Ik wacht nog enkel op een kader, maar voor de rest is mijn bureau klaar. En ik ben er zeer content van, jawel. Logisch, aangezien ik zelf alles heb gekozen en er veel over nagedacht heb.
Een bureau-special, jawel. In verschillende delen…want het is veel te veel om in één keer te doen, merk ik als ik halverwege deze post ben… (Lees meer …)
Vanmiddag heb ik een afspraakje in een restaurant hier dichtbij. Af en toe doen we dat, vriendin klijn en ikzelf. We gaan uit lunchen. Ladies who lunch. Het klopt niet perfect, de omschrijving, want we zijn geen van beiden echt welstellend, onze wederhelften verdienen niet zoveel geld dat wij ons gewoon kunnen bezighouden met charity affairs en we gaan ook allebei braaf uit werken. Verder ben ik ook niet getrouwd en worden we evenmin gebracht door onze driver (ik ga gewoon met de fiets). Maar toch: er zomaar op een weekdag een paar uur tussenuit knijpen, alles achterlaten en dan lekkere dingen eten en van blahblah doen, eventueel met een glas wijn en zeker een koffie met caloriebom toe…het geeft een ongelooflijk gevoel van luxe.
Edit. Post-lunch verslag met heel veel flatterende dingen over mij bij the other lady herself.
Kijk, de mensen die dingen kennen van het interweb zeggen dat ik mij zo druk niet moet maken. En dat ik er beter zwijg, want dat ik anders De Aandacht geef waar de laatste tijd marketingsgewijs zo naar gezocht wordt. Een link alhier, een technorati-gedoe al ginder, geeft mij nog eens een tagske en maak mij eens uw vriend op twitter. Zoveel vrienden dat ik heb zeg. Dat is normaal natuurlijk, want ik ben een razend interessant persoon die goed kan networken. Networken is belangrijk, jaja. Ons kent ons en iedereen kent mij. Oehoeh, ik ben een opinion leader en ik ben een expert in het zelfbedacht marktsegment dat ik zonet een verschrikkelijk hipklinkende naam heb gegeven. Of althans, ik denk dat het hipklinkend is en het zal wel zo zijn want manmanman ik ben een invloedrijke persoonlijkheid op het wereldwijde web en dat is goed voor mijn ego. We zullen er eens over klappen, over mijn ego, op een borrel of tijdens een etentje. Schrijft u gerust in op de wiki. En ik zal dan eens advies geven over de mogelijkheden van uw online persoonlijkheid en hoe ge die kunt uitbouwen.
Want wist ge, online, daar gelden andere regels. Daar moogt ge pikken wat ge wilt, dat is handig. En achteraf kunt ge nog altijd zeggen “oh, maar ik had dat anders geïnterpreteerd”, no hard feelings, hier ik geef u een virtuele handshake, ik geef u een paar vrienden op LinkedIn en we klappen er niet meer over.
Vanavond gaan we iets drinken bij vrienden, want de vrouw des huizes is jarig. Mijn attente lief was zo goed dat pas rond vijf uur te melden, dus hadden we geen tijd meer om een cadeautje te zoeken en ik heb het niet zo voor de obligatoire fles wijn.
Daarmee dat ik dus daarnet koekskes heb gebakken. En ze dan heb ingepakt in een mooie doos met een kaartje erbij. Ik kan zo Bree Van De Camp vervangen in het volgende seizoen, me dunkt.
Woensdag is een fantastische dag, besefte ik net nog maar eens.
Woensdag is namelijk de dag dat ons Natalya langskomt en als een kazachstaanse wervelwind door ons huis raast. En kazachstaanse wervelwind is een compliment, jawel.
Ons huis is merkbaar groter dan ons vorige, en het ligt ook veel vuiler want wij zijn aan het prusten en verbouwen weetwel. Dust galore, yes indeed.
Bovendien is het geen eenvoudig huis: er zijn producten voor de gewone vloeren, producten voor de houten vloeren, producten voor het parket. Enzovoort enzoverder.
En toch slaagt ze er in om op vier uur tijd een propvolle mand strijk weg te werken; de badkamer, slaapkamer, bureau, keuken, living, gang en het toilet te poetsen; én dan ook nog eens alle ramen van de benedenverdieping te doen. Als ik dat soort werk doe, ben ik twee dagen bezig.
Het is een zalig gevoel als alles zo proper is als nu. En het is een nog zaliger gevoel dat ik daar, het tekenen van de dienstencheques niet meegerekend, niets heb moeten toe bijdragen.
Nog geen week na het eerste pakje, kwam er weer eentje. Eigenlijk ook van Amerika, maar dan met een omweg via Merksem-Antwerpen.
Dank u Michael voor het boek, ik ga er dit weekend in beginnen zie!
Hij zit al ruim een week op de zolder nu. Af en toe komen er vrienden langs, en die gebruiker woorden als badders, kepers, OSB-platen en valiezen van 16. Ik hoor telefoongesprekken met zijn pa en mijn pa waarin de zelfde terminologie valt.
Iedere keer als ik bovenkom is er weer iets veranderd. Er hangen dampschermen, nu. Er is PU-schuim gespoten in de laatste kieren. Er hangen al een aantal latjes om de gyproc op te vijzen. En ik, ik ben vooral onder de indruk van zoveel handigheid. Hij ziet er niet uit als een doe-het-zelver, maar blijkbaar zit het er dus wel in. How cool.
Deze middag bij het verlaten van de autokeuring had ik de slappe lach, inderdaad. En dat was niet de eerste keer vandaag. De eerste keer was deze ochtend in de auto met
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
.
Zij die mij ook in het echte leven kennen, kennen waarschijnlijk ook mijn ottovoiture. De legendarische ford feest met de grappigste sticker van de hele stad (This car is blessed by Godfried Danneels) en 1989 als bouwjaar. Het beestje heeft echter zijn beste tijd gehad, tegenwoordig. Lief heeft er namelijk het hele Nederlandse taalgebied mee doorkruist en dat kilometervreten is niet zonder gevolgen gebleven.Tegenwoordig gelijkt het geproduceerde geluid onder het rijden op dat van een opgedreven ferrarri met identiteitscrisis (gaatje in de uitlaat denk ik), er zit roest aan alle kanten, en er is een koplamp kapot. Het behoeft dan ook weinig uitleg dat wij — mijn bolide en ik — ons deze middag aandienden in de autokeuring als een lam dat naar de slachtbank wordt geleid. U kent het wel: gelatenheid. En zelfs een beetje lacherig toen ik moest bekennen aan de jongeman dan mijn ruitjes niet opengaan en dat ik ja-inderdaad-weet-dat-de-koplamp-het-niet-doet. Gelukkig ben ik in zo’n situaties zowat de verpersoonlijking van übercool. Allemaal pose, daar niet van, maar ik ga daar dus niet staan bleiten, meneer.
En dus heb ik me met mijn handen in mijn zakken, zonnebril op de neus en hooggehakt comme l’habitude, nochalant tegen de muur geposteerd, onderwijl grijnzend toekijkend hoe een drietal heren hoofdschuddend mijn geliefde auto aan allerlei ingewikkelde tests onderwierpen.
En toen, tien minuten later, zei één van hen: het is in orde, juffrouw. Betalen en papieren halen aan kassa twee. Tot ziens.
Ik was even sprakeloos. En dat gebeurt dus echt niet veel. Blijkt dat mijn superkar een mooie groene kaart heeft verdiend en slechts een paar opmerkingen heeft (twee meer dan vorig jaar). Voor de rest mogen wij gewoon gezwind opnieuw een jaar de openbare weg op. Mijn ford en ik, tesaam. Blessed by Godfried Danneels.
Morgen is mijn vakantie officieel gedaan. Hoewel ik de laatste weken al ijverig aan het werk ben (ja, ik ben een streber, en dan?) moet ik morgen voor het eerst terug naar de campus. En dan begint het nieuwe werkjaar. Of neen: morgen begint de laatste stuiptrekking van het oude academiejaar. Tweede zit, jawel. Het is best spannend, want aangezien voor tweede zit niet van tevoren ingeschreven wordt, weet ik niet of ik uberhaupt wel studenten zal hebben die geëxamineerd willen worden. Morgen om 8.15h zit ik dus in een lokaal, met mijn fiches, puntenlijst en examenbestanden. En dan zien we wel of er iemand opdaagt.
Anyhoew. Ik moet u niet vertellen dat ik — zoals iedereen — een beetje neerslachtig word van de voorbijgevlogen vakantie. Want hoewel ik meer verlof heb dan de meesten (sinds 9 juli thuis, en minus de twee weken dat ik nu al thuis heb gewerkt is dat toch nog 4 volle weken vakantie), is het alsof die periode als een knippering van mijn ogen is voorbijgegaan.
De eerste week was ons hele leven op sluizeken-ham inpakken en het nieuwe huis verhuisklaar maken, de tweede en de derde week was ons hele leven opnieuw uitpakken en ordenen op de Brugse Poort, de vierde week was schilderen, de vijfde week kwam er een nieuw dak op ons huis en in de zesde week begonnen we de zolder af te breken. En hup, voorbij.
Productief? ja.
Vakantiestemming? Nauwelijks eigenlijk, een paar mooie dagen overgoten met zon en fijn gezelschap niet meegerekend. Ik denk dat het dat niet op reis gaan is, dat het hem doet. En als ik de eerste versie van mijn lief zijn speellijst bekijk, zit er niet veel reis in, dit jaar. Oh well. We zullen dan eens een nieuwe keuken kiezen in de plaats, zekers?