Kerygma

Soms is mijn lief ongelooflijk streng. En zeer volhardend. Zoals deze middag in de Ikea. Elke keer ik gewoon even wilde rondkijken of eens één van die mooie glaasjes vastpakken, of gewoon eens wilde denken of we echt geen felgekleurde keukenhanddoeken nodig hadden, sprak hij met ietwat boze stem: “Neen, zoetjen, daarvoor zijn we niet hier.” en duwde de kar alvast een vijftal meter verder.

We zijn om 12.45 in Gent vertrokken en waren om 15.30 weer thuis. Met een auto vol grief, alles wat we nodig hebben én we hebben zelfs daar gegeten.

Efficientie. Of Ikea-haat aan zijn kant, dat kan ook.

Ik ben altijd een beetje voorzichtig met nieuwe bloggers. Voor je het weet is het na twee weken al gedaan en dan staat ge daar met uw “Ge moet die mens eens lezen”.

Edoch: hij houdt het al een maand aan gezapig tempo vol, mijn in een ver verleden stagementor bij Leerpunt. Ivan, dames en heren. Voeder uw RSS nog maar eens.

Het is Fame op TCM. Veel slechtere film als ge 29 zijt dan als ge 9 waart, echt jonk.

Ik ben momenteel bezig met de voorbereidende werken om mijn tweede boekenkast op maat te schilderen (foto’s volgen, ja). Het ding is gemaakt in mdf en moet nu nog een laag primer en twee lagen lak in verschillende kleuren krijgen. Maar voor dat kan gebeuren moeten alle gaatjes van vijzen en alle kieren dichtgeplamuurd worden. Mensen met ervaring in de plamuringbusiness weten dat plamuur een handig maar niet perfect goedje is: ge moet dat mengen, dat droogt uit terwijl ge bezig zijt en het allerbelangrijkst: het krimpt, wat betekent dat ge moet plamuren, laten drogen, opschuren en dan afplamuren. Op aanraden van kenner-ter-zake titus heb ik nu echter een schitterend potje aangeschaft…superlicht, droogt op twee uur, makkelijk om mee te werken en vooral: krimpt niet. Dus 1 laagje is voldoende en daarna enkel nog een beetje opschuren.
En kijk, ik word daar dus immens gelukkig van, van zo’n dingen.

Red Devil One Time. Onthou die naam.

Met al dat verhuizen zou een mens bijna vergeten dat er hier een projectje was, deze zomer. Een snelle inhaalbeweging dus.
Zie ook en ook en ook.
(Lees meer …)

Op weg naar Holland gisteren in de auto, hebben we een beetje naar de Joker-CD zitten luisteren. Het moet een vreemd zicht geweest zijn, hoe we allebei zaten te gieren van het lachen voor het rode licht. De mensen in de auto’s naast ons keken alleszins een beetje raar.

Conclusies na wat we gehoord hebben:

- Xander heeft de Meetjeslandse eer bijzonder goed gered. En super ook dat hij blijkbaar nog weet hoe fotosynthese werkt. De biologielessen zijn niet voor niks geweest, hoera!
- Ik wil dringend Thomas nog eens aan het werk zien
- Als ge “Bij Mij Zijt Ge Veilig” woord voor woord kunt meezeggen, hebt ge het net een keer te veel gezien, denk ik.

Merci Xander voor het cadeautje, ge zijt een engel. Much appreciated!

(U kunt de CD trouwens nog kopen voor 5 luttele euro’s in The Joker zelve)

Gisteren een lange trip gemaakt, naar olland. Lief moest namelijk spelen in Natuurtheater De Kersouwe. Een wonderlijke plaats, temidden van de bossen, met twee openluchtarena’s.

Het was precies alsof we een beetje op kamp waren en ik was –naar goede gewoonte– weer helemaal vestimentair onaangepast: hoge hakken (bosgrond, jeej) en een kleedsken (muggen, hoera).
Maar: lieve mensen, een warm publiek, ongelooflijk intiem en gezellig, geen spatje regen én een goede voorstelling. Fijn is dat, zo’n avonden.

*** louter voor het archief, want ik vond het een wijs prentjen ***

Zegt Tom, daarnet op de mailinglijst (nadat hij ontkennend had geantwoord op mijn vraag of hij een ikea-catalogus had meegebracht voor mij):

Misschien dat er aan de uitgang wel lagen, maar toen waren we al heksentoeren aan het uithalen met eerst drie en
wat later _vier_ winkelkarren, dus we hadden het iets te druk toen.

Dat deed me denken aan de enige keer dat lief en ik samen naar de ikea trokken. U weet wel, die keer vlak voor we in zonde gingen samenleven.

We waren die dag om 10h in de Ikea aangekomen, het moment waarover ik het heb was tegen suitingstijd. Zeven-uur-een-half beslissingen nemen en in de drukte lopen, dat vergt wat van een mens. Maar goed. 17.30h, laatste stop: gordijnen.
Lief vraagt hoe groot ze moeten zijn, ik neem het papiertje met de maten.

Nu, U moet weten dat ik niet altijd even georganiseerd en geconcentreerd ben. Wij hadden van tevoren alle maten opgenomen. Lees: lief had zijn leven geriskeerd op de ladder om op te meten, ik had genoteerd. En ondertussen in mijn hoofd de slaapkamer ingericht. En nagedacht over hoe ik het schilderij uit een oude kader –die ik bij mijn ouders in de kelder had gehaald– zou vervangen door een spiegel. En bedacht dat ik honger had. En dat het best mooi weer was. Alleszins: ik had vanalles gedaan, behalve in detail de maten genoteerd.

Dus toen lief zei: “Hoe groot zijn de ramen?”, heb ik schaapachtig gelachen, mijn armen uitgestrekt en gezegd: “Zo ongeveer?”.

Dames en heren: onze eerste ruzie.

De laatste twee dagen waren wij aan het zeetje. Mosselen, fietsen, wandelen…very nice indeed.

Nu eerst vijfhonderd mails doorworstelen van Het Project en de planning voor morgen maken. Patricia, Joke en ik hebben immers de haast onvermoeibare michel afgelost. Druk druk, hoor.