Kerygma

* Weinig dingen zijn zo aandoenlijk als babyschouders in een bain de soleil. Babyschouders zijn namelijk teer en klein en zacht en dan zo’n zomerjurkje daarover: man, ik ben daar dus ontroerd door elke keer als ik naar haar kijk.
* Doordat ze er zo breekbaar uitziet heb ik nog meer de drang om haar te beschermen tegen de grote boze wereld dan anders. Toen lief vanmiddag belde met de mededeling “bijna 39° koorts”, stond ik dus een kwartier later thuis om het kind dokterwaards te zeulen. Ondanks de verzekering van het lief dat het wel zou lukken en dat hij het wel zou regelen. Hij was een beetje beledigd door het gebrek aan vertrouwen, maar de drang was mij te groot.
* dochter heeft een keelontsteking. Naar het schijnt hebben zowat alle baby’s en peuters een keelontsteking bij zo’n weer.
* Ik kan u met zekerheid zeggen: in junifen zit meer dan koortswering en pijnstilling alleen. Anders is de hyperactieve dochter die hier dansend aan een stoel tuutuutuutuutuutuuut stond te roepen, na haar dosiske van het wondermiddel, niet te verklaren
* toen we vanavond overigens buurjongen L. en zijn mama tegenkwamen op straat, wees Mira naar het kind zijn fopspeen en zei: tuuut. De buren zwaar onder de indruk (“whaaat, die is wel nog maar tien maand é”) en wij meewarig schouderophalen. En niet verklappen dat dochter de laatste 48 uur tegen alles tuuuttuuutuuut zegt.
* de laatste keer dat het zo warm was als vandaag, had ik weeën. Al een miljard uur of zoiets. Het is nu ook nog lastig, die hitte, maar als ik mensen hoor klagen kan ik niet anders dan schamper lachen. En naar mijn enkels kijken, want dat kon ik vorige keer niet wegens (a) geen enkels meer en (b) voeten niet zichtbaar wegens visuele belemmering buik.
* Zichtbare enkels hebben is da bomb.

“Zelfs onder het communisme ging de politie niet zover”
“In enkele uren tijd heeft men bij het publiek en de media het volledige imago van de Kerk in België aangetast. Het is een trieste gebeurtenis maar ik hoop dat sommige uitwassen ons helpen om deze crisis te boven te komen en aan te tonen dat de Kerk betrouwbaar is en meer geloofwaardig is dan sommige operaties zouden kunnen doen uitschijnen”
Het Vaticaan ‘drukt zijn verbijstering uit over de wijze waarop sommige huiszoekingen door de Belgische juridische autoriteiten zijn uitgevoerd’

Oh, zwijgt stil, denk ik dan. Er zijn huiszoekingen gebeurd, boe-hoe. Het moest er eens van komen als er blijven tegenstrijdige berichten komen: mensen die zeggen dat ze jaren geleden al meldingen hebben gemaakt, het hoogste pilaarbijterniveau dat beweert zich daar niks van te herinneren?
Er is een graftombe opengebroken? Als ge kijkt naar hoe zorgvuldig de kerk al jaren al die vuile potjes gedekt houdt, dan verwondert het mij nog dat ze de zoom van Danneels zijn kazuifels niet hebben opengemaakt om te kijken wat er daar verstopt zat.
Er zijn bisschoppen ondervraagd, urenlang? Het werd verdorie tijd. Er is namelijk vermoeden van een misdaad, en zo gaat dan dan, hier in België.
Het publieke imago van de kerk is beschadigd? Pu-lease. Ik vraag me af hoeveel mensen de kerk nog als een proper en puur instituut zien. Voor de rest is het imago simpelweg bevestigd. Het slachtoffer uithangen en verontwaardigd zijn, in plaats van deemoedig het hoofd te buigen, vervuld van schroom te zwijgen en te proberen vergeving te krijgen en boete te doen. Schuldbesef, het zou een begin zijn in deze.

Wat een vuile schijnheilige verontwaardiging toch. Ze moesten zich schamen. Als er half zoveel energie was gestoken in het menselijk behandelen van de slachtoffers dan dat er gestoken is in het verstoppen, verhullen en verontwaardigd zijn over het onrecht dat de gezagsdragers van het grote instituut der barmhartigheid werd aangedaan, er waren nu geen huiszoekingen nodig geweest.

