en dat gemis, dat leeg gevoel als ze niet bij je zijn is ook heel typerend denk ik. Als ik hem dan op t einde van de dag of de volgende dag terugzag reed ik naar hem toe met vlinders in de buik, net dezelfde vlinders dan als wanneer je je geliefde terugziet na afwezigheid. Ik kon dan amper wachten om de auto uit te springen en hard naar hem toe te lopen. Pure verliefdheid is dat. Geuren zijn ook zo bepalend bij mij. Toen arne nog een ‘plat’ babietje was ging ik aan zijn adem ruiken als hij met een halfopen mondje lag te slapen; ‘appelbloesem’ was het enige wat ik dacht. Hij is nu 2,5 en ik snuif nog steeds aan zijn haar, zijn nek,… (lager houd ik meestal mijn adem in om welbepaalde redenen).

ik hoop dat je snel je welverdiende rust krijgt want dat gebrek verteert lichaam en geest op lange termijn. Op moeilijke dagen trok en trek ik mij nog steeds enorm op aan de tal van leuke dingen aan mijn zoontje. Dat is juist die allesoverheersende liefde. Maar een goeie balans op termijn is natuurlijk gezonder. Komt wel goed hoor, je zult wel zien.

weer een heel mooie ‘open brief’ trouwens. Mira kan dit later met trots en pretoogjes lezen.