Kerygma

Deze ochtend op mijn nuchtere maag dit artikel gelezen in DSO:

Vlaamse jeugd is racistisch en intolerant

Het is altijd een beetje schrikken van zo’n titel, maar ik heb dan de neiging om al gauw te gaan nuanceren en een paar vragen te stellen. Zo veralgemenend, over hoeveel ondervraagden gaat het eigenlijk?, denk ik dan. Blijkt: 10.000 jongeren van 16 en 17 jaar. Dat is al een behoorlijk grote groep, in termen van betrouwbaarheid. Maar werd dat onderzoek een beetje wetenschappelijk gevoerd?, is de volgende vraag. Ook dat bleek de pil niet te kunnen verzachten: het werd gefinancierd door het Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek-Vlaanderen, de Canadian Research Council en de onderzoeksfondsen van de KU Leuven en McGill University. En de onderzoekers zijn politicologen van de KU Leuven.

Bon. Goed. Het is dus een betrouwbaar onderzoek. Maar overdrijft die titel de resultaten niet een beetje? Geenszins, zo blijkt. Ik citeer een paar cijfers uit het artikel.

Als we de jongeren vragen een schatting te maken, dan denken ze dat 35 procent van de totale bevolking van België afkomstig is uit het buitenland. Dat is twee à drie keer meer dan het reële percentage, en het wijst erop dat ook jongeren het idee hebben dat we ‘overspoeld’ worden door de komst van migranten.

Bij meisjes ligt dat percentage zelfs op 39 procent en jongeren uit het beroepsonderwijs schatten het percentage “vreemdelingen op 43%.
De kracht van de perceptie.

Er is zelfs een duidelijke meerderheid voor de stelling dat immigranten een bedreiging vormen voor onze levenswijze, of dat ze het in de toekomst moeilijker zullen maken om werk te vinden.

In Vlaanderen zegt ruim veertig procent van de jongeren géén vertrouwen te hebben in andere [etnische] groepen.

Als we ze vragen of ze ooit een relatie zouden kunnen hebben met een zwarte, een immigrant of een moslim, dan antwoordt telkens meer dan 75 procent dat ze zich dat moeilijk kunnen inbeelden.

Vlaamse jongeren blijken onverdraagzamer dan Waalse en laten de vergelijkingsgroep van Canadese jongeren nog verder achter zich.

0110 komt niet te vroeg.

Exact een jaar geleden en exact hetzelfde citaat speelt door mijn hoofd.*klik*

Wat een toevalletje.

Zie, en pas hebt ge uw eindeloos medelijden uitgesproken met dat mislukte product, dat de mens is … met dat beetje schimmel dat de mens is … met dat beetje kanker, lichamelijke en geestelijke kanker, dat de mens is … pas hebt ge daarover uw eindeloos medelijden uitgesproken , al denkend: het nadert precies naar het einde van ons boek en we moeten zien dat we ook wat medelijden ten toon spreiden … pas hebt ge er aan gedacht om uw eindeloos medelijden ten toon te spreiden, of ge wandelt met uw vader naar de stad der 2 fabrieken toe, en hij zegt: maar hebt ge daar reeds op gelet, dat al die duitsgezinden van binst den oorlog werkelijk een duitse smoel hebben? En die woorden vallen u op het hart en de geest gelijk een emmer koud water … (Lees meer …)

Zoals Lien het komt te zeggen: wij hebben daar op school gezeten. Ik weliswaar slechts twee jaar, maar toch.

Onmiddellijk zat mijn hoofd vol herinneringen.

Het was inderdaad in die tijd best een goeie school. Ik kwam van één van de grote Sint-scholen hier in Gent-centrum. Niet dat dat een slechte school was, daar met dat groene uniform, maar er werd daar veel minder aandacht aan de leerlingen besteed. Het belangrijkste daar was zo hoog mogelijke punten halen. Ten Doorn was daar anders is. Kleinschaliger. Menselijker. Er zijn daar verschillende leerkrachten waar ik zowaar mooie herinneringen aan heb.
En we hebben daar veel plezier gehad, zo meiskes onder elkaar. Met deze juffrouw en met Lien, natuurlijk. En met de zusjes waarvan er nu eentje beroemd is en die vroeger altijd naar het PMS moest omdat ze dachten dat ze anorexia had maar die kolossale hoeveelheden brol achteroversloeg. En natuurlijk met heel veel mensen die geen website hebben ondertussen. De mietjes.

Mijn toenmalige boyfriend zat daar ook op school, in het Hoger Onderwijs, want die volgde regentaat. Dat was een groot voordeel, want in de gebouwen van het hoger hadden ze een rokerskot.
Mijn huidig Lief, die zat op de school waarmee Ten Doorn ondertussen gefusioneerd is, maar tegen dat ik in Eeklo aankwam zat hij al op tunief. Een echte student en al, die in het weekend in ons jeugdhuis zat.

Op lien haar vrijgezellenavond zijn we nog afgezakt naar ons stamcafé van in die tijd. Het leek er toen nog marginaler dan tien jaar eerder. En het schoot tien jaar geleden al niet over.

Memories. Memories.

Hij heeft gezegd dat ik een half uurtje moet rusten en heeft mij toen resoluut naar mijn bedde gestuurd. Ik heb nl. zeer slecht geslapen en zie er blijkbaar moe uit en dat is niet goed, gezien mijn oververmoeid-gedoe van vorig academiejaar.

tsk.
mij zo commanderen.
gelukkig is er draadloos internet en de laptop.

