Kerygma

* zijn mijn ouders teruggekomen van reis en is er dus niks meer dat eddie hoeft tegen te houden
* heeft mijn gynaecoloog mexicaanse griep, dus moest ik bij een vervanger op controle
* bleek die vervanger een zeer aangename meneer, dus was dat al bij al niet zo erg
* vertelde die vervanger evenwel dat eddie nog geen aanstalten maakt om een blijde intrede — of zullen we uitrede (mwaha) zeggen — te maken.
* heb ik al twee twilight-delen uit, die eigenlijk voorzien waren voor in het post-bevallingstijdperk
* moet ik dus dringend nieuwe boekjes kopen, alweer
* spendeert de heer des huizes zijn dagen in een bubbelbad en op paarden met schone mevrouwen
* weze het hem gegund, want de foto’s en verhalen dienaangaande zijn goed entertainment vanuit mijn zetel
* heeft dezelfde meneer nog drie draaidagen en wat redactiegedoe en dan ook verlof
* zal hij dus vanaf 8 augustus naast mij in de zetel komen zitten om naar mijn buik te staren en te hopen dat er iets gebeurt
* mag u nu allemaal beginnen duimen dat eddie daarvoor komt, want wij zijn allebei niet zo goed met geduld en verveling.

Binnenkort verhuist mijn grootmoeder van het grote grootouderlijke huis naar een overzichtelijk appartement naast mijn ouders. Er komt dus een verhuisdag aan, en daarvoor moet het één en ander geregeld. Deze ochtend wilde ik de parkeerplaatsen aanvragen voor de verhuiswagen en -lift en ik dacht: eerst eens bellen waar ik precies moet zijn, daar in het dorp. Ik ben er al even weg, ondertussen, dus wie weet wat er allemaal veranderd is.

Dus, ik zoek het nummer van de politie op en zet me schrap voor een uitleg over formulieren en drievoud en een attest of twaalf, een bewijs van goed gedrag en zeden en een dansje op het administratief centrum met twee speciaal voor die functie afgerichte aapjes– zo gaat dat hier in de grote stad namelijk, zo’n dingen.

- Goeiemorgen, ik had graag een inlichting: mijn oma verhuist binnenkort en we hadden graag een paar parkeerplaatsen laten vrijhouden voor de verhuiswagen.
- Ah, ok, belt u maar naar de technische dienst van de gemeente en zegt u maar dat het voor de politie in orde is.

Op de technische dienst zelfde scenario: “het is in orde voor de politie, zeggen ze” — “ok, zet u even het precieze adres op mail en dan zorgen wij voor bordjes”

“Prettige dag verder”

Ik ben daar dus serieus niet goed van. Vijf minuten, twee telefoontjes en een mailtje en alles is geregeld. Ik wil het zelfs niet weten hoe lang ik er hier in Gent zou over doen.

De titel van de serie is veranderd, aangezien er technisch gezien sprake is van een grote leefruimte, met living én keuken. Maar deel 4 dus, ondertussen.
Deel 1.
Deel 2
Deel 3

We schrijven exact een jaar geleden. Na de Gentse Feesten werd onze hele inboedel verhuisd naar boven en naar mijn bureau, om ruimte te maken voor een volgende fase in het breekt-uw-kot-eens-af-project. Eerst moest al de plaaster van de muur, tot op anderhalve meter, want er zou gecementeerd worden, in een latere fase. Dat cementeren, daar moet een mens opgeleid voor zijn, maar afbreken: dat kunnen wij ook.

Verder kussen we onze beide pollekes voor onze supercoole familie en maten, die zonder morren kubieke meter na kubieke meter kwamen wegscheppen. Want zoals ik het toenertijd al schreef:
Ge denkt 30 cm, dat is niks. Awel. 30 cm, dat is 0,3 meter. Als uw oppervlakte 52 m² is, wil dat zeggen: 15 kubiek zand en steenpuin en vloeren. Met de hand uit te breken en met kruiwagens naar een container te rijden.

En zo hadden wij een kleine week later een gigantische kuil, en 15 kubieke meter minder huis. In de kuil zou de aannemer luttele weken later onder andere beton en isolatie storten. Vooralsog was er vooral sprake van stof.

