Kerygma

This sunday I will put on my cowboybottekes en go to Lokeren, because mijn lief moet daar spelen met Rosco. En het is niet eens omdat het lief zijn groepke is dat ik daar zo fan van ben, neen het is omdat ik daar vreselijk vrolijk van word, van die grappige muziekskes.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Zondag. 20h. JH T-Klub in Lokeren. The Thundering Sound of yeeha.

“straks gaat Anke Bunckinckx naar de parenclub met honderd hete vragen”

RAP. ZAPT WEG VOOR HET TE LAAT IS.

Ja, hoe gaat dat é. Eerst wilt ge niets zeggen op uw blog omdat het risico te groot is dat ge dan ook slecht nieuws moet zeggen. En dan wilt ge niets zeggen op uw blog omdat ge uw maten en familie persoonlijk op de hoogte wilt brengen. En dan wilt ge niets zeggen op uw blog omdat uw lief ineens op de lichtbak komt en ge schrik hebt van die nieuwe lezers sindsdien (alsof ik mijn initiële lezers wel allemaal ken, ik weet het. Maar toch: gulder zijt die van mij, dat is anders). En dan gaan die nieuwe lezers weer weg, maar tegen dan zijt ge het gelijk al zodanig gewoon van niks te zeggen dat het gelijk niet meer van komt.

En dan opeens is uw buik dik en beweegt het zelfs al een beetje. En begint het ferm op te vallen dat ge niet gewoon een beetje wintervet meedraagt.

Bij deze dus officieel voor de weinigen onder u die het nog niet zou weten: als alles goed gaat zijn wij vanaf augustus met drie, hier ten huize. En wij zijn daar zeer — om niet te zeggen euforisch — content over.

Mijn lief is een schatje, somtijds. Deze week heeft hij eigenhandig een muur afgebroken en die vervangen door OSB en gyproc. Zeer proper gedaan. Nu gaan we plamuren en dan een beestje kiezen en verfleuren aan de hand daarvan. Hoera!

pfiew. helegans onder de indruk, wij.

grin

Op sommige gebieden ben ik zo’n nitwit, u heeft daar geen gedacht van. Zoals het huishouden. Absoluut hulpeloos en onefficient. Op het zielige af.

U moet weten: sinds kort hebben wij een nieuwe poetsvrouw, nadat onze brok Kazachstaanse hypochondrie naar Deinze verhuisde. De nieuwe poetsvrouw is goed, en wij zijn dankbaar voor alle hulp, maar de vorige wervelwind heeft ons verwend, vrees ik. Nu, we wisten van tevoren dat het weinig waarschijnlijk was dat we opnieuw iemand zouden krijgen die ons huis (living, keuken, badkamer, gang, twee bureaus en slaapkamer), alle ramen én de strijk zou doen op vier uur tijd, dus verdelen we de dingen een beetje: de één week de strijk, de ander week de slaapkamers… dat soort dingen.

Morgen is er echter strijk, en de gang en de boven moeten dringend gedaan worden. En er ligt stof in mijn bureau. Dus ik dacht: laat ik vanavond snel even de keuken zelf doen, dan is dat al gebeurd. Waarna: de hernieuwde en harde confrontatie met mijn zo goed als onbestaande huishoudtalent.

Om half negen thuisgekomen van school, en nu is het twintig na tien. De keuken is gepoetst, dat wel. Maar ik ben pompaf, ik heb honger, ben nog niet gedoucht en moet nog voorbereiden voor morgen. Echt waar, ik weet niet hoe fulltime werkenden zonder hulp dat doen. En eerlijk: ik wil het niet eens weten, jong.

Die Italiaan en die arroganten van mijn restaurant, die komen eigenlijk goed overeen.
Die blonde die dik wordt genoemd door haar vent in tetteneiland, die is beste vriendinnen met sandy die haar vent probeert binnen te doen.
Bij Brangelina wordt er niet meer gevogeld.

De wondere wereld van Blik. Morgen de andere boekskes!

Gisteren vertrokken vriendin G. en ikzelf om negen uur al in Gent, om tegen tien in Leuven te zijn voor een vrijgezellendag. Vriendin B., old friend, verhuisd naar het andere eind van het land en nu op het punt van beloftes te doen over de rest van haar leven aan een meneer. Het is een leuke meneer, dus dat mag.

Dat het gaat over een vriendin van lang geleden, impliceert dat de meeste aanwezige dames onbekenden waren. En er is veel veranderd sinds we samen “studeerden”. De nieuwe vriendinnen zijn een pak properder dan ondergetekende, dat viel op. En meer geschikt om met flair thema’s als black and gold in te vullen. 17 uur later kon ik niet anders dan concluderen dat nieuwe mensen ongelooflijk veel energie van me vragen. Het was fijn om B. te zien stralen. Ik was blij G. en B. en J. terug te zien. Het was leuk tetteren met een aantal van de dames. Maar man, moe dat ik was op het eind.

En stress ook, nu: ik moet dringend een jurk uitzoeken voor het trouwfeest zelf. Want ik wil wel proper zijn, daar in mei.

Wij gaan op reis, wij. Binnenkort al. Voor het eerst in twee jaar, ook nog.
We hebben de streek gekozen (we gaan met de trein naar Girona, Spanje), maar nu nog de verblijfplaatsen. We willen zeker naar het Dali-museum. En ik ga El Bulli stalken om er te kunnen gaan eten. En verder willen we graag boven Girona verblijven, in plaats van eronder. Dus: Figueras en die punt rechts daarvan, met al dat groen.

We zoeken geen massa-hotels, maar dingen in deze stijl. Aan het strand is geen noodzaak. Wij zijn flexibel en al.

Tips, iemand? Mensen die verborgen Catalaanse parels kennen? Work your magic, interwebs!

Grotere kaart weergeven