Kerygma

Af en toe logt hij een keer in op de chat, steevast om vijf voor vijf. Misschien doet hij dat iedere dag, maar ben ik gewoon niet altijd online om vijf voor vijf, het zou kunnen.

Alleszins: om de zoveel dagen zie ik hem verschijnen, en dan moet ik eigenlijk al een beetje lachen. Want ik weet dat hij na een paar minuten gaat zeggen dat hij wegmoet. Want om vijf uur, dan vertrekt zijn lift naar huis weet ik. Hij heeft altijd net genoeg tijd voor hoe gaat het? , het is zo lang geleden dat ik je heb gezien en gaan we iets drinken één dezer?. En dan tot gauw en ik bel je deze week.

En dan is hij weer weg, en *natuurlijk* belt hij niet en gaan we nooit iets drinken. Maar ik vind het een fijne traditie, die vijf-voor-vijf-chat.

Zo. We gaan eens van multimediaken doen, hier ten huize.

Lief kwam een aantal maanden geleden tot de conclusie dat hij geen enkele opname heeft van zijn oud stand-upmateriaal en dat dit wel jammer is, want dat zo een aantal geniale (mwoeha) grappen verloren gaan voor het nageslacht.

En dus werd er een datum geprikt samen met de onvolprezen Lunatics en een oproep gelanceerd voor heuse YouTube-opnames. Er zijn een aantal bevriende filmmakers die alvast komen opnemen, maar de bedoeling is zoveel mogelijk verschillende opnames te hebben: met GSMs, kleine en grote camera’s. Al die zaken worden dan op een centrale plaats verzameld en achteraf gemonteerd.

Deze oproep dus om zoveel mogelijk mensen samen te krijgen die komen opnemen. En wel volgende dinsdag, 6 maart 2007, vanaf 21.30 bij The Lunatic Comedy Club, in Le Bal Infernal, Kammerstraat Gent.

Als u daar zin in heeft, mag u gerust the word spreaden met elektronische post of op het interweb. En wij hopen u vooral volgende week te zien in Den Bal, camera in aanslag.

Lief en ikzelve waren reeds geruime tijd op de hoogte van de gezegende staat van gemeenteraadslid Decroubele-Braeckevelt. Wij hadden echter geheimhouding gezworen. Vorige week, op het Gentblogt-feest, zei Lief opeens tegen Lien “Ah just. Proficiat é”, waarop Lien hem giftig en met opgetrokken wenkbrauwen aankeek. Er stond immers gezelschap bij dat nog van niks mocht weten. Lief vulde gezwind aan “Euhm.. met uw nieuwe badkamer.”

Ben ik de enige die bij de nieuwe (overigens: hoera hallo zo goed maat) CD van Bloc Party spontaan aan het indertijd redelijks fantastische Life Of Agony moet denken? Aha, ik dacht het niet, inderdaad.

Ik heb daar geen enkele CD meer van blijkbaar, maar ik heb net een aantal nummers downgeload (that’s what the hip kids do, these days) vanop de iTunes-winkel. Bijgevolg heb ik ontdekt dat ik Through and Through, Fears, Let’s Pretend en Underground nog steeds rats vanbuiten ken. Dat was in die tijd al niet zo eenvoudig, maar ondertussen is het toch 10 jaar of meer geleden…het geheugen is echt wel vreemd bijwijlen.

Qua melancholie kan dit trouwens ook wel tellen, is het niet?

De titel is één van de grappigste zinnen die ik de laatste weken heb gehoord, maar u krijgt er nog wel een keer meer uitleg over, ten gepaste tijde. Nu mag dat niet, zoals er zoveel dingen niet mogen tegenwoordig.

Het is een donkere dag vandaag, met veel regen en dus kan een mens niet veel anders dan praktische dingen afhandelen. Uitzoeken hoe leningen in elkaar zitten, een les of zes voorbereiden, een artikel schrijven.
Living on the edge betekent op zo’n dag: truien met een etiket “handwas” toch in de machine stoppen wegens te lui. Ik dan, niet de truien. Truien kunnen niet lui zijn, want truien hebben geen emoties. Al beweerde Herman De Coninck ooit van wel, in een gedicht. Maar dat is een geheel andere zaak.

De truien zitten in de machine, en ik wacht gespannen af. Als alles er deftig uitkomt schept dat immers mogelijkheden voor de toekomst. Als ze krimpen, dan hebben we meteen geen handwas-truien meer en is dat probleem ook al weer van de baan.

Soms kunt ge gewoon niet verliezen.

Gisteren naar Rotterdam geweest om te kijken naar Javier Guzman, naar zijn programma “Delirium”. Het was niet wat ik ervan had verwacht, maar ik merk wel dat ik er nu al sinds gisterenavond mee bezig ben in mijn hoofd.

Achteraf hebben we nog even met hem gepraat en hij lijkt een fijne en sterke meneer. Hij zei zelf dat hij tegenwoordig veel meer belang hechtte aan het verhaal dan aan de lach en ik denk dat dat precies is wat ik niet had verwacht. Maar een verhaal vertelt hij wel degelijk. Hij loopt daarbij zodanig met zijn ziel onder de arm dat het bij momenten pijn doet. En laat ik dat nu eigenlijk wel mooi vinden, op z’n tijd.

Straks, of morgen, meer op Het Project.

In kader van onze midi-midlife-crisis hebben vriendin klijn, vriendin E. en ikzelve gisterenavond kortstondig ons gezelschap in de Paganini verlaten voor een kleine trip naar de overpoort en down memory lane. We zijn zowaar een half uur naar De Pallieter geweest, alwaar Tim nog steeds de draaitafels beroert en waar de dingen eigenlijk niet zoveel veranderd zijn. Keiharde muziek, een massa dansende studenten en mensen bovenop tafels. Tim heeft zelfs zijn muziek een beetje aangepast aan onze leeftijd en al.

We hebben een spa gedronken, een beetje staan lachen en dan zijn we teruggekeerd naar het rustige café. Een half uur per academiejaar in de overpoort lijkt me ruimschoots voldoende.

Het is een beetje leeg in mijn hoofd. Dat gebeurt altijd als ik eigenlijk te veel dingen heb om over na te denken. In plaats van dat te doen en te denken en te beslissen, gaat mijn kop in een soort flatline. Meer dan een monotone biep is er niet meer te horen, dan.

Eigenlijk heb ik lessen voor te bereiden voor volgende week, en geavanceerde spreadsheets te maken die verschillende lening-opties met elkaar vergelijken en plannen te tekenen. En ook nog een paar honderd mails te beantwoorden. En een persbericht te maken. En een aannemer te zoeken ivm. een dak. Verder ligt er een verhaal voor mij dat helemaal in mijn hoofd zit, maar het uitschrijven wil niet lukken en moet ik eigenlijk nog eens denken wat we vanavond gaan eten. Tot slot moet het huis dringend een beetje opgeruimd worden.

En het lukt niet. Mijn hoofd is leeg. Misschien eerst een wandeling maken.

Vreemd, hoeveel die dingen kunnen varieren van bank tot bank. En er zijn er zelfs die 300 euro vragen voor een offerte.

Ik denk dat we er bijna uit zijn, dat wel.

Het is ondertussen meer dan 15 jaar oud, maar ik blijf erbij: Achtung Baby van U2 is één van de beste pop-platen ooit gemaakt.

De drummer van Metallica had dit liedje trouwens als openingsdans.