Acht oktober komt dichterbij en er is net een peiling bekend gemaakt voor Gent. Het had beter gekund, het had slechter gekund.

- Ik ben heel trots al van tevoren dat het ernaar uitziet dat het VB niet zal vooruit gaan in onze stad. Ik had gevreesd voor 5 tot 10 procent, maar het ziet ernaar uit dat Seraphin niet mans genoeg zal zijn om een gebokshandschoende vuist te maken hier in Gent.
- Persoonlijk vind ik het jammer tot sp.a-spirit maar een klein beetje vooruit gaat. Het ware mooi geweest als Termont met een mooie overwinning was kunnen starten. Kwestie dat de mensen die denken dat hij een slechte burgemeester gaat zijn (zoals men dat ook dacht van Beke, lang lang geleden…) iets minder zouden morren.
- Ik had enigzins gehoopt dat de nationale progressie van CD&V-NVA zich niet zo doortrekken bij ons, maar dat blijkt ijdele hoop. Waarom ik dat gehoopt had? Omdat ik conservatisme (wat ik CD&V toedicht) en ego-centrisme (NVA) een groot risico vind in tijden dat we zouden moeten gericht zijn op de toekomst en op de buitenwereld. Openheid zal ons redden, denk ik.
En ik vind de kerk niet zo tof, dat ook. Al helemaal niet meer sinds ze nu ook al universiteiten op het matje roepen.

Zo. Mijn portie grote meningen voor vandaag. Morgen ongetwijfeld nog veel meer.

Drie sterren heeft hij gekregen in De Morgen voor zijn première. Dat is, zoals dat heet, meer dan behoorlijk. Uitstekend zelfs. Ik ben dan ook bijzonder trots op mijn lief.

Ha! Voor het eerst in meer dan een jaar is er gisteren *niets* verschenen op dit weblog. Dat is geleden van toen we in Peru zaten en dat het interweb daar niet zo algemeen toegankelijk was.
En neen, u heeft hier niet te maken met een acute aanval van blogmoeheid waarover ik zo frequent lees bij andere mensen (sorry dat ik zo weinig schrijf, zeggen ze dan, alsof een mens zich daarvoor moet excuseren) maar gewoon met praktische omstandigheden. Ondergetekende heeft namelijk lesgegeven van acht tot zes (en ik probeer er een gewoonte van te maken tijdens de les niet te webloggeren) en daarna werden we verwacht in Het Pand, voor een lezing en een feest van Tessa-van-Bruno. Interessante lezing (Tessa is een hele slimme), heerlijke hapjes en bijzonder rijkvloeiende wijn.
Daarna nog afgezakt met een paar mensen naar den Bal voor de vrolijke viering van 32 jaar Radiofonisch Instituut (Proficiat, peter) en het was dus laat toen we thuiswaren. En in tegenstelling tot sommige anderen post ik niks op mijn weblog als ik enigzins beneveld ben.

Edoch. Vandaag maak ik het allemaal goed. Met meer nonsens dan u sowieso al gewend was.

Als ik thuis werk, dan zit ik het allerliefst aan de keukentafel. Er is daar veel licht en ik zie de straat en het water, dus ik kan af en toe een beetje dromend voor mij uitstaren. Bovendien zijn de frigo en de koffiemachine zijn vlakbij en is luiheid nu eenmaal my middle name.

Heel trouw hangt Santa Boogie altijd weer in mijn buurt rond, dan. Of naar buiten kijkend op de vensterbank, of slapend op de tafel, of spinnend op mijn schoot en ook zeker een paar keer per dag bijtend in het scherm van bob-de-laptop.
Nu moet u weten dat Santa Boogie absoluut allerschattigst is en een heel aimabele kat. En dat hij graag show verkoopt, zoals met zijn pootje tegen het raam krabben als er mensen voorbijkomen. En er komen hier vaak mensen voorbij, want ons huis staat in hartje Gent en hier vlakbij is een kindertheater gevestigd.

En zo kwam het dus dat er daarnet dertig kleuters voor mijn raam stonden. Ik had ze eerst niet gehoord, want ik was uiterste geconcentreerd ingewikkelde dingen aan het uitzoeken. Na een paar minuten drong het door dat er lawaai was, keek ik op om te zien waar het lawaai vandaan kwam en hopla: een hele klas 5 jarigen met hun neus tegen het raam gedrukt om naar onze kat te kijken. Op dertig centimeter van mij vandaan.

Ik zeg u: het was lang geleden dat ik nog zo geschrokken ben.

Zeg. Wat ik wel heel spijtig vind, eigenlijk, is dat ik hier twee weken voor de verkiezingen nog geen enkel boekske of folderke van sp.a-spirit-kandidaten heb gekregen. Het is dus niet omdat ons huis vol affiches hangt van den spa en er vanharte-stickers op onze brievenbus hangen dat ik niet meer moet overtuigd worden é.
Er is hier sprake van een buurtfolder? Nog niks gezien. Iedereen zou een boekske van Jef Geeraerts krijgen? No sir, hier ten huize nog niets gehad.
Ik stel voor dat jullie hier rap eens een beetje materiaal in de bus komen steken, zodat ik eens kan meeklappen bij den bakker en op Het Project.

(Hebben wij wel gekregen: het CD&V-programma, een folder van Michael Verstraeten, een flyer van Groen en vandaag een persoonlijke brief van mijnheer de premier van dit land. Een oogst die ik sowieso al flauwtjes vind, eigenlijk.)