Kerygma

Wensen alvast, voor u allen.
Niet alleen voor een fijn feest, vanavond (doet u wat voorzichtig aan met fonduestelletjes en vuurwerk? Die dingen zijn gevaarlijk, weet u), maar voor een mooi jaar in zijn geheel.

Dat alles minder erg mag zijn dan het op het eerste zicht lijkt.
Dat alles waar u naar uitkijkt de stoutste verwachtingen mag overtreffen en alles waar u tegen opziet achteraf gezien toch mag meevallen.
En vooral: dat iedereen die u graag ziet het goed stelt, dit jaar. Gezond, blij van gemoed en met veel geld om cadeautjes te kopen.

Het wordt een schoon jaar, ik voel dat.

2008 is geen jaar geweest waar ik later met veel plezier aan zal terugdenken. Ik heb veel verloren, dit jaar, op veel verschillende fronten. Ik kan me geen jaar herinneren waarin ik vaker droevig was en ik heb nooit zoveel zin gehad om in hoekje te kruipen en de wereld buiten te sluiten, als dit jaar.

Inherent daaraan is dat ik ook heel wat heb gewonnen, zoals dat gaat met de pedagogische janboel die een mensenleven placht te zijn. Inzichten, hoewel ik ze misschien liever niet had gekregen (zalig de simpelen van geest). Andere en betere manieren om naar het leven te kijken, hoewel ik die liever zachter had leren kennen. Prioriteiten, hoewel ik die misschien liever niet had moeten stellen.

Het belangrijkste lijkt me echter dat ik in 2008 gevoeld heb wie ik om me heen wil. Welke mensen tellen en wie echt belangrijk is.
En eigenlijk hoop ik alleen maar dat ik 2009 met die mensen mag doorbrengen. In alle rust.

Vanmorgen om 5.45h is er met een kleine zucht een eind gekomen aan wat in april 2008 geheel onverwacht begon. Sinds die dag was zorgen om en zorgen voor een inherent deel van ons familieleven. Het waren maanden van machteloos toekijken, van grenzen verleggen en verwachtingen bijstellen. Van geduldig omringen en kijken naar een langzaam uitdoven.

Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan. moest ik couperus-gewijs onwillekeurig denken toen ik de sms kreeg, deze ochtend. En dat zij nu alleen is en we nu goed voor haar gaan moeten zorgen.

Wat kan een mens daar nog over zeggen. Onverwacht is dit geenszins, verdrietig blijft het wel.

De laatste twee dagen ben ik beziggeweest met de nasleep van kerstmis, kunt u dat geloven? Ik ben namelijk verwend, alweer. Met een strip van mijn liefste die nodig gelezen moet worden, dat spreekt. En die bonnen van de schoonfamilie en de oma, die werden gisteren al bij Rogge omgezet in een bestelling die half januari geleverd wordt. Het is blinkend, rood, eigenlijk te duur, maar zooooo cool.
Maar de dag werd ook gevuld met een nieuwe en fantastische laptop –pakje van de mama en de papa –, die helemaal gebruiksklaar gemaakt werd. Dat is voorwaar geen sinecure, want ik heb nogal wat software die ik dagelijks gebruik. Ondertussen ben ik rond en snort op de nieuwe Photoshop, Directory Opus, iTunes, OpenOffice, Pinnacle, enzovoort enzoverder.

En nu ga ik mij concentreren op het cadeautje van mijn lief. Die vond namelijk een camcorder onder de boom, en aangezien hij niet zo’n held is in gebruiksaanwijzingen, is dat mijn verantwoordelijkheid.

Wat een geluk dat kerst in de kerstvakantie valt zeg.

Er zijn trouwens nog plaatsen voor de opnames:
dinsdag 30 december
• vrijdag 09 januari
• vrijdag 16 januari
• vrijdag 23 januari
• vrijdag 30 januari
• vrijdag 06 februari
• vrijdag 13 februari
• vrijdag 20 februari
• vrijdag 27 februari

Inschrijven kan via zondevandezendtijd@canvas.be
of via de site van Canvas (via meer Canvas).
Komen!

Het is Johnny Cash op de lichtbak. Oh my, ik was vergeten hoe graag ik Johnny Cash zie.

Wensen wij u een sterre die blijft stille staan, één dezer dagen. En dat ze u vreugde en vrede in uw hart mag brengen.

Vrolijke hohoho, allemaal.

Lief en ik samen:

Ik heb het bij iemand gepikt en ik weet niet meer bij wie. Melden in de commentaren!

Soms ben ik echt zwaar onder de indruk van de invloed die marketeers op mij hebben. Hier op Kerygma stoer doen, ja, over dat ik niet moet hebben van reclame, maar van zodra de eerste berichten verschijnen dat er chocolis-dingen voor de senseo uitkomen, staat i. in de GB hongerig te zoeken. Naar cecemel hot. Daarzie, gratis reclame. We doen daar niet moeilijk over als er chocolade in het spel is.

En als we er dan eindelijk aangeraken is enkel een starterspack (met een ding om de pads in te steken en vier vullingen) niet genoeg, neuneun, er wordt meteen ook een doos extra vullingen gekocht. Ziet dat het lekker is en ze geraken weer door hun voorraad in de winkels en ik zit zonder. Stelt u voor. Wat dan? AHA! Paniek. Extra vullingen dus.

Thuisgekomen moet het dan onmiddellijk geprobeerd, dat spreekt. En volgens mijn aubergine leerstijl is het evident dat ik de gebruiksaanwijzing al in de vuilnisbak had gepropt bij het openmaken van het doosje. Hoe moeilijk kan het zijn, denk ik dan? Doosje open, knopke duwen, klaar. Niet dus: de eerste kop was vuilbruin water.

Maar de tweede. Die waar ik wel de gebruiksaanwijzing had gelezen. Man, dat was lekkere chocolis. Ge moogt allemaal eens komen proeven.

De vakantie is begonnen zoals ik dat wilde. Geslapen, gekookt en gelezen. Veel meer energie heb ik niet momenteel, dus geen wilde uitbarstingen en woeste fuif-avonden, zoals dat een paar jaar geleden ging bij het begin van elk verlof. Gewoon mijn zachte zetel in mijn stofvrije living en een niet te moeilijk boekje. En lekker eten maken in onze keuken, mét werkblad sinds vrijdag. Uitgebreid eten, samen met mijn lief, die ook thuis is dit weekend (wat maanden geleden is) en daarna weer met mijn boek in de zetel. En dan na een paar uur in slaap vallen, ver na middernacht zachtjes aangespoord worden om mijn slapend lijf naar het bed te verhuizen en daar verder slapen. Tot ik vanzelf wakker wordt word.

Morgen begin ik te verbeteren, maar vandaag maak ik er nog zo’n dagje van.