Mijn lief bedenkt hier nieuwe uitdrukkingen in het Noorden van Spanje. Gisteren bijvoorbeeld, deze, waar ik tien minuten onbedaarlijk mee heb gelachen.
(We zaten aan de kade tapas te doen en de toeristen flaneerden enthousiast voorbij, heulemaal klaar voor een boeiende zaterdagavond: gekapt en gelakt, vol blingbling en aangepaste outfit galore.)
“kijkt jong, die madam haar kabas is veel te klein voor haar commissses”
ik ga dat vanaf nu dagelijks gebruiken, die zin.
Kijk, ik geef dat eerlijk toe: het is hier prachtig. Uitzichten uit de boekskes, bergen, azuurblauwe zee, rotsachtig strand, romantische zonsondergangen. Idyllisch en pitoresk. Een mens zou de batterij van zijn kodak dagelijks honderden keren kunnen leegtrekken. En dat Dali-museum: in-druk-wek-kend. Zot en mooi en geïnspireerd en grappig. Cultuur, quoi.
Edoch: op weg naar hier passeerden wij een fabriek voor kermis- en pretparkbeesten. En gisteren zijn we dan eens een half uurke rondgereden om dat allemaal van dichtbij te bekijken. Als twee kleine kinders. oooooooooh kijk: een grote aap. en ook wel: een treintje! een treintje!
Het hoogtepunt van de dag, zonder twijfel. En op de terugweg bedacht ik dat er binnen een jaar of vijftien een handvol pubers fel met hun ogen gaan draaien als we zo’n dingen willen doen.
In de Fnac kunt u momenteel “The Best of 70 years Blue Note”. Negen euro slechts voor een verzameling van het schoonste dat het meest legendarische jazz-label ever sinds 1939 heeft uitgebracht. Een dubbelcd dan nog.
Waarom ik dit vermeld? Er zijn vaak mensen die vragen: ik weet niet goed waar beginnen met jazz, zeg eens wat ik moet kopen als ik daar het één en ander van wil horen? Meestal antwoord ik dan: Kind of Blue. Deze maand zou ik echter deze plaat antwoorden. Aanrader!
Wat begon als een noodzakelijkheid — een vrouw in mijn gezegende toestand mag blijkbaar niet meer reizen zonder het nemen van financiële verantwoordelijkheden — is verworden tot een zeer aangenaam gegeven: reizen met de trein is ongelooflijk rustgevend.
Zo stapten wij om negen uur in Lille op de TGV, om een handvol tukjes, een stapel weekendbijlagen, een tijdschrift of drie en een half boek later even na de middag in Montpellier af te stappen. Fris, monter en geheel rustig gemaakt door het voorbijflitsende landschap, de kadans van de trein en het gokspelletje over wanneer de slapende mevrouw het eerste straaltje kwijl uit haar openhangende mond zou laten vallen.
We aten een broodje in een park en stapten vervolgens op een boemeltrein die ons dwars door de pyreneëen bracht en uitspuwde in Girona.
Toegegeven: het is een hele dag reizen, maar het tempo leent zich ten zeerste tot ontstressen en het achterlaten van hectiek allerhande.
Om van de geringe ecologische voetafdruk nog maar te zwijgen. Leve de trein.
NB: ja, er wonen mensen in ons huis terwijl wij weg zijn. ik zou wel gek zijn om onze afwezigheid anders internetsgewijs openbaar te maken.
En in dat huis: een living en een keuken. Verbouwd in de jaren 80 en toen met de schoonste materialen ingericht. Jammer genoeg zijn de jaren 80 wat ons betreft interieursgewijs *niet* aan een come-back toe. Dus er werd al snel besloten dat we het hele gebeuren grondig zouden verbouwen.
Geen na zonder voor natuurlijk. Dus vandaag krijgt u een voor.
De koepel en de schouw, die vonden we wel mooi.
De vloer daarentegen: een mens zou van minder zeeziek worden.
Als we volk over de vloer krijgen, dan durf ik al eens het kieken maken: kwestie dat ge dat van tevoren kunt klaarzetten en dan enkel in de oven moet gooien op het moment dat de aperitief wordt ingeschonken. Het enige probleem is dat er nog altijd aardappelen bijhoren en daar is nog werk aan: ik heb graag gebakken patatjes of puree bij zoiets, en dat is nu eenmaal last minute-werk.
Uitgetest en goedgekeurd echter bij deze: de hasselback potatoes waarover michel het had, laatst. Gewoon sneetjes in maken, look en boter erin en mee in de oven.
In! Dezelfde! Braadslee!
Wat een gemak zeg.
Er zit een kat rond ons huis, de laatste weken. Die van ons heeft er schrik van. Het is een kater, vermoeden we, want hij durft al eens sproeien. En hij wordt de laatste dagen steeds driester: komt nu zelfs echt tegen het kattenluik aanduwen om binnen te geraken. Dat kan normaal niet, want het is een magneetsysteem en alleen de onze heeft een magneet.
Boogie, die miauwt een beetje en laat zich doen. Maar hij geraakt er wel door over zijn toeren, want hij plast in huis opeens. Best zielig, hoor.
Iemand suggesties over wat we kunnen doen? Ik denk niet dat het een zwerver is, want hij ziet er goed doorvoed uit. Maar het is wel een volwassen kat, die er opeens was. En hij is vreselijk brutaal.
Zoals die keer met Sinatra. Zucht.
Deze nacht heb ik gedroomd dat ik op ons terras zat in een strandstoel (*), in de avondzon (**). Ik had een glas witte wijn (***) en ik was een sigaret aan het roken (****), onderwijl een boek lezend.
Dat is iets dat ik van tevoren niet verwacht had: dat er niet alleen een immens verlangen zou zijn naar de baby zelf, maar ook naar het niet meer zwanger zijn.
11 weken nog.
(*) in een strandstoel zitten gaat nog. Maar na tien minuten voelt mijn rug alsof er een olifant over gelopen heeft. En eruit geraken kan enkel met de hulp van minstens twee sterke mannen.
(**) hm
(***) en (****) moeten niet uitgelegd worden.
Zo linken naar andere blogs en al.
Michel is goed uit de narcose gekomen, behalve dat ze een katjen vergeten zijn bij de operatie. Hoera voor de voorzitter!
Eén van die mensen die bij De Morgen is ontslagen blogt erover. Bijzonder grappig, dan nog.
Oh. En Tom is terug bij het Project en hij gaat morgen lopen. Als ik er niet in slaag om op tijd langs het parcours te staan, gaat hij waarschijnlijk weer ruzie maken tegen mij. Maar dit keer betaal ik zijn inschrijvingsgeld niet, dus het is minder erg.
