Kerygma

Volgende week is mijn tweede jaar informatica op stage. En deze week krijg ik dus de roosters toegestuurd. Het is dus één en al planning en puzzelen in mijn hoofd, om zoveel mogelijk bezoeken gedaan te krijgen. Want een bezoek, dat is: heenweg, les, nabespreking, terugweg. En sommige stageplaatsen zijn wel even rijden.
En natuurlijk zijn er ook mijn gewone lessen, die doorgaan zoals normaal. Het wordt een weekje van hot naar her crossen, vermoed ik.

Maar wel leuk, want ik doe dat graag. Het is de essentie van mijn vak, vind ik: uitleggen hoe je voor een klas staat en wat je kan doen om een les beter te maken. Bijzonder boeiend, steeds weer.

Jeroen Meus, de knuffelkok van Vlaanderen, heeft een programma gemaakt. Het is een plezier om naar te kijken, dat programma, want de knuffelkok is zo enthousiast over sommige smaken dat ik het er warm van hrijg. Hij kookt in zijn programma ontstuimig en enthousiast wat bekende mensen graag plachten te eten voor er groene zoden op en vette wormen in hun buik groeiden.
Bekende mensen. Geen goede mensen, geen brave mensen. Geen leuke mensen. Bekende mensen. Die recent doodgingen.

De übernazi, die is dood, jawel. Check. En hij is bekend. Er zijn weinig die bekender zijn. Check. En hij was een mens. Check. En daar gaat het volgens mij om. Sommigen willen niet zien of aanvaarden dat de nazi een mens was. Met vlees en warm kloppend bloed in de aderen. Die al eens een forelleken durfde te eten. Het is immers gemakkelijker om te zeggen dat het een monster was, die dingen deed die geen enkel ander mens zou kunnen doen. Niet één van onze soort, dat eten en drinken nodig heeft, maar een koudbloedig beest dat zich enkel laafde aan miserie.

Het zou fout zijn om hem als een mens te zien, zeggen ze. Terwijl het misschien net goed is te beseffen dat het precies mensen zijn die zo’n vreselijke dingen doen.

En een programma afbreken voor het vertoond is? Dàt is pas volwassen, mensen. Uw staart intrekken uit schrik voor een kleine groep mensen? Dat is meerwaarde, ja.

Weg wegens geen muur meer waar de deur zou moeten zitten. En zonder muur heeft een deur weinig nut.

Er staat een zoekertje op 2ehands.be, maar u kunt mij ook rechtstreeks contacteren.

Ze zijn van eik, en ze kosten nieuw 350 euro. Doe een bod, en waarschijnlijk zijn ze van u dan, want ze staan in de weg. Ophalen in Gent, dat spreekt.

Ik was jarig, dit weekend, wist u dat? Als u op feestboek zat, vast wel, want er waren heel veel hiephiephoera’s. Waarvoor dank, dat spreekt. Ook danku voor alle SMSjes, de mailkes en de lieve irl kaarten. En de cadeautjes, natuurlijk.
Vriendin klijn, die krijgt speciale dankuwels, want toen ik haar op vrijdagavond belde met de mededeling “het is half elf, binnen anderhalf uur ben ik jarig, mijn lief is niet thuis en ik lig in mijn badjas naar een slechte film op Vijftv te kijken. Hoe 31 kunt ge worden jong”, sprong zij prompt in heur ottovoiture en gingen we mengelingen van sterke en frisdrank drinken in de video. Ha.

Maar de grootste dankuwel gaat naar mijn lief, die me zaterdagmiddag meenam. Eerst naar Mc Donalds voor Onverantwoord Vettig Ontbijt, en daarna naar Brussel, in het hartje van het Zoniënwoud. Het hotel bleek het mooiste dat ik ooit had gezien (het staat vol mooi design en de kamers hebben ramen tot de grond die uitkijken op het bos) en we wandelden onze longen vol gezonde lucht onder het oranje-rode-gele bladerdek. Daarna deden we van sauna, hammam en zwembad en vervolgens reden we naar het centrum om er te eten in de museumbrasserie.
Ik lag om middernacht tussen de zachte dons te ronken, en na een nacht die ook nog eens een extra uur had, en een zalig uitgebreid ontbijt, flaneerden we rommelmarktsgewijs door de Marollen, tot het begon te regenen.

Ik ben helemaal opgeladen, na de drukte en het ziek zijn. En het is lang geleden dat ik zo ontspannen ben geweest. Een vibe die ik nog een beetje ga proberen vasthouden.

Sommige mensen zullen de afgelopen maanden misschien gedacht hebben: Mijn god, die ilse kan nogal een eind zagen over die verbouwing, zo erg kan het toch niet zijn?

Wel. Ik schrijf niet alles op het interwebs, weet u. Zoals bijvoorbeeld: op 16 augustus 2008 werd onze achtergevel eruitgehaald. Op 23 oktober 2008 werden er ramen geplaatst. Dat is exact 70 dagen met een gapend gat op de plaats waar eens een muur was en waar nu grote schuiframen zitten, van plafond tot vloer.
Zonder achtergevel, lieve kijkbuiskindjes, leert een mens dat er veel geluiden lijken op dieven, in de nacht. En zonder achtergevel leert een mens de geneugten van het Belgische weder ten volle kennen. Als het koud was buiten, dan was het koud in ons huis. Als het stormde buiten, dan stormde het in ons huis.