Einde schooljaar. Nog een week en het is vakantie. Al maanden zuchten er geruchten door de gangen, er wordt hier en daar voorzichtig gespeculeerd. We gingen samen met onze studenten protesteren een tijd geleden, ook. Er werd geschoven, gefluisterd, met een bang hart afgewacht.

Sinds een paar dagen is het officieel. De impact wordt duidelijk, langzaamaan. Het is wat het is, en er is niks aan te doen. Maar het is niet mooi. Vrolijke krullen en een gulle lach die er opeens veel minder zal zijn, bijvoorbeeld. Of het knippen in mijn eigen vakgroep, en het nog niet weten waar het precies zal gebeuren.

Ik word daar niet vrolijk van, daar kan geen stralende zomerzon wat aan doen. En er zijn nochtans nogal wat leerkrachten nodig, de komende jaren.

Een vraag voor het alwetende interwebs, want het houdt me al de hele dag bezig:

Op sommige daken zit er op de nok een metalen draad gespannen. Zo boven de dakpannen. Weet iemand eigenlijk waar dit voor dient? Anyone?

Momenten waarop ik de dochter vandaag aan een haakje wilde hangen aan de muur, met een plakker op haar mond en haar minihandjes vastgebonden:
- om half zeven deze ochtend, toen ik een nacht van gewoel probeerde af te slapen met een ochtenddutje
- toen ze de twaalfde keer haar beer uit de buggy gooide tussen de kuiperskaai en het administratief centrum van de Zuid. En ja, dat is maar honderd meter
- toen ze de achtste keer de kartonnen doos van de kar schopte in de delhaize.
- om half twee vanmiddag, toen ze hartstochtelijk haar keel openzette en meedeelde dat haar middagdut voorbij was, terwijl die nog maar 50 minuten bezig was (mensen met kinderen weten wat daar de gevolgen van zijn, van een halve middagdut)
- toen ze haar boterham met banaan op mijn pas gedweilde vloer gooide en er meteen een beker water achteraan kieperde.
- toen ze mijn gsm te pakken had, ik die afnam en ze vervolgens de hele buurt bij elkaar krijste alsof ik haar zwaar geslagen had

Momenten waarop ik mijn dochter vandaag wel kon opeten:
- toen ze me stralend aankeek en blij haar beer knuffelde, die ik voor de twaalfde keer teruggaf
- toen ze luid schaterde in de Delhaize omdat ik de doos opraapte
- de honderd keer dat ze vandaag naar iets heeft gewezen, haar lippen tuitte en “Oh, oh” riep
- de zestien keer dat ze vandaag tegen verkoopsters, bezoek, of wildvreemden op straat allercharmanst en luid lachend vanalles heeft uitgelegd
- toen ze de blokken-reconstructie van Stonehenge (zonnewende, wij zijn zeer pedagogisch en al) die haar vader voor haar probeerde te maken voor de tigste keer omvergooide en vervolgens haar handen in de lucht gooide. Een gebaar dat wij hier maken bij “hoera!”.
- toen ze met mijn gsm zat te spelen en die geconcentreerd aan haar oor hield en onverstaanbare dingen brabbelde
- toen ze doodmoe in bad achteruitleunde tegen mijn been, heel stil bleef liggen, me de mooiste glimlach ooit gaf en ondertussen over mijn gezicht aaide.

Kinders. Dat is een leven van uitersten, ik zeg het u.

Ik had het ergste gevreesd ja, maar ik was erop voorzien en zeker van mezelf. Het allerhandigst ware geweest om het kind thuis te laten, zoals de mama van juffrouw Baele zou doen, maar ik wilde mijn lief een uurtje babyvrije zondagsrust gunnen. Hij was al met haar opgestaan vanochtend, enige compassie mocht bijgevolg wel.

Dus nam ik haar mee, en ging gewapend als een soldaat gereed om een oorlog te winnen: voorzien van een echt actieplan, kind in de draagzak, geld in de broekzak en voor de rest alle tassen in de auto laten staan. Want aja, een mens moet zot zijn om op petit bazaar rond te lopen met een buggy en een grote sjakosh.

