Kerygma

Zoek dekking! De spice girls zijn weer bij elkaar en zijn een single aan het opnemen.

(Aargh)

Als u ooit eens, zoals ik deze zaterdagmiddag, van de Brico en Mediamarkt in Oostakker terugrijdt naar het centrum, en u moet ter hoogte van de Carrefour stoppen voor het rood licht, dan moet u een keer rechts kijken.
Op de parking van de Carrefour staat namelijk een kleine bungalow, met in de tuin een bordje “Jeugdhuis Job”. Vanmiddag stond ik daar en ik moest heel luid lachen bij het zien ervan.

*Flashback bijna 15 jaar terug*

Er was een feestje van een klasvriendin in Jeugdhuis Job. Ik had in die tijd een vriendje dat drie jaar ouder was en dus een rijbewijs had. Een lief met een rijbewijs, dat wat het summum in die tijd, want het betekende mobiliteit.
Ik weet niet meer wie de vierde persoon in de auto was, maar behalve het vriendje en ikzelf was alleszins Vissie er ook bij. Die wilde toen namelijk nog een andere klasgenote van mij versieren. Ofwel was het hem op dat moment al gelukt. Hij had veel succes bij de vrouwen met zijn wapperende haar.

We hadden een cadeautje meegenomen, zoals dat betaamt op verjaardagsfeesten, en we waren nogal aan originaliteit, indertijd. Geen cadeaubons van de fnac voor ons, wij hadden we een kleine aquarium bezaaid met franskes en er twee schildpadjes ingegooid. Schildpadjes waren namelijk cool, vonden we.
De schildpadden hadden in het aquarium een baksteen om uit het water te kunnen als ze dat wilden. Tijdens de autorit was het mijn taak die baksteen recht te houden, zodat hij niet zou verschuiven, want dat was gevaarlijk voor die beestjes.

Nog gevaarlijker bleek het te zijn om die verantwoordelijkheid te geven aan een puber die gezellig zit te tetteren op de achterbank en bovendien niet echt beroemd is geworden omwille van haar concentratievermogen.

Lang verhaal kort: glibberige baksteen, i. laat los, schildpadje kraakt.

Vissie heeft mijn klasvriendin met uitgestreken gezicht verteld dat het schildpadje sliep. En zij geloofde hem. Wapperende haren, dat boezemt vertrouwen in.

Don’t.

Deze voormiddag, omstreeks 9 uur, is de zoon van vriend J. en vriendin M. — los gringos op kerygma– geboren.

3,630 kg, alles erop en eraan en luisterend naar de naam Mauro.

Bloedmooie naam, gezond kindjen, the works.

Proficiat, schatten. En welkom, Mauro!

2,8 hectare is mijn ecologische voetafdruk. Minder dan het gemiddelde voor de belg (5,6 hectare) maar toch….

Tijd voor een beetje engagement, me dunkt. Eens kijken voor een paar maatregelen in het nieuwe huis:

spaardouchekop – 640 m² winst
vijf spaarlampen – 170 m² winst
twee keer minder vlees eten per week – 1600 m² winst
twee keer per week met de fiets naar het werk – 590 m² winst
minder huishoudelijk afval produceren – 210m² winst

Samen met de dingen die ik al doe zou dit 3200 m² besparing zijn op jaarbasis. Dat is 0,3 hectare.
En dan toch eventueel ook eens kijken voor groene stroom (weer 0,3 hectare winst).

via de eskimo’s.

Sommige mensen houden er een zwangerschapslog op na, maar hier op kerygma zult u de komende maanden waarschijnlijk teenentander over verbouwen lezen.

Te beginnen met: wie krijgt er in godsnaam in zijn hoofd om een tapisplein vast te lijmen op een balatum en die balatum op een planken vloer? En dan vooral op een moment dat de lijm zwaar in reclame was in den Brico, blijkbaar, want het spel is zo vastgeplakt als maar kan.

Edoch: alle tapijt, balatum en allerlei stoffige vuiligheid (Traplopers. Hoe vies is dat niet jonk.) dat naar andere mensen ruikt is vandaag uitgebroken door mijn fantastisch lief en mijn al even fantastische papa.
De (ja hoor: fantastische) mama en ik hebben gesleurd met tapijten, alles verzameld in de living en onderwijl ook nog eens de helft van het behangpapier in mijn bureau afgestoomd.

Het goede nieuws is dat de vloer die onder de brol zit zeer mooi donker hout is en in goede staat. Het slechte nieuws dat het onderste deel van linoleum hier en daar is blijven plakken, waarbij hier en daar zowat het grootste eufemisme is dat ik de afgelopen jaar heb gebezigd.

De komende weken zijn de codewoorden dus decapan, steekmes en plastiek handschoenen. Ge moet maar roepen é, als ge niet weet wat te doen, kinders.

Na een halve dag op bottinen roepen mijn voeten “hoera” als ik mijn hakschoenen aandoe.

Er is veel veranderd, sinds mijn chirojaren, zoveel is duidelijk.

Asperges met een zachtgekookt eitje, aan huis geleverde croissants (dankuwel Lien), een douche, naar de stadstocht met de lopende blogger en de niet-lopende bloggers en fotografen, van daaruit met vriendin toet door de stad, een late brunch, een bezoekje aan het nieuwe huis (alwaar mijn fantastisch lief traplopers aan het uitbreken was), de aansluiting van B. en baby Lisa, en dan op weg naar de binnenstad voor aperitief op het Pakhuis-terras…het was allemaal ontspannen en vrolijk, vandaag.

Tot ge dan in de Lange Munt loopt en er vlak naast u een vrouw op de grond valt. En dat die stuipen krijgt en haar man haar probeert in bedwang te houden. En dat die vrouw blauw wordt en het bewustzijn verliest. En dat er gezegd wordt dat er geen pols meer is. Als ge u met de beste wil van de wereld niks meer weet te herinneren van de talrijke CPR-lessen die ge hebt gevolgd vroeger. En als ge dan langs de terrassen op de vrijdagsmarkt loopt roepend om een dokter of een verpleegkundige en in uw hoofd zit maar één zin: als er nu niks gedaan wordt, dan gaat die dood.

Dan is dat precies allemaal minder ontspannen opeens.

Een meisje dat passeerde herinnerde zich -thank god- wel nog haar EHBO-cursus en heeft de vrouw weer bijgebracht. Toen de ambulance er 25 (!) minuten later was, kon de mevrouw al opnieuw een beetje spreken. Dus het zal wel goed komen allemaal. En ik ga deze zomer op EHBO-opfrissing.

No worries. Alles is in orde gekomen.

dank trouwens voor de felicitaties, allemaal….

Daarnet zat ik buiten op de stoep in de avondzon, met mijn schootlichtbak (de airport is de max) en er passeerden twee Turkse ventjes van een jaar of acht. De ene was een heel verhaal in een waterval van Turks aan het doen aan de ander en opeens zat daar en zinneke tussen “….zeventig cent, zo wijs maat.”

Ik moest heel luid lachen toen. En waarschijnlijk vinden de buurtkindjes mij nu weer een rare.