Kerygma

Rendv heeft — eindelijk zeg — een blogue van zijn eigen. Dat werd tijd, want veel uitgaan doet hij precies niet meer, en dan is zo’n weblogding de beste en meest gemakzuchtige manier om op de hoogte te blijven van iemands leven.

En wie is dat dan wel, vraagt u? Wel, Rendv is zowat het bewijs dat de wereld klein is. Vertel ik een paar jaar geleden aan Michel “We moeten naar een trouwfeest van een maat van Henk. Hij trouwt zowaar met een Russisch meiske.” Antwoordt Michel: “Ah, doe R. mijn groeten en proficiateer hem”. Very funny.

Op het trouwfeest van R. en L. had ik trouwens voor het eerst bruinen-zonder-zon gebruikt. Twee uur later had ik een rok met daaronder twee oranje worteltjes. Maar niemand heeft het gezien, denk ik, en het doet ook helemaal niet terzake in deze post.

Gewoon hoera dus! En welkom, R.!

Koer geschuurd. Alles versleurd en andere kant koer ook geschuurd. Planten verpot. Koer gedweild. Planten van roze korrels voorzien. Andere planten water gegeven. Muur afgeschuurd. Was gedraaid. Was opgehangen. Nog was gedraaid. Papier gesorteerd. Glas gesorteerd. Kast opgeruimd. Gang opgeruimd. Eten gekookt. Paprika’s ingelegd. Nog eten gekookt. was opgehangen.

Alle huishoudwerk is gedaan, en de spoken in mijn hoofd zijn er nog steeds. Ik denk dat ik morgen eens een muur ga afkappen.

Het is hier stil en nietszeggend, de laatste weken, ik ben mij daarvan bewust. Ge zoudt eens moeten weten hoeveel ik al geschreven heb, dat dit weblog niet haalt. Wegens te persoonlijk om op het internet gooien, het bewustzijn dat dit geen dagboek is, maar een openbaar geschrift. Dat is moeilijk, als ge normaal vaak schrijft over de dingen die u bezighouden, maar nu niet schrijft over zowat het enige dat u bezighoudt. Het is ook moeilijk, als ge normaal vrolijke dingen schrijft, maar de vrolijkheid in uw hoofd is ver te zoeken op bepaalde momenten.
Er spoken woorden van andere mensen door mijn hoofd, op zo’n momenten. Jotie, alweer, zoals dat gaat.

wanneer ik vandaag mijn handen op de aarde leg, zijn het kleine handen.

Soms ben ik ambetant van mijn eigen moeilijk karakter. Ik kreeg via mijn contactformulier volgende mail binnen.

WAAR precies kan ik de hele reeks DEKALOG (bij voorkeur met nederlandse ondertiteling) kopen (of eventueel huren) ?

En ik kan mij er dus echt niet toe brengen om een mail zonder aanspreking, groet of naam én waarin ook nog eens naar mij geschreeuwd wordt, te beantwoorden. En ik weet dat wel, dat dat waarschijnlijk een mens is die niet zo internetterig is, maar het gaat echt niet.

Els vraagt naar tips en truuks, dus doen wij dat met graagte. En ik hou het supersimpel.
1. google, dat is ook een rekenmachine. Als u in het googlevenster een rekensom ingeeft, dan rekent hij dat voor u uit. Wahey.
2. google, dat is ook een muntomrekenmachine. Als u in het zoekvenster bijvoorbeeld 5 euro in dollar ingeeft, dan krijgt u meteen het juiste bedrag. Wahey 2.
3. met googletalk kunt u woordjes vertalen. Voor Nederlands naar Engels voegt u bijvoorbeeld “nl2en@bot.talk.google.com” toe aan uw contacten en hopla: u kunt chatten met de vertaalrobot. Wahey 3.
4. In Firefox kunt u aan het zoekmachine-venster rechtsboven andere sites/zoekmachines toevoegen. Op het pijltje naast de G klikken, “zoekmachines beheren” kiezen en dan “meer zoekmachines verkrijgen”. Veel gebruikt hier ten huize: Vandale, youtube, webchef.be, de nederlandse wikipedia en IMDB. Wahey 4.

Dat was uit het blote hoofd. Ik zal nog eens verder nadenken, Els.

Het regent ouwe wijven in Gent, en dat betekent dat de kat lastig is. Ooit heb ik hem namelijk eens afgedroogd met een badhanddoek toen hij binnenkwam na een regenbui, en blijkbaar vond meneer dat behoorlijk aangenaam. Sindsdien gaat hij vrolijk in de regen lopen, komt doorweekt binnen en begint klagend te miauwen. Tot we hem dus afdrogen. Waarna hij weer naar buiten trekt voor een nieuwe douche.

Geef daar niet aan toe, zegt u? Wel, als ge hem niet afdroogt, dan komt hij tegen uw benen wrijven. En dan is uw jeansbroek kletsnat.

Het is echt een raar beest soms.

Stel dat u zo’n deur zou willen hebben voor in uw huis, waar zou u beginnen? Het frame is metaal, binnenin zit glas. Common interwebs, do your magics.

Gisteren heb ik, voor het eerst sinds we een koppel zijn, mijn lief impro zien spelen. Het is niet de eerste keer dat hij dat doet, neen, hij is een ervaren improspeler en “lid voor het leven” van de beste comedy club van het land: De Lunatics. Hij kon dat goed, vroeger, zo weet ik nog van schone dinsdagavonden in den Bal, lang geleden. Maar het was zeer lang geleden: naast het comedy-gedoe, de groepjes, het werk en alle andere bezigheden heeft hij er geen tijd meer voor. Maar het kriebelt dus wel, nog steeds.
Toen de Belgische Improvisatieliga vroeg om een match te komen spelen met een team comedians tegen eens team van hen, moest hij dus niet lang nadenken.
Gisteren dus naar het Flagey in Brussel getogen (wat een mooi gebouw!), in de avondzon frietjes gegeten met de andere comedy-vrouwen op de trappen van de kerk daar en vervolgens een zeer fijne match gezien. Hij kan het nog altijd zo blijkt, en het is zeer leutig om naar te kijken. Misschien dat een paar mensen hem eens aan de oren kunnen zagen om weer wat meer te trainen, want ik zie dat eigenlijk graag. En ik ken de teksten niet van tevoren, wat ook eens wijs is.

Die ochtend, in ons onwettelijk echtelijk bed.

Hij: Lief?
Zij: Ja?
Hij: Die stijging van de voedselprijzen en de bijhorende mondiale hongerdreiging, wat gaan we daar aan doen?
Zij: Goh. Ik weet niet. Een paar dingen veranderen bij onszelf zeker. Hebde er al over nagedacht?
Hij: bwah ja. We kunnen nog wat minder vlees eten enzo
Zij: Wel, dat gaan we doen. Vanaf nu kleinere porties en maar drie keer per week vlees meer.

De wereldproblemen, opgelost vanuit onze bedstede. Alsublieft.

Ik had hier eerst dingen geschreven over de voorbije 48 uur en de schrik van die uren, maar ik krijg het gelijk allemaal niet geformuleerd zoals ik zou willen. Dan maar niet, bedacht ik. Niet alles hoeft immers op dit weblog, maar toch enkel dit voor wie weet waarover ik het heb: het nieuws van vandaag was zo goed als het in de gegeven situatie kan. Details volgen in een mail.

Over naar vrolijker noten. Wie vanavond in Halle was op de voorstelling van lief, heeft misschien gemerkt dat de techniek — op een miniscuul fiasco in het begin, met verwisselde CD-kanalen na — uitstekend was. Wel, dat was volledig mijn verdienste. *trots* De vaste technieker van mijn wederhelft was immers verhinderd, en de backup is op tournee met een dansgroep. En dan blijft er maar één iemand over die alle lichtwisselingen in de voorstelling voldoende kent: little old me. Stress. Maar stress, ge hebt daar geen gedacht van. Ik had veel zin om ergens op een zetel te gaan liggen en het plafond te bezweren naar beneden de te komen, vlak voor het begin van de voorstelling. Maar eens alles goed op weg was, voelde het best stoer: zo helemaal alleen aan een grote mengtafel met allemaal knopjes die ik niet begrijp, en dan tussen lichstanden switchen en CD-tjes opleggen.

Achteraf heb ik dan opgeruimd op het podium, zoals een technieker dat doet. En Lief zijn gitaar in de gitaarkoffer gestopt. Vooral dat laatste is een doorbraak, want het was de allereerste keer ooit dat ik de Heilige Gitaar mocht aanraken. En de meneer zelf heeft niet eens geprotesteerd: anderhalf uur aan knopjes draaien, dat schept vertrouwen, zo blijkt.