Comments on: Zen en al.

By: zapnimf

zapnimf — Wed, 16 Sep 2009 18:52:23 +0000

Oja, zo ben ik maanden niet naar de coiffeur kunnen gaan.

By: nonkelsam

nonkelsam — Mon, 14 Sep 2009 19:33:03 +0000

Heel herkenbaar.
Ik kan alleen maar zeggen: het gaat voorbij. Het blijft hard werk, maar zoals het nu is, blijft het echt ook niet.

By: babsie

babsie — Mon, 14 Sep 2009 09:20:33 +0000

Zo herkenbaar, amai. Wij hadden onze tweeling, toen we ze na een weekje of twee op neonatale eindelijk mee naar huis mochten nemen, op onze kamer te slapen gelegd. Allebei geen oog dicht gedaan. Elke zucht, elke kik hadden we gehoord. De tweede nacht lagen ze al in de kamer naast ons.
Ik herinner mij nog dat ik eens ging douchen, toen ze een paar weken oud waren, en toen ik eruit kwam, lag er ééntje te huilen. Slecht dat ik mij voelde, omdat ik niet meteen bij de eerste kreet naast hun bedje had gestaan. Het betert. Stillekesaan. inderdaad, van zodra ze geboren zijn, begint het oefenen in loslaten.

By: mieke

mieke — Mon, 14 Sep 2009 08:28:57 +0000

Cliché: tijd voor jezelf maken is een kunst en aangezien ik dat zelf niet onder de knie heb, vraag ik anderen om mij eraan te herinneren dat ik af en toe eens aan mezelf moet denken. Op tijd en stond krijg ik een schop onder mijn billen en vlieg ik in bad, moet ik uitslapen, moet ik op stap. Kinderen en vent thuis, ‘t schuldgevoel mag wel altijd mee op stap. Naar het schijnt verbetert dat (nog maar eens) met de jaren…

By: Miss Puntkomma

Miss Puntkomma — Sun, 13 Sep 2009 18:07:09 +0000

Twee maanden. En dan gaat het beter. Slapen, loslaten, alles. Nog eventjes.

By: edith

edith — Sat, 12 Sep 2009 18:21:56 +0000

En ik ken er nog die vanavond met dubbele gevoelens op het feest zullen zijn…

By: edith

edith — Sat, 12 Sep 2009 18:20:54 +0000

Ik ben meteen voorbereid op mijn eerste nacht babysitten dat wordt zonder twijfel een nachtje met vooral wakend-wakker-zijn en toch ik kijk er enorm naar uit.