Het is een afwijking als een ander.

Genante blogpost. Gevoelige lezers met geïdealiseerde beelden over mij mogen *nu* wegzappen.

Op de interne mailinglijst van Het Project gaat het de laatste dagen over een liedje van ene Wim Soetaer. De naam komt me vaag bekend voor, dus ik vermoed dat hij ooit eens idool is geweest, of X-factor winnaar, of aan tetteneiland heeft meegedaan. Alleszins, de man maakt Vlaamse muziek, en er zijn redactieleden die een bepaald liedje van hem mooi vinden. Ik mag geen namen noemen, omwille van de Fightclub-regel die op de mailinglijst van kracht is, maar alleszins: iemand vindt het mooi. En iemand anders heeft de volledige CD zelfs.

Ahum. Het liedje in kwestie is nogal zeemzoeterig. Ik heb het halverwege moeten afzetten, want Santa Boogie werd er ongedurig van. En voor ge het weet ligt hij dan weer suicidaal te wezen met allerlei elektriciteitskabels en mijn lief is niet thuis en ik zou de schuld krijgen als er in zijn afwezigheid ernstige ongevallen gebeuren met het beest. Het is en blijft een surrogaatbaby weetwel.

Maar! Het deed me wel denken aan de tijden dat ik nog weleens liefdesverdriet had. En hoe ik me dan stortte in de armen van die ene ongelooflijk foute Hollandse man. Marco Borsato.

Ik had twee favoriete nummers, in die tijd. Het ene, door weinig mensen gekend en dus enkel als tekstje te vinden op het interweb, voor wanneer ik droevig was. En wanneer ik kwaad was, het nummer hieronder. U mag meteen skippen naar halverwege. De eerste twee minuten zijn uiterst irritante intro-dingen.

Aargh. De jaren negentig. Good Times.

11 thoughts on “Het is een afwijking als een ander.

  1. Only de twee beste Borsatonummers ooit.
    Margherita is trouwens schitterend van tekst, en toen ik het onlangs zag in een Kommil Foo-versie werd dat nog maar eens erg duidelijk. Marco heeft ook brol gemaakt, maar over deze twee hoef je je niet echt te schamen, vind ik persoonlijk. 🙂

  2. Margherita is therapie. Huiltherapie. En volgens mij luisteren alle vrouwen en stiekem ook alle mannen naar dat nummer als het ‘uit’ is. Niks mis mee.

  3. Ons geïdealiseerd beeld wordt door deze informatie alleen maar aangescherpt! Marco past perfect bij jou!
    Je bent tenslotte een meisje, aja…

  4. margherita 🙂
    Super
    Idd, stiekem luistert iedereen daar naar, ik ben er helemaal zeker van.

  5. Ik ken “Margherita” niet, net zo min als de rest van Marco en consoorten – schlager of andere. Qua huilnummers heb ik genoeg aan Nine Inch Nails. En ook qua “break up songs”. Of om agressie kwijt te geraken. Als automuziek soms minder geschikt (wegens te snel rijden dan), maar verder past er altijd wel één of ander uit ‘s mans catalogus bij mijn humeur. ‘t Is dan ook niet alleen luide muziek – de mens speelt ook redelijk deftig piano en durft al eens zijn hart open gooien.
    Ja, ik geef toe, ik ben een fanboy … maar liever van dat dan van het gros van de vlaamse playbackers. Waarmee ik niet wil zeggen dat Marco er eentje is – en al helemaal niet vlaams natuurlijk. Naar ‘t schijnt – en zoals bij de eerder comments al aangegeven – schrijft en zingt hij wel eens een stuk pure cultuur. Af en toe zou ik wat meer moeite moeten doen. Maar daar heb ik nu geen tijd voor want de nieuwe NIN steekt sinds een week op repeat in de cd-speler. Excuseert u mij …

  6. ppffff….
    constant met die vier vingers zo van “kom, kom, …”
    Moet ik hem nu een toek op zijn bakkes gaan geven ofzo? Anders, geen probleem hoor.

    ps: bwaaark!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *