Davis, Miles.
Daarnet, tijdens het verbeteren, nog maar eens tot de conclusie gekomen dat Kind Of Blue van Miles Davis één van de beste platen ooit is. Verschrikkelijk vrolijk en ontspannen word ik ervan, telkens weer. Het hoesje van mijn exemplaar is ondertussen zo extreem versleten en afgeleefd (van het meezeulen op reis en rondslingeren in de auto onder andere), dat ik dringend een keer een nieuwe moet halen.
Terzake echter: op regelmatige basis vraagt iemand mij over dat jazz-gedoe en dat ze daar graag iets meer van willen kennen. Maar dat ze niet weten waar te beginnen.
Daar dus. Bij Kind Of Blue van Miles Davis. Wonderschoon. Zeer virtuoos, maar uiterst toegankelijk. U krijgt er op dezelfde plaat meteen ook John Coltrane, Julian Adderley en Paul Chambers bij.
De plaat is zo bekend dat ze nauwelijk nog geld kost, bovendien. Tussen de vijf en tien euro bij uw platenboer, daar kunt u niet voor sukkelen, toch?
January 16th, 2008 om 1:02 pm
Een wereldplaat, inderdaad!
January 16th, 2008 om 3:24 pm
Nog een wereldplaat, voor de fans van Kind of blue maar dan met gitaar: Midnight Blue van Kenny Burrell.
January 16th, 2008 om 4:27 pm
De allerbeste intro tot de jazz is de reeks die Ken Burns in 2004 draaide zoals al twee keer vertoond door Ned3/NPS.
Zijn geld meer dan waard: klik
January 16th, 2008 om 9:17 pm
Zeg dan toch Canonball ipv Julian…
tip: The incredible jazz guitar of jazz montgomery
January 16th, 2008 om 9:18 pm
Wes Montgomery dus.
(haast en spoed…)
January 16th, 2008 om 9:32 pm
Oh kijk. Het is de jazz-politie.
January 17th, 2008 om 12:29 pm
“Verschrikkelijk vrolijk en ontspannen word ik ervan, telkens weer”
Wel wat vreemd, voor een plaat die “Kind of Blue” heet ^^
(Jazz police are looking through my folder, Jazz police are talking to my niece)