Kerygma

Allez hop. Op verzoek van Liza: een beetje uitleg naar wat we precies zoeken voor het huis dat we willen kopen.

De locatie
Eerst en vooral: we willen bij voorkeur in de stad blijven wonen of indien nodig in de randstad. Er zijn bepaalde wijken die een (zeer groot) streepje voor hebben (mensen die niet van Gent zijn kunnen nu al stoppen met lezen): Sluizeken-Ham, Tolhuis, Macharius, Heirnis, de Waterwijk, Centrum, Patershol, de omgeving van Beestenmarkt en Sint-Jacobs. Ook de wijk aan de achterkant van de Blaarmeersen vinden we zeer fijn…het zijn daar precies allemaal vakantiehuisjes. Die staan allemaal bovenaan het lijstje.
Daarna volgen: Muide / Meulestede, Coupure/Bijloke, Sint-Amandsberg en de wijk op Gentbrugge aan de oude Brusselse Steenweg.
Op trede drie staan de wijken aan het station en aan de overkant van de ring. Wij voorkeur niet, wegens verder van het centrum en minder gezellig vinden we, maar het valt te overwegen als het huis echt de moeite is.
Ook de Brugse Poort en de overkant (aan de Bourgoyen) zou kunnen, maar dat is al wat ver, natuurlijk.

Ik wil graag aan het water wonen, maar ik vermoed dat dat een beetje te veel zal gevraagd zijn…

Ik wil niet aan de kant van het rabot wonen van de wondelgemstraat. Alles tussen blaisante vest en gasmeterlaan is njet en wat het van Beverenplein betreft: don’t even get me started.
Verder geen smalle straten waar een tram of bus doorrijdt.

Het huis zelf
Eerste vereiste: we moeten buiten kunnen. Dat betekent: ofwel een stadstuintje, ofwel een grote koer (en neen, 15 m² is *niet* groot, beste makelaar), ofwel nen echten hof.
Een dakterras mag ook, eventueel. Maar dan wel één met een deftig oppervlak. We moeten kunnen bbq doen met een hoop maten é.
Tweede vereiste: ruimte. We willen een living, een keuken en een badkamer en dan nog minimum 4 kamers. Meer mag ook, dat spreekt voor zich. Dat klinkt misschien veel, maar lief moet een bureau hebben (hij maakt veel lawaai), er is onze slaapkamer en dan willen we ook nog kindertjes binnen een paar jaar, dus die moeten ook ergens slapen, niet?
Derde vereiste: licht. Er moet licht zijn in het huis, of het moet mogelijk zijn om meer licht binnen te trekken.
Andere pluspunten zijn: een droge kelder en veel bergruimte. Een garage lijkt ons leuk, maar opnieuw: geen absolute must. Oe! En houten vloeren!

Over de staat van het huis valt te spreken, als er over de prijs ook te spreken valt. Waarmee ik bedoel dat ik er niets op tegen heb om te verbouwen als ik nog geld overheb om er een paar miljoen tegen te gooien. We willen echter niet jaren in een bouwwerf wonen.

Prijs
We hebben een prijs tussen de 200 en 250.000 in ons hoofd. Als er verbouwingen aan zijn mag de aankooprijs natuurlijk niet 250 zijn.

Mooi
Dit bijvoorbeeld is een schoon huis.
Maar wel te duur voor ons. Iets kleiner, iets minder afwerkt en we zijn vertrokken…

- Aantal schriftjes gekocht om onze zoek-ervaring in te noteren : 1 (dank voor de tip, thyssie)
- Aantal uren rondgereden in buurten waar we willen wonen: 2
- Aantal huizen gezien waar we willen wonen én die te koop stonden: 3
- Aantal huizen dat te duur bleek: 3

Misschien toch eens heel specifiek posten hier wat we zoeken. Dan kunnen jullie een beetje voor mij zoeken en kan ik op mijn leeg gat in de zetel blijven zitten

- om zeven (!) uur opgestaan voor de werkmannen die vandaag ons nieuwe werkblad in de keuken kwamen leggen
- examen verbeterd en punten doorgestuurd
- 2 vergaderingen bijgewoond
- van de immotheker te horen gekregen dat we meer geld mogen uitgeven dan we hadden gedacht
- twee artikels geschreven voor Het Project
- de lokaalbezetting voor het nieuwe academiejaar uitgevogeld
- tekstjes geschreven voor de promo-brochure voor de nascholing
- jaarplan voor twee vakken gemaakt.

het is een wonder wat ge allemaal gedaan krijgt als ge op een deftig uur uit uw nest komt. En het is nog maar half elf!

