Dames, ik was zwaar onder de indruk van jullie repetitie, gisteren. Ik kom zaterdag kijken in de Kopergietery en ben ervan overtuigd dat ik dan ook weer helemaal trots zal zijn dat ik jullie ken!
Een dikke proficiat en een hoedje af voor Dominique en Habiba. You rule.

nah.

PS: Morgen, 15h. Kopergietery. Voor maar 2,5 euri.

Het was goed. Er waren tussen de acht- en tienduizend mensen. Het zonneke scheen en de mensen wisten waarvoor ze daar liepen.
Voor zij die ook graag willen weten waarom: het artikel dat deze ochtend op Het Project verscheen, van de hand van ondergetekende en in eindredactie van de fantastische Bruno (ik had te lang in mijn nest gelegen…).
Foto’s volgen later vanavond…

*****

Om half twaalf deze middag wordt aan de Blandijnberg verzamelen geblazen voor wat wel eens een heel grote betoging zou kunnen worden. Het protest wordt dan ook op beleidsniveau reeds serieus genomen: lessen worden geschorst en personeelsleden krijgen vrijaf om mee te lopen. De actievoerders –studenten, professoren, lectoren en medewerkers van het hoger onderwijs– zijn gekant tegen de plannen van minister Vandenbroucke in verband met het hoger onderwijs. Wat is er precies aan de hand?

De situatie in het hoger onderwijs is dramatisch te noemen: jaren geleden werden de financiële middelen bevroren, en hoewel er steeds meer jongeren hun weg vonden naar het hoger onderwijs, kregen de instellingen geen extra middelen om in die studenten te investeren. Vooral voor de hogescholen –die reeds ondergefinancierd waren– wordt dit steeds problematischer, maar ook de universiteiten deelden in de klappen.

(Lees meer …)

En dan bij voorkeur eentje zoals ik, zo blijkt.

Pierre du Coin – u weet wel: hij die mij “De Goedele Liekens van de blogs” noemde (klikliklik) – heeft ondertussen zelf ook een weblog.

Ik heb even gewacht om hem de kans te geven om wat entries te schrijven, maar ondertussen kan het wel geloof ik.

Ladies and gents, wij stellen u voor: Pierre du Coin. U mag vanaf nu zijn bezoekersaantallen een beetje doen stijgen…