Kerygma

Eerder deze week had ik een interview met Stains of Noah, het groepje dat deze week op één stond in uwged8. Jonge snaken, waarvan er eentje een oud-student is van mij én oh-wonder van lief.
D. was indertijd niet de meest voorbeeldige student van de hoop, maar dat zijn dingen die mij niet storen: het was toen al een leuke jongen, en aangenaam om in de klas te hebben.

Hij is nooit afgestudeerd. Ergens een jaar of vier geleden gestopt en uit werken gegaan. Daarna kwam ik hem nog af en toe tegen, op de opendeurdag van De Werf, bijvoorbeeld. En vorige week dus, op dat interview.

En hoewel de verhouding lector-student al vier jaar niet meer van tel is, ondertussen, werd ik bij het binnengekomen aangesproken met een beleefd goeienavond mevrouw. Waarbij de andere groepsleden toch ietwat vreemd keken.

Het is een rare gewaarwording, dat ik voor ondertussen al zo’n 1600 jonge mensen een mevrouw ben. En dat altijd zal blijven.

Ik ben er vroeg voor opgestaan, maar het mag niet baten. Ik zit met een kop koffie naar mijn scherm te staren en te bedenken wat ik allemaal nog kan doen *voor* ik eraan begin. Want alles, jawel: alles, is leuker dan dit papierwerk.
En ik weet dat ik er niet onderuit kan. En dat ik het zelf moet doen. Als ik op de administratieve nitwit met wie ik huis en sponde deel moet wachten, dan gebeurt het immers nooit. En ik weet ook dat het nu moet gebeuren. Deze week is het december en alles moet rond zijn voor 2009 begint. Iets met inkomengrens en blahblah.

Iemand ervaring met renovatiepremies aanvragen?

Kijk eens aan. Vandaag is dit weblog nog maar eens jarig: how time flies when you’re having fun.
Vier jaar, 2090 posts. Dat zijn er nog steeds bijna 1,5 per dag.

ik ga straks een boterhammeke eten met honing om het te vieren. Feestbeest dat ik ben.

Oh, it’s all over the blogosphere, u weet wel, dat incestieuze nest dat sinds vandaag ook een gevaarlijk en subversief fenomeen is geworden, dankzij de man die maar beter zijn media-adviseur kan ontslaan. Sejieus. Een beetje moderne mens weet immers dat ge niet moogt reageren op blogstormen, dan gaan ze het rapst over.

Eigenlijk is zowat alles er al over gezegd. Maar toch, maar toch. Het gaat over Pieter De Crem, en de Dick Solomon van de Belgische politiek is nu eenmaal één van mijn favoriete ergernisjes. Dus ja. Ik schrijf er ook over. Kort evenwel.

Meneer De Crem, ik kan alleen maar bevestigen dat ik gevaarlijk ben. Maar dat komt niet door mijn blog. Een denkvermogen en een mening was al meer dan genoeg.

Dat onze lezers echte speurneuzen zijn en zo een Amerikaan helpen om het huis van zijn vader te identificeren.

zie hier en lees vooral de commentaren.

Dan zit ge daar, op de dag dat het eigenlijk groot feest zou zijn. Ze zijn diamant vandaag, en dat zou gevierd worden, met luister, toeters, bellen. Veel mensen en eten en gelach.
Maar ondertussen is hij ziek, en zij heel moe. Moe van oud zijn en al zeven maand elke dag op en af naar de ziektefabriek.

Ge zit daar niet alleen, natuurlijk. De rest is er ook. Degenen van wie ge de laatste zeven maand hebt gevoeld hoe sterk bloedbanden kunnen zijn. Samen hebt ge gezorgd, al die tijd. Geregeld en georganiseerd, alle google spreadsheets nog aan toe. Getroost en gesteund. En vanavond drinkt ge champagne en eet ge boudoirkes. In zijn kamer op die afdeling waar ze ook een hond hebben en vogeltjes en een living en koffie voor het bezoek. Op die afdeling met veel warme mensen en weinig dokters. Ge drinkt champagne, tot hij bloost tot achter zijn oren en iedereen het warm heeft. Ge drinkt champagne, want ondanks het verdriet is het vooral ook feest vandaag. Diamanten feest. En familiefeest.

Als u mij wilt kopiëren:

Stadsblog: Gentblogt
Persoonlijk blog: Tales From The Crib, Tante Annie, Ishku. Want daar moet ik het vaakst mee lachen.
Fotoblog: wannabes
Groepsblog: Eskimokaka

Al de rest, daar doet ge uw goesting mee. Dat eerste, dat is het belangrijkste.

Stem!

Kijkt zie. Het is weer van dat, dus krijgt u mijn jaarlijkse razernij-tirade over hoe erg ik sneeuw wel haat op uw boterham.
Daarnet onder de lunch viel het nog mee: een paar vlokjes, beetje koud en vervelend but hey: het is winter, dus we gaan niet moeilijk doen (oh. heb ik zonet twee dubbelepunten in die zin gezet? I sure did en zaagt daar zo niet over). Maar: toen ik bij Michel buitenkwam rond vier uur, een illustrator-for-dummies-cursus rijker bleek de hele stad onder het wit poeder te zitten. De tocht naar huis (normaal 5 minuten) kostte mij een uur, waarvan ik me dus een half uur zitten doodergeren heb aan de auto voor mij. Meneer had niet door dat ge dus als het glad ligt niet keihard op uw gas moogt duwen. En slipte dus iedere keer een end weg als de file weer begon te rijden. Hardleers, die man, want hij heeft hetzelfde zeker 60 keer herhaald. Ik ben op een bepaald moment gestopt met tellen.

Sneeuw is nat, onefficiënt, koud en gevaarlijk. Mijn lief zit in Brussel en moet dus over bevroren wegen naar huis, mijn botten zijn nat, mijn voeten bevroren, mijn kat wil niet buiten om pipi te doen en onze lichtkoepel is ondergesneeuwd, dus er is geen licht.

Winterpret. Dolletjes.

Ik heb een kieken gemaakt, omdat ik er bij hem over had gelezen. Natuurlijk doe ik dat helemaal anders, want voor dood niet dat ik een recept zou volgen. Recepten zijn tijdrovend en maken mij zenuwachtig. Ge kent dat wel: ge hebt geen rodewijnazijn in huis en voor ge het weet staat ge u een half uur af te vragen of balsamico ook goed zou zijn. Of misschien dat fleske met Xeres op. Dilemma’s dilemma’s en vooral veel tijd verloren en uw saus helegans uitgedampt. Neen, dan liever geen recept en gewoon overkappen wat het lekkerste riekt.

Maar ge wilt een recept? Koop een kieken. Koop een limoen. Koop een struik koriander en riek er de hele weg naar huis aan omdat het zo fantastisch ruikt. Vloek aan de kassa van Delhaize omdat Delhaize pokkeduur is. En zorg dat ge thuis ook peterselie, olijfolie, boter, zout, peper en look hebt.
Zet uw nieuwe oven op 240 graden. Leg het kieken in een vuurvaste schotel. Snij de limoen in vier en steek hem in de poep van het kieken, samen met koriander en peterselie. En een half ajuintje, als ge dat wilt. En look. Lach omdat ge dingen in de poep van een kieken aan het steken zijt.
Snij ook in het vel van het kieken een paar gleufkes en steek daar tenen look onder. wrijf het kieken in met zout en peper, en giet er olijfolie over. Leg ook klontjes boter bovenop. Low Calory is voor mietjes.

Stop het kieken in de oven. Kijk naar Will&Grace, Friends en Neveneffecten. Zet nu de temperatuur op 200 graden en kijk naar House.

Eet.

Die deuren, daar hadden we een koper voor. Een meneer die ze gingen komen ophalen en er 60 euro voor geboden had. Twee weken geleden. Vijf telefoons en evenveel excuses (“vanavond geen tijd, morgen zeker!”) later was het mij een beetje beu. Dus zette de sterke man de deuren op straat, met een bordje: neem mij mee, ik ben gratis.

Twee uur later waren de deuren weg. Geen geld, maar ook geen lelijke deuren meer in onze inkom. En daarbij, de kat had er eigenlijk al tegen geplast ook gisteren, dus ze begonnen een beetje te stinken.