Ik ga vanaf nu proberen om op wekelijkse basis het woord “trawanten” in dit weblog te verwerken. Gewoon omdat ik trawanten by far het coolste woord vind dat de laatste maanden wederom onder mijn aandacht werd gebracht.

Go Krimson!

Vanmorgen zat ik nog een beetje door de weekendkrant te bladeren en las ik een interview met ene Mie Branders, huisdokter en PVDA-verkozene. De serie waarbinnen dit artikel hoort heet “Uw geld of uw leven” en iedere week vertelt iemand anders over hoeveel hij of zij verdient en hoe dat allemaal zit.
Nu ben ik –een kortstondige periode van puberteitscommunisme niet meegeteld — het PVDA-gedachtengoed niet ongelooflijk genegen, maar ik moet zeggen dat ik oprecht gepakt was van de dingen die de dokter daar vertelde. Dr. Branders verdient zo’n 1250 euro netto per maand. Ik citeer uit het artikel:

Dat mensen die langer en intensiever studeren, in onze maatschappij vaak meer verdienen dan anderen, vindt Mie Branders helemaal niet zo logisch. ,,Toen ik studeerde, kostte een student geneeskunde 25.000 euro aan de belastingbetaler. De werkende mensen hebben ons dus betaald om op onze kont te zitten en te studeren. Waarom zouden wij dan na ons afstuderen hun zakken nog eens mogen leeghalen?”
Zij vindt de immateriële voordelen van het dokter-zijn al meer dan voldoende. ,,Het is een leuke status. Mensen luisteren met meer ontzag, je begrijpt de dingen wat sneller, mensen passen wat meer op hun tellen en tonen meer respect. Het is een ongelooflijk tof beroep, waarom zou je dan ook nog veel moeten verdienen? Als er iemand meer moet verdienen, geef het dan aan de mannen van de vuilkar. Door huisvuil op te halen, doen zij belangrijker werk voor de gezondheidszorg dan dokters.”

Zoveel idealisme bij iemand van 42 jaar. Schoon.

Haha. Grappig is dat toch, hoe ik er na een week uit vakantie al in slaag om mijn agenda voor de komende weken vol te proppen. Het ziet er zowaar een beetje imposant uit na de weken van laisser-faire die we achter de rug hebben.

En ik moet ook nog strijken en ook nog foto’s laten afdrukken en inplakken.
En morgen komen ze de nieuwe tablet in de keuken installeren. Juij!

Doodmoe ben ik. Uitgeweest tot na vier uur vannacht en toch was ik om acht uur wakker. Klaarwakker. Ik vermoed dat het kwam omdat we niet thuis sliepen en dat ik dus niet in mijn eigen bed lag. Zo frustrerend: wakkerliggen terwijl je moe bent.

Straks naar Antwerpen, want lief speelt in The Joker, en daarna een lange nachtrust in mijn eigen nest.

*geeuwt*

Schuppe, die heeft een liefje. En dat liefje heeft ook een weblog. En ze verwijzen in hun linkenlijstje naar elkaar met hartjes naast de naam.

How cute is that?

Wij gaan, net als het merendeel van de Gentse Bloggers zo blijkt bij rondvraag, winkelen in de Colruyt op Sint Amandsberg (spreek uit Sintumajnsberg, met klemtoon op laatste lettergreep en rollende r) aan Den Dendermondse Steenweg. Voor zij die niet van Gent zijn, maar de stad wel een beetje kennen: dat is die drukke en verwaarloosde straat links van Dampuurte. De Dendermondse Steenweg biedt een rijke assortiment van de meest fascinerende winkels, stuk voor stuk in donkere panden waar de verf van afgebladerd is. Bed-In, bijvoorbeeld. En Danny Glazenwasserij. En Digi-turk, N.E.W.S en Sultan.
Het leukst van al vind ik echter Café Garfield, waar volgens het reclame-bord Golden Kenia wordt getapt. Golden Kenia is zowat het meest afgrijselijke bier dat een mens zich kan voorstellen. Erger dan Sparta Pils, inderdaad.
Verder is Café Garfield een duister kot waar mensen van gezegende leeftijd voor de beduimelde ruiten zitten te kaarten. Maar het allergrappigste is dat het hele café en alle ramen bezaaid zijn met pluchen garfield-beestjes. En met bezaaid bedoel ik: honderden. In alle maten. Maar allemaal even groezelig.

De naam “Café Garfield” is dus niet zomaar een willekeurig gekozen naam. Ik denk dat we hier, op de geheel unieke en enigszins aandoenlijke wijze van de Dendermondse steenweg, gewag kunnen maken van een heus concept en thema.

Hedendaagse folklore, zo heet dat.

Let it go, jongen.