Enfin. Soms ben ik zo efficiënt dat ik schrik krijg van mijn eigen. Gezwind het ICC binnen, recht naar de standjes waar ik dingen wilde kopen. Actieplan, ik zei het al. Maatjes kijken, stofke voelen, en indien goed: niet twijfelen maar inpakken en betalen. Er was veel volk ja, en mijn enkels werden afgereden door de miljarden veel te grote buggy’s tussen de rekken, maar ik liet mij niet kennen en bleef vastberaden van rek naar rek gaan. De guerilla-moeder.

Tot ik op een bepaald moment vreselijk mooie jurkjes zag hangen. Er stonden al vier mensen aan het rek in kwestie te graaien, dus posteerden wij ons geduldig op de tweede rij, zodat we zouden kunnen inschuiven als één van hen klaar was. Alors on danse, zong ik voor Mira en we hadden het best leuk. Twee minuten later had één van de dames haar keuze gemaakt, ze ging richting kassa en net toen ik een stap vooruit wilde zetten om ook eens te kijken waren Zij daar. Zij, dat was de mevrouw en haar moeder. Allez, dat veronderstel ik, wegens dezelfde irritante stem, en leeftijdsverschil van een jaar of 25. En het feit dat de jonge de oude ma noemde, dat was ook een hint. Ze kwamen van achter, dus ik had het niet zien aankomen. Ik weet het, ik weet het, altijd in de gaten houden wat achter u gebeurt. Slechte soldaat dat ik ben.

Enfin. Om een lang verhaal kort te maken: de jongste van de twee kirde “ooooh, moetkijkenzoschoon” en graaide naar het rek, van schuin links achter me. Ik wankelde een beetje. De oude porde ondertussen aan de rechterkant een elleboog in de nek van mijn dochter in de draagzak. Mijn dochter schrok, spande zichzelf op en zette het op een huilen. De oude keek verontwaardigd naar Mira, alsof het kind haar had aangevallen en de jonge rolde met haar ogen naar haar moeder.
I kid you not, ze rolde met haar ogen. Waarmee ze dus duidelijk bedoelde dat het wonderkind waarvoor zij zonodig snelsnel aan het kleedkes-rek moesten zijn nooit zou huilen als een vreemde vrouw haar een tok op het gezicht zou verkopen. Mijn dochter, de aansteller en al.

En ik? Ik was te verbouwereerd om iets te zeggen, stapte achteruit, verliet de stand en ook Petit Bazaar. Moeder Guerilla verslagen door twee generaties ongeduldige vrouwen, beneveld door het vooruitzicht van een schoon stuk kleding voor een baby.

En wat me daar dus het nog meest aan stoort is dat ik blijkbaar voor hetzelfde kleedje val als die vrouwen. Een verontrustende gedachte, vind ik.

Het is moeilijk te schrijven als ge niet eens weet hoe ge moet denken.

Ik hap naar adem en open het admin-paneel van dit weblog. Het is vreemd hoe de dingen plots anders kunnen aanvoelen. Alsof het zoeken naar evenwicht elders ook zijn weerslag heeft op wat ik hier, op het interwebs doe.

Ik heb een week niet geschreven, en de drempel is groot. Onoverkomelijk, zo lijkt het. Ik weet wel dat ik me er gewoon een gedacht van moet maken, zoals van veel dingen in mijn leven, maar het voelt als een torenhoge berg waar ik overmoet.

Een blogpost dus. Gewoon om te zeggen dat ik probeer terug te komen. Dat het wat moeite kost. Dat ik een beetje moet zoeken. Maar dat ik mijn best doe. En dat ge een beetje geduld moet hebben.

Ik organiseer soms comedy-dingen, wist u dat? Ik ben daar zeer pragmatisch in, though: enkel en alleen als mijn lief meedoet. Anders heeft het weinig nut om zoiets te organiseren, me dunkt.
Twee jaar geleden, bijvoorbeeld, deden wij van vijf op de Gentse Feesten. Een inslaand succes, al zeg ik het zelf. Het publiek was bijzonder enthousiast en de voorstellingen die achteraf gegroeid zijn waren stuk voor stuk zeer de moeite. De formule is dan ook geniaal: een line-up van zeer, zeer, zeer goeie comedians, die nieuw, nieuw, nieuw materiaal brengen. Pragmatisme: dit jaar is het lief aan het schrijven, dus doen we het nog eens opnieuw.

Vijf dagen lang slaan we weer kamp op in De Centrale, en de namen zijn alweer zeer de moeite: niet alleen mijn eigen fantastische Henk Rijckaert, maar ook populaire jongen Philippe Geubels, jong satanskind Xander De Rycke en de vuilgebekte Han Solo (het met vlaamse leeuwen zwaaiende alter ego van Han – Gino Sancti – Coucke) treden elke avond aan. Vier grote namen op één avond dus, die elk een eigen set spelen met materiaal dat zo vers is dat ge vruchtwater er nog aan kunt rieken. Tickets kosten 15 euro en zijn beschikbaar op deze link via Uitbureau.

En er is nog meer: de drie dagen voorheen is er een soortgelijk festival. Comedians die u misschien net iets minder goed kent, maar die hun sporen ondertussen al ruimschoots verdiend hebben. Voorlopig nog niet in de echt grote zalen, maar let op mijn woorden: dat zal niet lang meer duren. Veerle Malschaerts, bijvoorbeeld, kent u al jaren als actrice (Carla van Flikken, ja-ha), maar de dame is ook gewoon grappig met haar eigen materiaal op een podium. Faits divers: als u een hoogzwangere comedienne wilt zien is het uwen moment. Verder ook David Galle, huidige winnaar van de Comedy Casino Cup (Canvas) en ongeleid projectiel Jeroen Leenders, die Het Leids Caberetfestival won. En tot slot Steven Mahieu: winnaar van de Gaga Cup en theatrale beeldentovenaar. Tickets aan 11 euro via uitbureau.

U kunt ook voor een duo gaan: een voorstelling uit deel 1 + een voorstelling uit deel 2, voor 24 euro (+ reservatiekosten).

Ik was daarnet aan het denken wat ik me eigenlijk voel, identiteitsgewijs. En het is geen Vlaming, zo blijkt. Of toch niet meer Vlaming dan Belg of Europeaan.
Allez, als gemeenschappelijke identiteit hetgeen is waarmee een mens zich verwant voelt, in min of meerdere mate, en dat lijkt mij toch de omschrijving, niet?
Dan is het bij mij: Gentenaar, en ook wel Brugse Poorter. En net daaronder de reeks Lovendegemnaar, Meetjeslander (oh, jah, lacht maar) en Oostvlaming.
En dan Europeaan (zoals in: wij Europeanen, wij zijn precies toch een beetje anders dan die Amerikanen).
En ver daaronder ergens, à la limite: Belg en Vlaming.

Zou het daarmee zijn dat heel dat Vlaanderen-Brussel-Wallonië-gedoe mij zo weinig interesseert? Zat ik mij hier af te vragen, terwijl CG op de lichtbak BDW nogal vet noemde.

Gisteren was ik vaderdagcadeautjes aan het inpakken. Er wordt ondermeer een schone kodak gegeven aan mijn papa, wegens die heeft ook een verjaardag volgende week en dan gooien we dat allemaal samen. Bij de kodak moest ik een geheugenkaartje kopen, en wat blijkt: staat dat ding toch wel twee keer op mijn rekening zeker. Ik ben een nitwit in het uitgeven van geld, en ik had nog andere dingen gekocht ook, dus ik had dat natuurlijk niet gezien, kalle dat ik ben. En als ik nu zelf in de Fnac zou werken, en daar komt iemand een week later vertellen: “ei, ik heb maar één kaartje gekocht, en ge hebt het twee keer gescand”, ik zou het ook niet geloven, eerlijk gezegd.
Maar bon, een neen hebt ge en een ja kunt ge krijgen indachtig, belde ik toch maar eens en liet mij doorverbinden met de foto-afdeling. Ik deed mijn verhaal en ik kreeg – zeer vriendelijk hoor – de reactie die ik had verwacht. En toen kreeg ik de geniale inval om te zeggen “ik weet niet met wie ik nu spreek, maar misschien weet één van uw collega’s nog waarover het gaat. Ik ben namelijk geholpen door een jongen met donker haar, ik weet zijn naam niet meer, maar een paar jaar geleden was hij student bij mij op de lerarenopleiding. Misschien herinnert hij zich nog de aankoop?”

Een lachje aan de andere kant van de lijn: “ah, u bent mevrouw B.? Ja, dat weet ik inderdaad nog. Kom maar langs met uw ticket, dan betalen we het kaartje terug, geen probleem.”

Pretty pleased with myself, ayup.