Kerygma

Michel doet Fuck you naar de Zevende dag, maar vandaag wil ik persoonlijk vooral een momentje nemen om een welgemeend opgestoken middenvinger te richten naar (a) degene die het winteruur heeft ingesteld, (b) al wie het ondersteunt en niet te vergeten (c) alle journalisten die het in kranten, op tv en op de radio hebben over “deze nacht mogen we een uurtje langer slapen”. Sejieus, als ik u en uw ongepast sarcasme de komende dagen tegenkom, dan zou u wel eens onverwacht een vinger in uw oog kunnen krijgen. Eat that, facebookpokers.

Enfin. Zodoende was mijn lief deze ochtend al om zes uur met de dochter in de weer, en zodoende waren wij om elf uur gezellig allemaal samen kip aan ‘t spit aan het eten. Er was geen houden meer aan: het kind moest en zou opstaan respectievelijk eten.
Nu is het zes uur, en ze is moe, maar ik zeg u: ze gaat nog opblijven tot acht uur. In de hoop dat ze morgen weer netjes pas om zeven uur wil opstaan. Het is mijn beurt in de ochtendshift, namelijk.

Hij zong.

I’m a confident liar
Have my head in the oven so you know where I’ll be
I’ll try to be more romantic
I want to believe in everything you believe
I was less than amazing
Do not know what all the troubles are for
Fall asleep in your branches
You’re the only thing I ever want anymore

En krak deed mijn hart, alweer.

Dat het bij momenten adembenemend was, gisteren in Club69. Grappig ook, en strak en zo hartverscheurend schoon, ge hebt daar geen gedacht voor. Kust uw twee handjes maar, i., denk ik op zo’n momenten. En dan doe ik dat.
Ik weet nu al dat ik alweer een paar weken die wolk in mijn hoofd ga hebben. Net lang genoeg om de tijd naar de AB te overbruggen eigenlijk, en om een plan te bedenken om u dat ticket afhandig te maken, Thomas. ‘Caus I’m evil.

Het begint wat genant te worden. Op woensdag ga ik altijd naar de colruyt: de dochter is thuis, dan, en er zijn weinig dingen die de dochter leuker vindt dan uitstapjes maken. Zeker als er bij die uitstapjes schellekes hespeworst betrokken zijn. Blijkt nu dat ik al wekenlang woensdagavond iets klaarmaak dat de vorige dag op de hobbykok te zien was. Gisteren was het een stukje rundsvlees, in de afgelopen weken zijn er onder andere al verkenskoteletten en bloedworst gesignaleerd. En ik koop nu ook altijd appels uit de haspengouw.

Het is haast ongepast hoe gemakkelijk ik beïnvloed wordt door zo’n programma’s. En ik zweer u: als ze Sergio H. zouden verkopen in de colruyt, hij lag ook al lang in mijn karreke te blinken. Zeker weten.

Ik ben 31. Zo staat het in de Flair, wordt mij verteld op het sociale netwerk. Het is heel erg niet waar, dat van 31 zijn, maar een kniesoor die daarop let. Er zijn dingen die erger zijn. 33 worden bijvoorbeeld. Bygones.

Maar in de Flair dus, en wel bij de rubriek mommy-blogs. En ik ga daar eerlijk in zijn: dat stoort mij een beetje. Versta mij niet verkeerd, ik ben doodgraag een mama en het is het belangrijkste deel van mijn leven. En dus schrijf ik vaak over mijn dochter. Maar ook: Kerygma bestaat al zes jaar, en Mira is nog maar 15 maand. Reken daar nog eens een maand of drie bij dat ik gezaagd heb over zwanger zijn, en het is nog altijd maar een vierde van mijn online leven. Toen ik aan het verbouwen was schreef ik vaak over de verbouwing, toen we een huis zochten ging het vaak over huizen zoeken. Nu gaat het frequent over kinders, maar er zijn dus ook nog andere dingen. Want hoe graag en hoe prioritair ik ook moeder ben, er zijn ook nog andere dingen: er is een werk, een lief, een liefde voor vanalles, en er zijn vooral veel te veel meningen.

Dat gezegd zijn: goeiemorgen. Ik ben i., 31 jaar, moeder. En ik heb een wijvenblog.

Ik ben er, het lastigste van het academiejaar zit erop. De eerste paar weken moet ik namelijk voornamelijk aanpassen. Wennen. De groepen zijn groot, de studenten zijn nieuw, de roosters zijn zwaar. Ik kom uitgeput, leeggelopen en met fysieke ongemakken allerhande thuis van een lesdag. ‘s Avonds ben ik een zielig hoopke mens, dat haar laatste restje energie gebruikt om de dochter nog een beetje te soigneren, om na haar bedtijd in de zetel te ploffen, laptop op schoot, mails beantwoordend en voorbereidend voor de volgende dag. Het is pompen of verzuipen, die eerste weken.

Gisteren is de klik gekomen, eindelijk. Net op tijd. Ik heb acht uur les gegeven, aan eerstejaars, in een lokaal waarvan de akoestiek eist dat ik mijn stem constant verkeerd gebruik. De groepen waren groot, de stof was nieuw en ook niet zo eenvoudig. Het was de eerste keer dat ik die lessen gaf. Alle ingrediënten voor een crash, dus. Maar ‘s avonds fietste (!) ik gezwind naar huis en spendeerde twee uur met enthousiast badderen, spelen en lachen met Mira. Niks geen stress-decompressie. Nadat ze in haar bed zat werkte ik tot half elf, en nog was ik niet uitgeput.
Ik zit dus in de flow, het ritme van het schooljaar. Mijn lijf en hoofd is het gewend en het ergste is voorbij. Hoera daarvoor, driewerf hoera!

Trouwens. Ik heb gewoon nog geen schaamteloze reclame gemaakt voor mijn lief zijn nieuwe voorstelling, hoe erg is dat niet eigenlijk?

Dat zit zo: ik maak alleen reclame als ik zeker weet dat het goed is, want u en ik, wij hebben een vertrouwensrelatie, vindt u niet? En door de dochter en het feit dat die nog te klein is om alleen thuis te blijven, had ik eigenlijk nog niet veel gezien.
Maar! Sinds dit weekend kan ik wel degelijk officieel reclame maken: er kwam een babysit, ik trosteerde file en regen en ik heb dus het eerst een echte try-out gezien. Ik was helemaal onder de indruk van mijn wederhelft. Het is goed, het is fel, het is scherp. Het is heel erg voor te lachen en het is dan ook met de gepaste fierheid dat ik u kan zeggen: ga kijken naar Het Experiment! Op de premiere in Kortrijk bijvoorbeeld, als u het kleedske wilt zien dat ik speciaal voor de gelegenheid heb gekocht. Of ergens anders, in het Vlaanderland. Doen. Mijn lief is grappig.

Ze is soms al zo groot en dat maakt me een beetje bang, bij momenten. Niet dat ze niet mag groeien, jawel hoor. En ik blijf gefascineerd door alles wat ze ondertussen kan, maar het is dat onafwendbare groter worden van haar wereld die me angstig maakt.
Wij zijn genoeg, voorlopig. Dat haar vader en ik haar graag zien, dat is het belangrijkste. Wij kiezen wie met haar mag omgaan, en we kiezen enkel mensen die haar graag zien. Mensen die haar nooit pijn zouden doen. Als ze verdriet heeft, dan zijn wij troost. En wij zijn eigenlijk het enige dat telt. Ze heeft, in haar 14-maanden-onschuld nog geen besef van andere mensen. En van gevoelens die met andere mensen te maken hebben.

Als ik denk aan hoe ze misschien, binnen afzienbare tijd, wel zal geven om oordelen van anderen, dan word ik nu al ongedurig. Dat ze misschien vriend zal willen zijn met een kindje dat geen vriend met haar wil zijn. Dat iemand misschien iets lelijks zal zeggen tegen haar, en dat ze het zal geloven. Dat ze misschien verliefd wordt, en dat het niet wederzijds zal zijn. Dat ze iets niet goed zal kunnen, en dat ze het opeens beseft.

Dat ze misschien al eens verdriet zal hebben, en dat ik het niet altijd beter zal kunnen maken. Zeg eens, ervaren ouders, hoe doet ge dat? En breekt uw hart niet elke keer in honderduizend stukskes als er zoiets gebeurt?

Na de wekelijkse afspraak met de kok met de leuke tongval zien wij vaak eens het begin van Goedele haar programma. Ik had al verschillende keren mijn hoofd gebroken over van welk programma het begin en de stijl eigenlijk was geript, tot het lief vanavond zei: Die Goedele heeft wel vree hard naar De Wereld Draait Door gekeken, zeg.

Natuurlijk. DWDD. Ik had het niet zo direct gezien, omdat Goedele maar half zo snel kan praten als Matthijs van Nieuwkerk. Maar als ge op ffwd duwt, dan ziet het er precies hetzelfde uit. Daarvan gesproken: weet ge wie dubbel zo snel kan praten als Matthijs? Henry van Loon.

Henry is grappig. En hij houdt van ballonnen.

*wiew*

Deze ochtend leverde een meneer met een camionetteke hier een ontbijtmand af. Met de groeten van de Dag van het brood, en geregeld door de mensen van de reclame-regie. Die hadden me van tevoren gecontacteerd, of ik iets heb met brood en daar iets mee kan op mijn blog. Oh jawel dus, want ik eet echt graag brood. Een vers lichtbruin lekker brood, recht van de bakker, daar kan ik mij dus met het grootste gemak misselijk in eten. Of witte pistolets, zo knapperig en dan boter erop en een schelleke kaas: ik kan daar bijzonder gelukkig van worden.
Ik ben trouwens niet alleen: toen we verhuisden moesten we op zoek naar een goede bakker in de buurt, ik schakelde Het Project in en kreeg tientallen meningen over waar in Gent het lekkerste brood te vinden is. Er blijken zelfs mensen te zijn die verschillende adresjes hebben voor hun wit en bruin brood, voor hun pistolets, koffiekoeken en Frans brood. En die dus op zondag de halve stad rondfietsen.

Enfin. Brood dus. Eet het, het is gezond en het is lekker! Of laat het voor u besmeren, door mijzelve. Want op 21 oktober, dat is dus donderdag en de dag van het brood, smeer ik voor één van u boterhammen en kom die leveren op de middag. Op voorwaarde dat u in Gent bent op dat moment, want anders krijg ik het niet rond in mijn middagpauze. En op voorwaarde dat u me in de commentaren laat weten wat zo uw favoriete boterham is, eigenlijk.