Als ik vanzeleven nog een kind maak (don’t get your hopes up, peoples, maar ge weet nooit), dan wil ik zo’n wieg voor hier in de living. Geniaal is het, absoluut geniaal. Een stoel! En tegelijk wiegt ge de baby! En als ze groter worden kunt ge er een gewone schommelstoel van maken.
Ik stop nooit met bloggen. Daarzie. Zwart op wit op het interwebs, zodat als ik ooit de aandrang voel om te stoppen, dat ik toch eens extra nadenk omdat ik weet dat ge mij anders allemaal keihard gaat uitlachen omdat ik dus gezegd had dat ik nooit ging stoppen.
Want het is in de mode, dat stoppen. Stevenn, die is al gestopt. En die mevrouw van de rozebril ook. En nu Annava ook. En dedie van de story, die dreigt er soms mee. Ik heb dat niet graag, dat mensen stoppen. Ik ben daar autistisch in: het internet moet blijven gelijk het is, zeker de dingen die ik lees. Wat is me dat nu zeg.
Ik stop dus nooit, ge moogt gerust zijn. En gij?
Mijn koer ligt er vrolijk bij, sinds gisteren. De dochter werd in het ochtendgloren in de buggy vastgesjord en we trokken gezinsgewijs naar de kouter, voor bieslook, thijm, oregano en watnogmeer. De dagen voordien had ik mezelf al een paar keer ietwat laten gaan in de knol-achtigen, en de tulpen tonen zowaar al kleur sinds dit weekend. De druivelaars blijken onze tomeloze nalatigheid en de daaruit volgende een winter zonder plastiek rond te potten overleefd te hebben. Er is sprake van botjes en de lavendel schiet. De koer voelt de lente, dat is wel duidelijk. Hij is nog steeds lelijk rood betegeld wegens een aanval van verbouwingsmoeheid die nu al twee jaar aansleept, maar hij staat wel vol geurig grief voor de keuken en bloemig grief voor mijn humeur. Het lief heeft ook gedweild en de vuiligheid opgekuist, want nadat ik de planten had verpot had ik geen goesting meer om ook nog te kuisen, zo zijn we wel.
Nu de zon nog terug naar Gent lokken en we zijn er helemaal.
Vanavond een voorlopig absoluut hoogtepunt bereikt in mijn moederschap, qua mooiste moment. Ik kwam binnen in de crèche en Mira zat de andere kant van de zaal te spelen. Ze keek op, zag me, gaf me een stralende glimlach en kwam toen uiterst geconcentreerd en doelbewust op me afgekropen. Kirrend en lachend.
Ik zag even niks meer van de waterachtige substantie die mijn ogen vulde, en ik loop nu nog altijd te blinken van fierheid. Mijn dochter kruipt echt echt, en ze kruipt naar mij toe.
Ha. Lazyweb-alert.
Mira zit tegenwoordig zeer goed alleen. En in de stoel zitten aan tafel is al helegans feest. Tijd dus voor een nieuwe aankoop ten huize kerygma: iets om op een stoel te zetten van een restaurant of van mensen zonder kleine kinders (en dus zonder kinderstoelen) zodat mira erop kan zitten. Of iets om aan een tafel te hangen. Ze is wel nogal hevig, dus iets waar ze een beetje vast inzit zou handig zijn.
Zeg het eens, wat gebruiken jullie? En zijt ge er content van? Linkjes en al zijn ook welgekomen.
Kinderen, het zijn kleine wondertjes. Maar laten we wel wezen: heel dat Darwineske evolutiegedoe heeft toch nog een aantal kleine mankementjes. Er zijn zo van die dingen die — en ik heb het volste vertrouwen in de natuur dat die dat wel zal fixen– een beetje beter kunnen evolutie-gewijs.
1. ofwel worden hoofden kleiner, ofwel worden bekkens breder. Op dit moment is het ene precies niet afgestemd op het ander. Het beste zou zijn als bekkens tijdelijk breder worden, vanaf een week voor het bevallingsgebeuren. En dan een week na de bevalling dat alles weer naar normale proporties krimpt. Zodat we buiten de zwangerschap ook nog in onze strakke jeansbroekskes passen, natuurlijk.