Hieronder de slide-show, want het zijn nogal wat foto’s om in één keer te plakken. Met commentaar vindt u ze hier.

Een kleine noot echter tot slot: gelieve bij deze, en alle volgende afleveringen, in gedachten te houden dat wij hier altijd blijven wonen zijn, in onze kuil. Nu, een jaar later, weet ik echt niet hoe we dat ook al weer precies hebben klaargespeeld.

Uit mijn notitieboekje de laatste maanden:
* het heeft drie maand geduurd voor ik doorhad dat als mensen het hebben over een brusje, dat ze bedoelen “een broertje of een zusje, maar we weten het nog niet”. Dezelfde mensen noemen later hun kinderen zonder twijfel “de kids” en spreken elkaar met mama en papa aan.
* Daarnet een meneer — die ik nog nooit had gezien, trouwens — op café die met twee handen mijn buik vastpakte en vroeg “hoever zijt ge al?”. Ik heb geantwoord “vree dicht bij u een mot op uw gezicht geven, vriendschap”. Durfde nog verontwaardigd te kijken ook, de fukker.
* Mensen vertellen vanalles dat ik moet doen, en dan weet ik dat het waarschijnlijk bullocks is, maar ik word dan ongerust en doe het toch, uiteindelijk. Zoals die mevrouw die me uitlegde dat ik al mijn babykleerkes, ook de nieuwe, van tevoren moest wassen met Le Chat. Ik vond het eerst zever en toen begon het te knagen en toen heb ik gedroomd over een baby vol huiduitslag omdat ik niet had gewassen met Le Chat en voor ik het wist stond ik hele wasmachines body-kes te strijken. En ik strijk normaal NOOIT. Laten we het op de hormonen steken, owkey?
* Ik weet niet waarom vrouwen denken dat het een goed idee is me ongevraagd bloederige verhalen over hun eigen bevalling vertellen. Alsof ik me verplicht heel erg bewust moet worden van het feit dat ik zeer ga hebben. Want dat gaat helpen en al.

Hij zit naast mij en kijkt naar de lichtbak. Ik hoor een diepe zucht en een trrrr. Ik zeg: rap, pakt uw boekske en schrijf het op, maar hij is al bezig.

Seizoen twee komt eraan, peoples.

Ze is drie en op bezoek met haar moeder. We zitten op het terras en kleven blinkende sterren op een kroon voor haar opa. Die is jarig, namelijk, en ze gaan later die middag langs voor taart. Ik ken hem al bijna 20 jaar, de opa, zolang als zijn dochter al dicht in mijn leven is. Daarmee dat ik weet dat hij al graag eens iets op zijn hoofd zet, als de omstandigheden zich daartoe lenen. En daarmee dat er dus een kroon wordt gemaakt.
Van de kroon is het een kleine stap om andere dingen vol te kleven met vlinders, sterren en roze pluche. En zo komt het dat ze een ster op mijn buik kleeft en ernstig zegt “dat is omdat daar een baby inzit”.
Als ze kort daarna ook een ster op haar eigen buik kleeft moet ik het natuurlijk vragen
“Zit daar ook een baby in?” Ze bevestigt zonder twijfel.
“En hoe heet de baby in jouw buik?”
Zonder enige aarzeling, met een stralende glimlach:
“Jezus!”

Katholieke protestantse kleuterscholen zijn echt lachen, vind ik.

Ik ga graag naar optredens, ik. Het was dan ook met veel spijt dat ik Gentjazz had laten passeren in voorverkoop dit jaar: 30 euro voor een kaart, als ge niet weet of ge het nog gaat aankunnen, dat was zelfs voor mij wat te veel van het goede. Een jaar overslaan, dan maar.
Blijkbaar is buitenkomen in mijn toestand trouwens niet meer sociaal aanvaard: gisteren hobbelde ik in Parkkaffee rond en ik hoorde twee vrouwen sissen “dat versta ik dus niet hé, hoe die hier zo nog durft rondlopen”. Waarschijnlijk hoor ik met mijn voeten omhoog naar Vitaya te liggen kijken. Ah ja.