En neen, er was geen plastiek, er was geen isolatie of beschutting. Eerst omdat de plak- en metsel- en vloerwerken nog volop bezig waren. Daarna omdat we dachten “ze zullen volgende week wel komen”.

Ik zeg u: er zijn weinig dingen die u blijer kunnen maken dan beschutting na 70 dagen openheid.

Mijn decoder van Belgacom was vastgelopen. Geen paniek, denk ik dan: prieze uittrekken, weer insteken, opgelost. Niet dus. Nog eens. Weer niks.
Uiteindelijk gebeld naar de helpdesk. Ik daag u trouwens uit op de site van Belgacom een telefoonnummer te vinden van de helpdesk. De beste tijd krijgt een frisse, schuimende pint op wat een zeer cool feesteken gaat worden. Alleszins: de tijd was zwaar aan het tikken, want niet alleen moest ik auf wienerschnietzel opnemen voor mijn lief, ik placht op woensdagavond onder het lessenvoorbereiden gaarne naar X-factor te kijken op de VTM. Het zal u waarschijnlijk niet weinig verwonderen dat talentenjachten allerhande hier ten huize op de voet worden gevolgd. Hell’s kitchen, keukenrebellen, X-factor, Project Runway, Top Chef: geen geheimen voor mij. Maar ik dwaal af.
Bart van Belgacom, aan de andere kant van de telefoonlijn, kwam gelukkig met de oplossing en zei ter afscheid: zo, binnen 20 minuten hebt u weer beeld.

Twintig minuten!? Dan zijn er lijk al vier X-factor-dinges gepasseerd verdorie. En ge zult nooit anders zien dat die twee jongens al geweest zijn. Want ik heb favorieten, jawel. Om de simpele reden dat het typisch twee studenten van mij zouden kunnen zijn. En ik supporter altijd voor mijn studenten.

Hoewel die kleine jongen ook mag winnen, van mij.

Toemme. Ik ben geheel the point van deze post kwijt. Damn you, hoestsiroop. Damn you, pijnstillers.

Het vervelendste aan ziek zijn, is dat uw vel zoveel zeer doet en uw hoofd zo onrustig is. De nacht was een wroetend woelen en koortsig dekens stelen van het lief. Als ik zo mottig niet was geweest, er was ongetwijfeld boel van gekomen.
Ook ambetant: omringd worden door strenge mensen. Zoals mijn lief dus, die me verbiedt om op te ruimen en rond te lopen. Of zoals de dokter, die meewarig kijkt als ik piep: jamaar, ik ga morgen werken, hoor, anders mis ik te veel en me prompt tot woensdag thuiszet. Met de uitdrukkelijke eis dat ik dinsdag zeker thuis blijf. Hij kent mij, dus hij weet dat ik woensdag toch ga werken. Compromissen.
En oh, wat ook niet zo tof is: dat ge denkt Allright, twee dagen thuis, dus ik ga studeren en dat na tien minuten de hexadecimale talstelsels en de binaire omrekeningen dansen voor uw ogen.
Dus heb ik mijn dag gespendeerd met af en toe een mailtje lezen en een kort opdrachtje voor de studenten maken. En dit ruim doorspekt heb met veel tukjes en rustpauzes.

Morgen ga ik werken. Het zal me benieuwen.

Deze ochtend om half zeven ging de wekker, zoals gewoonlijk op maandag. Ik kwam uit mijn bed, dronk een slok water en gilde het uit van de pijn. Koorts genomen, 37,6°. Niet veel, maar te veel voor pas uit bed.
Testing one two gezegd voor de spiegel en tot de conclusie gekomen dat het volume van mijn stem slechts een tiende van het normale was. En dat praten veel pijn doet. Technisch niet te doen om acht uur les te geven.

Vloeken is het dan: mijn schema is druk, dit semester, en de acht uur die ik verlies moet ik inhalen. Studenten hebben recht op al hun lessen. Maar dat betekent ook dat ik een aantal weken nog meer uren ga hebben.
Vloeken ook omdat ik vrijdagavond tot half twee ’s nachts heb voorbereid, en zaterdag de hele dag en tot half twaalf ’s avonds. Aan de lessen van vandaag en morgen. Toemme toch.

Vandaag trokken wij gezwind naar Kortrijk, voor Interieur, de tweejaarlijkse hoogmis voor al wie al graag eens een designdingske in huis haalt. En natuurlijk zijn we er ons terdege van bewust dat de meeste zaken daar niet voor onze portemonnee zijn, maar een mens mag al eens dromen zekers?
Van deze tafel bijvoorbeeld, van Walter Knoll. Ware het niet dat ze 3800 euri kostte, ze was al besteld voor in onze living.

Nu denk ik dat ik eens ga informeren bij youri of hij iets soortgelijks kan.

1. Koken. andere dingen dan wok en microwave-zaken. Pasta, dingen voor in de oven, stoofpotjes
2. Ruimte. Als er een verdieping van uw huis wegvalt, dan is alles opeens zo beperkt. Punt drie hangt daarmee samen.
3. Orde. Niks heeft zijn eigen plaats, er zijn geen kasten genoeg om alle spullen in te stoppen. Ik heb geen bureau, want daar staat de frigo en de zetel opgeslagen. Dus ik werk aan de tafel waar we eten.
4. Stilte. Er is altijd gerommel in huis, hoe rustig onze bouwers ook zijn. Gerommel van zeven uur ’s ochtends
5. Warmte. Het is nog steeds koud in huis, hoewel we in aparte kamers al kunnen verwarmen.