2. Spijsverteringsstelsels horen rijp te zijn op het moment van de bevalling. Al dat gedoe met krampjes: baby wordt daar lastig van, moeder wordt daar lastig van. En what’s up met die niet afgesloten slokdarm, trouwens? Hoe zielig is dat melk teruggeven en de bijhorende pijn niet? Laat baby desnoods zeven weken langer zitten, als dat de periode is die nodig is.
3. Dingen die baby’s bij de geboorte horen te kunnen: zelfstandig zitten, hun neus snuiten, een nacht doorslapen, duidelijk maken wat ze nodig hebben. Ik zou stofzuigen en dweilen aan dit lijstje durven toevoegen, maar ik wil nu ook niet te veeleisend zijn.
En wat u? Wat ontbreekt er volgens u nog aan de worpen van het menselijk ras?
Mijn keel doet zeer. En mijn hoofd. En mijn schouders. En mijn ogen. Gisterennacht van wakker geworden, me een hele dag voortgesleept en lesgegeven, gisterenavond een dafalgan forte achterover geslagen en toch gaan vergaderen met het project — tegen beter weten in, maar de babysit was besteld en het was zeven maand geleden dat ik nog eens kon gaan. Om half elf nog een dafalgan genomen en heel hard gehoopt dat het zou overgaan. Niet dus, deze ochtend is nog even erg. En de dochter is opgestaan met 37,9°, dus we moeten al niet ver zoeken wat daaraan mankeert natuurlijk.
Het klotige aan ziek worden is dat het uw hele planning overhoop gooit. Ik ging deze ochtend boodschappen doen voor de rest van de week, maar ik heb de moed niet. Een koortsig kindje sleep ik waarschijnlijk ook beter niet mee, en het lief heeft uitslaapdag vandaag dus haar thuislaten is geen optie.
Straks een nascholing geven, en ondertussen de uren aftellen tot ik weer in mijn bedde mag. Nog 12, momenteel. Nog twaalf.
Is het lang geleden dat ik het over mijn fantastische dochter heb gehad? Neen? Ah, het is mijn blog, dus ik doe toch mijn goesting.
Echt, serieus, zo’n baby van zeven maand: het is een grief om in huis te hebben. En er verandert zoveel, op een paar weken tijd.
Ze kan al een poos zitten, maar nu kan ze dus van eender welke positie naar zit en dan naar kruipen. Coolness, I tell you: ge zet het kind op de grond, ge strooit er wat speelgoed rond en ze houdt zichzelf bezig. Daarnaast brabbelt ze de hele dag door en gromt als een leeuw bij alles wat ze doet. En dat is zo ongelooflijk schattig, ge hebt daar geen gedacht van. Verder: ze zit nu in de buggy. Ik geef u even tijd om dat te laten inwerken. Ze. Zit. In. Een. Buggy. Met haar twee mini-handjes op de baar, en dan vreselijk ernstig rondkijken. Een beetje streng zelfs, maar hilarisch, dat is het. Ze is ook verzot op uitstapjes, tegenwoordig: gaat gezwind overal mee, eet overal wat ge in haar mond lepelt en doet middagdutjes. Van twee uur.
Mijn dochter is cool, jawel. En superlief. En zo schattig, het is ongelooflijk.
En nu ik dat allemaal opgeschreven heb, kan ik dat deze nacht lezen als ze haar truuk van de vorige nacht weer zou herhalen. Als ge van drie tot vijf opzit met een actieve baby die niet meer wil slapen, dan vergeet ge namelijk al eens dat ze cool en schattig is.
Speelgoedtip, peoples. Het lief was deze week naar de muziekwinkel geweest en had voor zichzelf twee egg-shakers meegenomen. Thuisgekomen bleek de baby er nogal euforisch over, en dus kocht ik de volgende dag er nog een paar bij. Eitjes! Die muziek maken! Those are like the coolest toys ever! En helemaal in een paasthema ook.
Anderhalve of twee euro, in een muziekwinkel in uw buurt. Het is graag gedaan.