Aniehoew. Geen Gentjazz dus dit jaar. Zelfs toen vriend PG vorige week na het toevallig in de stad tegen het lijf lopen aanbood “belt maar als ge wilt komen, we gaan het wel regelen dan” twijfelde ik nog. Maar toen Stevenn deze week twee VIP-tickets te geef had, was het hek van de dam. VIP-tickets, dat is zitplaatsen (cruciaal), propere WCs (neemt u na mijn ervaring in een Dixie met een achtmaandenbuik aan dat zulks geen luxe is) en eten. We weten allemaal hoe ik over eten denk, tegenwoordig, inderdaad.

En dus gingen wij naar Gentjazz vandaag. En zagen een zeer fijne en ontspannende Lambchop en een werkelijk superieur Rodrigo y Gabriela.
Helemaal op het eind bewogen laatstgenoemden mij zelfs tot een voorzichtig maar daarom niet minder enthousiast danspasje. Ik moest even denken aan die dames van gister in Parkkaffee. En besliste ik dat ik misschien later deze week nog naar Marianne F. zou durven gaan ook. Ha.

De titel is een vraag die ik regelmatig krijg de laatste weken. En, Gentse Feesten vandejaar? En dan een meewarig lachje en een blik op mijn dikke buik. Ik geef dat toe: met een uitgerekende datum nauwelijks meer dan een week na de passage van de grote fanfare van honger en dorst is het niet gemakkelijk plannen. Maar voorlopig nog steeds een voorzichtige ja, inderdaad.
Er zijn namelijk een aantal dingen die ook hoogzwanger lukken, volgens mij. Zoals die ene uitverkoren plek met de strandstoelen, die ik elk jaar frequenteer maar die deze keer nog aantrekkelijker lijkt. Voordelen: ge kunt zitten in de schaduw, de muziek staat niet te luid en de mensen zijn er lief. En het ligt dichtbij de afstapplaats van de bus, cruciaal in mijn toestand. Daarnaast wil ik ook graag een comedyvoorstelling zien, en als ik dan moet kiezen, dan wordt het deze. Het nieuwe materiaal van Thomas is alweer zeer slim, dus het gaat een fijne avond zijn, zeker weten.

Zijn ook een waarschijnlijkheid: boottochtje langs de voorhaven en ontbijt in monasterium. Er is een aanbod om naar Gentjazz te gaan volgende week ook, maar dat zie ik nog wel als het zover is, hoewel ik wat onzeker ben over de luide muziek.

Maar Gentse Feesten, jawel dus. Een beetje anders dan normaal, maar anders is ook ok.

Lilith vraagt ernaar, en dus draaien wij.
* ge moet uw best doen, in alles. Als het dan mislukt, dan hebt ge tenminste uw best gedaan. Dat is al iets.
* als ge altijd vriendelijk zijt tegen mensen, ook als de mensen niet vriendelijk zijn tegen u, dan gaat alles beter.
* dingen lijken ‘s nacht altijd erger dan overdag.
* uw karakter gebruiken als excuus om iets niet te kunnen of te doen is kleutergedrag.
* voor de mensen rond u zorgen is het belangrijkste dat ge ooit gaat moeten doen in uw leven. en zowat het enige dat telt, eigenlijk.
* als ge niet gelukkig zijt, zoek dan uit aan wat het ligt en verander het. Als het aan uw eigen ligt: stopt met u aan te stellen. Als ge het niet kunt veranderen: probeer het draaglijk te maken.

en gij? een link in de commentaren mag ook.

zie ook de originele

Al wat beweegt
zal in beweging blijven
er op en of eronder
een keuze is er niet
niets dat beklijft
en alles zal verdwijnen
je leven een vuurwerk
of niet

Ik heb het altijd al gehad voor Simon Vinkenoog. Prettig gestoord en een prettig mens, denk ik. Dit weekend is hij overleden, dus lees ik vandaag zijn weblog, waar hij de wereld vrolijk toelacht vanop een revalidatiebed, nog geen week geleden. Net geen 81 geworden. Zeer spijtig.