Kerygma

Vanmiddag naar Kapitein Winokio geweest, samen met alle andere Gentse jonge ouders die hun kinders niet bij een babysit hadden gedaan om naar Superkoe te gaan, maar die toch ook een pintje wilden drinken, zo op zaterdagnamiddag.
Wat wij dan ook deden, terwijl de kapitein de kinders bezighield en mijn dochter de man in zeemansoutfit na het tweede liedje geen blik meer waardig gunde. Ahneen, als ge nen buggy hebt om in en uit te klauteren en ge kunt u om de vijf minuten pijndoen, waarom zoudt ge dan naar een bende muziek makende meneren op een podium kijken. Dat zou al te zotjes zijn.

Enfin, het was een fijne middag. En ik was pompaf bij thuiskomst. En ik vond persoonlijk het hoogtepunt toen mini-klijn op de wandeling naar huis de lichtjes van de schelde voor ons zong vanuit haar buggy. Klijn, neemt dat keer op op video, dat ik het op mijn blog kan zetten, jong! Cuteness overload, peoples. Maar voorlopig moet u het met meneer Daan doen.

Ja, hoe gaat dat. Ge zijt u een beetje aan het vervelen en ge denkt: tijd voor een experiment. Het kind is net 11 maand, en ge besluit eens te proberen of ze al een beetje alleen kan eten. Ge geeft haar een petit gervais. Ge geeft haar een lepel. Ge pakt uw kodak en ge wacht af.

We zijn op bezoek bij vrienden met een boorlingske. Ik hoor het kleine muizeke piepen in de draagdoek en zie de vader rondjes lopen, en ik weet weer hoe het voelde. Ze hadden een goede nacht gehad: twee keer drie-en-een-half-uur kunnen slapen. Ik kijk naar mijn bijna éénjarige die enthousiast in een tuinstoel op en neer stuiterde en glimlach, volmaakt gelukkig.

Fast forward een uur of vijf.

Ik ben te laat gaan slapen, en ik ben net in mijn eerste slaap gesukkeld als ik de dochter hoor piepen op de babyfoon. Het gepiep gaat over in een bleitingske, dus ik sta op. 1.30h staat er op de klok. Ik sus, loop rondjes en leg haar terug. Om 2.30h herhaalt het scenario zich, kwart na drie opnieuw. Om 4.30h sta ik in de keuken met een bijna éénjarige op de arm een flesje te maken.
Als ze om acht uur opstaat voor echt, sleep ik me naar beneden. Het regent, we kunnen niet naar buiten en ik probeer hardnekkig de slaap uit mijn hoofd te krijgen. Het liedje van de kinderpiano die ze tegen de tafel ramt helpt wel, natuurlijk.

Soms. En dan. Op naar beter deze nacht, mogen we hopen.

Als er een kermis is, dan moet ik op het schietkraam. Zo is dat, en het is niet anders. Zonder opscheppen, ik kan dat dus ook echt goed, en ik hoef niet eens “voor een vrouw” aan deze zin toe te voegen. Gisteren waren wij met het kind op de kermis, voor haar very first velomoleke-experience en toen wilde ik dus naar het schietkraam. Eerst lief een potje kogels, terwijl ik bij de buggy bleef, daarna mijn beurt. Eerste kogel: gat in de lucht. Twee: idem. Drie: nog eens. Vier, vijf: ook al. Lief keek niet begrijpend, terwijl ik hem zwaar met mijn ogen draaiend het geweer in de handen duwde en snauwde: hier, doet gij maar.

Ik zeg u dus bij deze: ik kan absoluut geen geel pijpke raken als er tien meter verder vier giechelende pubermarginalen mijn lief aan het filmen zijn met hun gsm. Bekende vlamink, my funky ass zeg.

Het spel was gehackt, zeg. Terwijl ik onschuldig aan een Frans zwembad lag en matrozen zag passeren bij de buren, werd er vuiligheid op de server gezet.
Enfin. Het zou opgelost moeten zijn. Laat eens weten of ge mijn feeds terug binnenkrijgt in uw reader.

(oh, en deze keer heeft Michel mij slechts een klein beetje de weg moeten wijzen, al de rest heb ik zelf gevonden. You can call me sheldon now.)

Mijn RSS-feed is kapot.
En ik weet niet hoe ik het moet oplossen.
En de pech is dat iedereen die er iets van kent waarschijnlijk via RSS leest. En dit dus niet leest. En dus niet weet dat ik een probleem heb.

Gawd. Hoe Kafka is dat niet zeg.

Deze nacht was ik even geen mama. Ik was een meiske in baudelo dat bier over zich liet morsen en daar gewoon mee moest lachen. Ik stond vloekend in de rij voor de toiletten wegens te lang gewacht om te vertrekken en dringend. Ik haalde zoveel pintjes als ik in één keer kon dragen en deelde uit aan wie op dat moment rond mij stond. Ik rookte te veel sigaretten, en weerstond de roep van irish coffee die de volgende dag een slecht idee blijkt. Hoewel ik dus wel vreselijk veel zin had in de slagroom. Ik was één van de massa voor de kinky star, joelde mee bij de confetti en zoende mensen die ik kort daarvoor wel of veel te lang niet had gezien. Ik leerde de geheimen van het circus, stelde een kersverse vader gerust, at vuile hamburgers, wandelde op blote voeten met mijn lief naar huis en ging slapen toen de zon al opkwam.

En om half elf stond ik zonder morren op, ging de dochter halen en werd weer mama. Een mama met een houten hoofd, maar ook een lijf vol verlangen naar een paar weken niksdoen, niks moeten, en absolute rust met ons drie thuis.

Ik zie u vast in het parkkaffee, of in het keizerspark, of op de plage tatoeage, ergens de komende weken, niet?

U bent natuurlijk berenieuwsgierig naar dag 2 en dag 3, niet? In puntjes.
- Op dag twee tierde Mira van zodra K. de deur binnenkwam. Subtext being: hey, ik dacht dat we gisteren hadden afgesproken dat we dit niet meer gingen doen.
- ik ben toch doorgegaan, heb op straat een sigaret moeten roken en vijf minuten het trillen van mijn benen en het prikken van mijn ogen moeten wegslikken
- Mira heeft op dag 2 minder gehuild, maar nog steeds veel. En even weinig gedronken.
- Op dag drie tierde Mira van zodra K. de deur binnenkwam. Subtext being: hey, ik dacht dat we gisteren en eergisteren hadden afgesproken dat we dit niet meer gingen doen.
- ik ben toch doorgegaan en hoorde na twee minuten aan de deur dat het huilen minder werd.
- Na tien minuten is Mira gestopt met tieren, zo blijkt. Ze heeft nog niet echt veel gedronken, maar wel iets meer.

Progressie, mensen.

Gisteren had Mira een babysit. Niet zoals we het vaak doen, maar voor echt. Normaal gezien is het ofwel mijn mama, ofwel stop ik haar zelf nog in bed. De andere optie hadden we een paar maand geleden al geprobeerd en dat was geen onverdeeld succes, dus hebben we het even opgeborgen.
Maar gisteren kwam K. dus om zeven uur, Mira heeft het anderhalf uur tot ze ging slapen afwisselend gehuild en gespeeld, maar ze is wel gaan slapen uiteindelijk. Zonder veel melk te drinken, maar enfin.
Deze nacht had ze om vier uur honger, heeft ze een kwart liter melk achterover geslaan en daarna geslapen tot na negen uur.

Mijn hart breekt dat ze zoveel verdriet heeft als we er niet zijn, maar deze keer ben ik vastberaden: Mira is bijna een jaar en ze moet langzaamaan toch ook eens aan iemand anders wennen. Andere mensen dan ons, de grootouders en Saskia-van-de-creche. En dat altijd om negen uur pas afspreken als mijn mama en papa niet kunnen is op termijn niet houdbaar: we kunnen bijvoorbeeld nooit eens naar een theatervoorstelling ofzo, terwijl ik dat zo graag eens doe. Ik ga dus doorbijten deze keer, en vanavond komt K. opnieuw. En morgen nog eens. Duimt u even mee dat ze snel went?

Ofwel is er een ferme misdadiger ontsnapt, ofwel houdt de staatsveiligheid Batakamp ook vanuit de lucht in de gaten. Ofwel dachten de flikken: goh, we hebben die helicopter nu toch ontleend bij de politionele uitleendienst, we kunnen hem nu evengoed gebruiken.

Alleszins: eeei! Stop keer met over mijn huis te vliegen, maat! Ik probeer naar een film te kijken en mijn kleine slaapt.