Dag 9 – jas.

In de vooravond met Lief datesgewijs afgezakt naar de Bijloke, voor de slotavond van Blue Note. Een gevarieerd programma was ons deel: allereerst een uitstekend Ronny Jordan-trio, dat een paar uitstekende tributes bracht aan grootheden uit het jazzgebeuren. vervolgens een zwaar zuigende “The Original Superstars of Jazz Fusion”: knuffelrock, slecht gezongen platte muziek. Vlak, commercieel en zelfs met een cover van Lionel fucking Ritchie. Beschamend slecht, maar ik zal straks pogen er nog enigszins genuanceerd over te schrijven op Het Project. Afsluiter gisteren was Maceo – The God of Funk – Parker en dat was dan weer wél een uitstekend concert. Fijn dansje gewaagd en me bijzonder geamuseerd.

En daarmee viel het doek over Blue Note Records Festival 2006. De laatste avond geeft bovendien altijd een “het kamp is voorbij” sfeertje en het is altijd fijn daarbij te zijn. Bovendien zijn er bij Blue Note een paar mensen betrokken die me heel nauw aan het hart liggen. Het deed dan ook deugd om vriend P. te zien als koning zijn van de crewkeuken, een gelukkige glimlach om de lippen toen hij vertelde over Maceo’s privé-concertje.
En vooral ook om vriend B. te zien, helemaal zen na de goede afloop en een tevreden maar zwaar vermoeid man.

You did well, boys.

9 thoughts on “Dag 9 – jas.

  1. Ik kreeg trouwens een krop in mijn keel van dat clipke van “Hello!”, met dat blind meiske, en die zag niks, en die boetseerde de Lionel zijn hoofd *snif*

  2. mij doet het altijd denken aan de chiro toen we zestien waren. wij zongen dat aan het kampvuur. Onder begeleiding van een slecht gestemde gitaar.

    good times.

  3. Brick House, Machine Gun en van die toestanden.
    Three Times a Lady is voor ons moeder, Easy en Wonderland ook, maar daar durf ik op trouwfeesten en communies al eens met haar op slowen.

    Sam Gooris lost it van het moment dat hij uit de underground scene kwam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *