Kerygma

U heeft dat waarschijnlijk al gezien: hier op de site staat redelijk wat reclame, bij momenten. De lieve mensen van de reclame-regie zorgen daarvoor, en er is een duitse site die al anderhalf jaar permanent adverteert op mijn site. Wat daarmee gebeurt? Ik besteed het meeste van dat geld aan andere mensen. Dat is wijs, aangezien ik het zelf niet echt voel in mijn portemonee (virtueel geld vind ik dat, ge hebt dat nooit in handen), maar dat ik er wel veel mee kan doen. Zo komen mijn donaties naar Gentblogt altijd van dat potje. En onderhoud ik er de server en domeinnaam mee van heel wat mensen. Het lief, de vriendin, de getalenteerde maat, de collega-comedian, de studenten enzovoort enzoverder.

En dan zijn er natuurlijk nog centjes over en die gaan naar Kiva. Ik vind dat een superleuk project: je geeft een microlening aan een ondernemer of een groep mensen ergens in de wereld en zij kunnen hun zaak opstarten/uitbouwen/… met het geld van ons. Een donatie is gewoonlijk 25 dollar, en het wordt dus terugbetaald, op het tempo van de mensen aan wie je geeft. Je krijgt altijd heel veel informatie op de website. Zo heb ik bijvoorbeeld een lening lopen bij de Hermandad Group in Bolivia. Elke maand betalen ze een stukje terug, en ik kan hen volgen op de site van Kiva.

Momenteel zijn alle leningen die aangevraagd zijn helemaal “opgevuld”, maar Kiva werkt aan nieuwe leningen samen met de field-partners.

Flexanium en zijn immer charmante gade zijn vandaag verhuisd. Van een klein huisje in Zottegem naar een grote, ruime, halfopen bebouwing in Nieuwerkerke. Met zowat de grootste tuin die ik ooit heb gezien en een kanjer van een zendmast in den hof. Willy’s en Marjetten galore, ik zeg het u.

Het was vroeg, deze ochtend toen de wekker om 7.30h biepte. Eén en ander had te maken met een verjaardagsfeest gisterenavond. En het leek bovendien nog vroeger toen de kalle van het camionettenverhuurbedrijf ons drie kwartier aan het lijntje hield. Stress in de vroege ochtend, het is niks voor mij, meneer.
Ondertussen zijn we weer thuis, de batterijen wat aan het opladen voor een vrijgezellenavond. Twee avonden op rij uit, ik lijk wel 21

Zegt ze aan de telefoon: ga je straks een uurtje mee de stad in, ik moet een kleedje voor een trouw, morgen.

Drie uur later. Geen kleedje, uiteindelijk een zwarte broek voor bij een top die ze al had.
Ik daarentegen heb twee paar schoenen gekocht.

Vrouwen.

Vandaag kreeg ik, dankzij een attente lezer (*zwaait naar B.*) het immer van chique woorden en schrijfzweet van intelligente mensen doordrenkte Ons Erfdeel in de bus. Gezien mijn verleden als student in de letterachtige toestanden is de publicatie mij niet onbekend, dat spreekt, maar het frappeert me toch nog steeds hoe ernstig het allemaal wel is. Onderbouwd, niet kijkend op een volzin meer of minder. En ernstig dus.

In deze aflevering heeft Liv Laveyne — u weet wel: de juffrouw die ik ooit eens de gothic-chick van de Vlaamse recensiewereld heb genoemd en die dat blijkbaar had gelezen en ik schaamde mij een beetje toen maar gelukkig vond ze het best wel grappig en helemaal niet erg. Ze schrijft dan ook over comedy, dus dat ze niet gespeend is van een gevoel voor humor is evident. *haalt diep adem* Die Liv dus, die heeft een uitstekend artikel gefabriceerd over comedy in Vlaanderen. Volledig en mooi onderbouwd. Ernstige lectuur over grappige mensen en een aanrader, voor de liefhebbers van alle soorten comedies.

Comedy: een nieuwe Vlaamse golf. Een blijspel in drie bedrijven
Liv Laveyne

Het aantal Vlamingen dat de afgelopen jaren in Nederland belangrijke cabaret- en stand-upcomedyprijzen heeft weggekaapt, is aanzienlijk. In dit uitvoerige artikel beschrijft Liv Laveyne hoe dat komt, en welke toekomst de Vlaamse comedywereld voor zich heeft. Zowat alle grote namen uit de Vlaamse comedy- en cabaretwereld komen in deze bijdrage aan bod, van Wim Helsen tot Henk Rijckaert, van Wouter Deprez tot het duo Ter Bescherming van de Jeugd, van Kommil Foo tot Alex Agnew.

Ons Erfdeel kost 15 euro. En ik weet niet waar ge het kunt kopen, maar hier kan men u wel helpen, misschien.

Oh. En schone fotoots ook, trouwens.

Ik aas er al een paar jaar op, op zo’n eigen postvakje in de hal van onze school. Er zijn er te weinig voor alle collega’s, en tot nog toe had ik enkel een schuif in het vakgroeplokaal en een plastiek bakje bovenop de postvakjeskast. Maar vandaag kreeg ik een mailtje van E., de postvakjeskasterverantwoordelijke.

Heb voor jou nog een groot kastje kunnen vinden; kastje met nummer 122 is voortaan het jouwe – de aangepaste lijst zal spoedig worden uitgehangen; sleuteltje kan je deze week nog afhalen van 10.30u tot 17u

Wahey. Een groot met een heuse sleutel. Als dat geen goed nieuws is.

Ik was vorige week al even langs school geweest, om een paar zaken op te pikken, maar vandaag is het officieel weer begonnen. Tweede zit afgenomen. Kop koffie gedronken. Document voorbereid voor morgen. Het nieuwe academiejaar is begonnen, met een verse lading studenten binnen een paar weken, nieuwe stukjes cursus, een boel nieuwe ideeën en vooral een vreselijk boeiende lesopdracht. Voor het eerst een groep thesisstudenten enkel voor mezelf, twee projectgroepen die een semester lang rond diversiteit gaan werken, na een jaar onderbreking opnieuw een stage-opdracht (de laatstejaars, wat het nog leuker maakt. jeej!) en het tweede jaar dat start in ons nieuwe curriculum. Een nieuw project ook, en opnieuw mentorenopleidingen.
De eerstes, dat is nu de tweede keer dat ik ze heb, dus ik kan de boel een beetje fine-tunen dit jaar. Het wordt beestig druk, alweer, maar ik heb er echt zin in. Laat maar komen, dat nieuwe jaar.

* Kate R. vindt Vlaanderen te min. Haar fans zijn verbolgen.
* Joke VDV — u weet wel: zij die ei zo na verloofd was met die verongelukte voetballer, of er toch tenminste al eens een tong mee had gedraaid — heeft geen nieuw lief. Wat een dubieus weekblad ook moge beweren. Lilith?
* Er bestaat een madam die tegen betaling van een paar stuivers met behulp van een bloemekee contact maakt met een overledene van uw keuze.
* Brigitta C. zou beter wat meer eten.
* Ene Tess G. is gescheiden. Ik weet echt niet wie Tess G. is. Ik heb dat meiske nog nooit gezien.
* De dochter van Margriet H. lijkt sprekend op haar. En ze hebben vastgezeten op de luchthaven. Sommige mensen hebben echt *nooit* geluk.
* Janine B. heeft een beste vriendin. Wereldnieuws, vinden wij hier.
* De kleine van Han S. krijgt voorlopig geen broertje of zusje.

Ongemeen boeiend allemaal. 182 pagina’s lang.

Ik heb het vorige week al gezegd: wij hebben de beste familie en vrienden die een mens zich kan wensen. En ja, ik weet al heel lang dat ge met onze familie en vrienden veel plezier kunt maken. Het zijn stuk voor stuk leutige, lieve, creatieve en fijne exemplaren van het menselijke ras. En we zien elkander allemaal veel te weinig eigenlijk, want het leven is drukdrukdruk. En dat is spijtig. En zolang alles goed gaat, schuift ge die dingen een beetje voor u uit.

Als er dan een moment komt dat de zaken even een beetje minder gaan — de bumpy roads of life, ge kent dat wel — en er dan in een mum van tijd een warm web van smskes, telefoontjes, lieve mails en uitnodigingen wordt geweven, dan beseft ge heel goed wat ge hebt. Liefde, quoi. Het zijn stuk voor stuk engelkes.

Dat zijn zo van die momenten dat een mens niet anders kan dan ootmoedig het hoofd buigen en ongelooflijk dankbaar zijn.

Het is hier even stil geweest, wegens het hoofd stond op andere dingen, maar laten we bij deze maar opnieuw de draad opnemen. Te beginnen met de top-avond van donderdag: de allereerste Joker Comedy Night, georganiseerd door Fokke en Xander.
Top-avond, zoals Fokke dat zegt. Lekker gegeten, goeie sfeer, veel leute, een tof publiek en vooral een schitterende line-up van comedians. Ik denk dat er niemand in de zaal zat die zich niet ongelooflijk heeft geamuseerd.

Voor herhaling vatbaar, jawel.

In de winkel voor schakelaars.
- Die plaatjes van Niko, kunnen we die eens in verschillende kleuren zien?
* verkoper haalt koffer boven*
- er zijn eigenlijk drie verschillende series: de original, de intense en de pure. het binnenwerk is overal gelijk, de afdekplaatjes zijn verschillend.
- Die intense vinden we mooi, en de pure vinden we fantastisch. Zit er een groot prijsverschil op die series.
- ja, toch wel. De original is goedkoopst, dan de intense en dan de pure. En die schelen toch wat in prijs.
- Typisch. En hoeveel scheelt het dan?
- De original is ongeveer 1 euro per plaatje, de intense gaat direct naar drie euro.
- Drie keer zoveel. Maar kom, nog altijd niet echt duur. En de Pure?
- die is dan weer iets duurder * bladert in boekje * zo’n dertig euro per plaatje, kost die.

Na drie keer adem happen en een lachbui besloten wij dat de duurste serie niet TIEN keer mooier was dan de middenste. Intense is het geworden, dus.