Ingeslikt.

De mooiste blogstukjes vind ik diegene die in mijn RSS-reader zitten en die op de echte blogsite verwijderd werden. Ik vind dat schoon: ge komt thuis en in al uw passie, woede, vreugde, dronkenschap wilt ge iets wereldkundig maken. Iemand uitschelden, iemand liefkozen met woorden. Ge duwt op “publiceer” en dan, een paar seconden, minuten, uren later beslist ge dat het geen goed idee was. Fuk, stel dat die dat leest en weet dat ik verliefd, kwaad, lastig ben. Of ziet dat mijn baas, mijn collega’s, mijn ma mijn blog kent. En dan verwijdert ge wat ge geschreven hebt.
Maar toemme toch de technologie heeft het al naar de mensen gebracht die uw ingeslikte woorden lezen. En zich soms heel erg afvragen wie wat niet mocht lezen.

Uitermate fascinerend, ik zeg het u.

5 thoughts on “Ingeslikt.

  1. Yeah. Tenzij je gewoon lomp bent en op publiceer in plaats van bewaar klikt, en je zo een draft het eeuwige wereldwijde web opsmijt terwijl het helemaal nog niet af is en dus nog nergens op slaat. -_-

  2. Yep, maar ik heb altijd geluk: mijn ergste uitlatingen gaan gelukkig over mensen die helemaal niet weten wat feedreaders zijn. Hehe. Enfin, ik denk ook niet dat iemand al die dingen gaat vertellen aan mijn moeder..oeps.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *