Kerygma

Manman. Ik zit nu al met de tranen in mijn ogen, en ik moet nog beginnen schrijven. Dit komt niet goed. Maar ik kan niet anders, vrees ik: het lief en ik hebben er de laatste weken (maanden, jaar eigenlijk) lang en uitgebreid over gepraat en we zijn tot de conclusie gekomen dat het echt niet meer gaat: we gaan Santa Boogie moeten wegdoen. Onze lieve, aanhankelijke Santa Boogie, die al zo lang bij ons is als wij samenwonen en die als een kindje voor ons is. Het doet zeer, lieve mensen. Maar ik vrees dat we er echt niet meer onderuit kunnen.
De reden is simpel: hij heeft hier te veel stress, in de buurt. Het gaat nog steeds niet zo goed met hem, en met dat likken aan zijn buik. De medicatie helpt nauwelijks, dus zijn we daar uiteindelijk mee gestopt.
En het belangrijkste: hij plast in huis als hij zich niet ok voelt. Hij markeert, volgens de dierenarts omdat hij zich bedreigd voelt. En niet alleen is dat echt wel zonde van de verbouwing waar we zoveel tijd en energie hebben ingestopt, het is ook met een peuter in huis, die overal aanzit met haar handjes en dan die handjes in haar mond stopt, niet echt hygiënisch te noemen.
Wie hier al een tijdje leest, weet dat we deze beslissing niet zomaar nemen. Er is een hele geschiedenis aan vooraf gegaan.

We weten eigenlijk niet goed hoe dat in zijn werk gaat. Mijn hart breekt als ik eraan denk dat ik hem in het asiel zou moeten achterlaten of een spuitje zou moeten laten geven. Daarom probeer ik het eerst een keer zo, via deze weg. Iemand van jullie die graag een prachtige, lieve kater wil, 6 jaar oud? Volledig in orde met vaccinaties en alles, aanhankelijk, goed doorvoed, kindvriendelijk en lief. Maar geen beestje om alleen binnen te laten zitten, jammer genoeg, want hij durft in huis te plassen als ge niet kijkt. Dus misschien iemand met een boerderij? Een grote tuin, koterijen waar hij zou kunnen slapen? Iemand? Want aan de andere optie, als ik niemand vind, durf ik dus gewoon niet denken.

Foto’s hier.

Dat van dat veranderend uur. Ik ga er niet over zagen, deze keer, neenk. Het zomeruur is namelijk absolute coolness. Leve het zomeruur en driewerf hoera!

De dochter, die de laatste weken de onhebbelijke gewoonte had gekweekt om haar dag om zes uur, kwart na zes te beginnen, is namelijk nog niet opgeschoven naar de nieuwe wereldorde. En jawel, ze protesteert hartstochtelijk bij het slapengaan, maar dat duurt hoogstens een kwartier en ik kan daar mee leven. Iedereen mag van tijd tot tijd eens protesteren hier thuis, en een beetje drama is ons geen van allen vreemd. ‘s Ochtends echter is het al twee dagen absolute zaligheid: gisteren heeft ze tot half acht geslapen, vandaag zelfs tot kwart voor acht.
Dat zorgt voor een op zijn minst monter te noemen moeder, ziet dat van hier. Dat ikzelf volledig mijn ritme kwijt ben en sloten koffie nodig heb om echt actief te worden, neem ik er met de glimlach bij. Leve het zomeruur! Leve de lente!

Naar het schijnt ben ik mijn rock ‘n roll helegans kwijt. There you have it. En het is van uw vriendin dat ge het moet horen natuurlijk. Aanleiding van deze stelling was het papieren zakdoekje dat ik omstreeks middernacht uit mijn tas opdiepte en waarmee ik mijn plaats aan de beestenmarkt-toog afdroogde. Want die was nat, wegens geen bierviltjes en overlopend bier. U kent het vast.

Het schijnt dat dat totaal onhip en zeer moederlijk is: kuisen op café. Ik vind natte ellebogen persoonlijk nog minder rock’n roll, but maybe it’s just me.

Een lente-voornemen. Ik ben over het algemeen vrij opgeruimd, hier in huis. Het is hier zelden chaos, en er komt wekelijks een poetshulp die ik de ruimte wil geven om haar werk te doen, dus een absolute malaise is het zelden. Dat komt omdat wij een lepe opruimtruuk gebruiken: wij maken nestjes. Stapeltjes papieren, een fruitschaal waar allerlei kleine trut in verzameld geraakt na verloop van tijd. Een potje alhier, een mandje alginder, een box met tijdschriften nog ergens anders. Het ziet er opgeruimd uit, maar eigenlijk verzamelen wij rommel gewoon op onze rommelverzamelplaatsen. Mijn voornemen voor de lente is ons huis — voor het zomer wordt — ontdoen van alle nestjes. Ik ben eerder deze week begonnen met de kleerkast, alwaar ik bijvoorbeeld onderaan een aantal manden en een plastiek box aantrof. Inhoud: nylonkousen, zonnemelk en aftersun, een aantal hoezen voor kussens, een paar oude handtassen, een portefeuille, een kerstmuts (jawel), een kapotte broeksriem, nagellak, een halsketting, een zonnebril, een paar pakjes papieren zakdoeken, een doos koekjes (inderdaad) en veel losse papierkes (rekeningen van winkels, afhaal-dingen, the works). Ik _weet_ dat het allemaal grief is dat ik dus nooit mis, aangezien de manden al twee jaar onaangeroerd op dezelfde plaats staan. Dus probeer ik deze keer van mijn hart een steen te maken en gooi ik dingen weg. Maar niet alles, natuurlijk, want sommige dingen heb ik ooit vast nog nodig (of kan ik uitlenen aan de dochter of klijn. die verkleden zich allebei al eens). Met die spullen heb ik dan maar een proper nieuw nestje gemaakt op de zolder. Zucht.

Fons, die heeft soms ronduit geniale ideeën, zoals deze: de ego-folder.

Het principe is: coole mails die u een ego-boost geven, bewaart ge in een aparte folder. De Ego-folder. Wanneer ge triest/depressief zijt, leest ge die mails.

Ik heb er eentje sinds vandaag. En u moest ook al bezig zijn, want we hebben dat allemaal nodig, van tijd tot tijd.

Het was hier stil, ik weet het, maar goede excuses zijn er om gebruikt te worden: ik was ziek. Veel woorden moeten daar niet aan vuil gemaakt worden: koorts, keelpijn, algehele malaise, een diagnose van sinusitis en een grote doos antibiotica. En een week ziekteverlof. Die ik zwaar sputterend heb teruggebracht op twee dagen: vandaag moet ik een belangrijke bijscholing geven en de eerstejaars zijn op stage en een hele week mijn collega’s in de steek laten is te veel van het goede.
Anyway. De koorts is weg, de pijn is wat beter, dus het zal allemaal wel lukken zekers? Alhoewel het fijner was geweest als de dochter niet besloten had om haar dag om 6.10h te beginnen.

Als ge denkt dat ik hier vuile truken doe om google te helpen: ge zijt juist. Leest allen wat michel te vertellen heeft over Tom Heremans!

Wegens ziekte hou ik het zelf kort en ga ik zelfs geen opmerkingen maken over hoe veel vrouwelijke bloggers in één zin grappiger zijn dan Tom in zijn hele stuk. Twee dingen echter: misschien is een miniem excuus voor Josie wel aan de orde, Tom? En, Lilith, als er een momentum nodig was voor een tweede wijvenweek, dan is het er nu wel.

Deze middag liep ik met hem en de dochter op de parking van de dreamland, toen wij allebei simultaan hetzelfde zagen, simultaan lachten en simultaan naar onze gsm grepen om simultaan dezelfde foto te nemen. Misschien moeten we gaan samenwonen, een huis kopen en een kindje maken tesamen wij. Of wacht.

Maar serieus: hoe grappig is dit, zeg. Zandbak and matching shoes!

Ik loop ondertussen een week met mijn bakske rond. Tijd voor een overzicht, en conclusies. Ja, dat is saai voor u, maar het is mijn weblog dus als ik geboeid ben, dan is het goed. En manman, wat ben ik geboeid: mijn stappenteller wordt ‘s morgens voor ik opsta op mijn pyjama geklikt en gaat pas ‘s avonds weer op de nachttafel. En ik kijk elke dag wel twintig keer hoeveel stappen ik al heb gezet. Ik ben mateloos geboeid, en de dochter ook. Ze wil om de haverklap naar het bakje kijken, wijst dan naar de display en zegt “4-5-6″ en “goe-oe-d, mama”. Ik leer dat kind veel dwaze dingen, ja.
Enfin.
Vrijdag – 14465. Lesgeven blijkt uitstekend voor de statistieken: een uur lesgeven levert ergens tussen de 1000 en 1500 stappen op. Die vrijdag heb ik vijf uur lesgegeven, en ik heb ook boodschappen gedaan en huis gehouden. Een indrukwekkend begin, het huis was proper en de ijskast gevuld. Win!
Zaterdag – 11204. Bakje uitgedaan om 19.30h, echter, omdat het niet bij mijn schoon kleedske paste dat ik aanhad voor het feest van mijn ouders. Ik heb het weer aangedaan om half twee ‘s nachts, maar aangezien ik vanaf dan alleen maar in de zetel heb gehangen bij neef J. thuis, zal dat het verschil niet gemaakt hebben.
Zondag – 12170. Ahum. Bijna was het dramatisch afgelopen: geslapen tot half elf, Mira opgehaald en tijdens haar middagdut opnieuw geslapen. Om drie uur ‘s middags had ik nog geen 3000 stappen. Maar toen zijn we gaan uitwaaien in de Bourgoyen, en dan schiet dat aantal dus omhoog. Met opgegeven houten hoofd: eat that lien-in-het-weekend-haalt-ge-dat-nooit-gij.
Maandag – 6870 Ik voelde mij vreselijk slecht die dag. Hoofdpijn, verkouden, pijn in mijn rug. Bovendien moest ik veel verbeteren en voorbereiden. Van de zetel met de laptop, naar de tafel met de laptop en terug was dus het meeste bewegen dat ik gedaan heb. En lunchen met Tante Annie, maar dat is precies ook geen vreselijk sportieve, zo blijkt. Om te compenseren in de namiddag dan toch efkes te voet om brood geweest. Zodat het niet helemaal genant werd.
Dinsdag – 14165. Lesgegeven, redelijk veel. En naar de colruyt geweest. Boodschappen doen is super voor de conditie, zo blijkt.
Woensdag – 16481. Ook goed voor de conditie: naar de IKEA. Tegen de middag had ik al 8000 stappen, alleen van naar de Zweden te gaan. Het is een argument als een ander, doe er uw voordeel mee, dames.
Donderdag – 9296. Zwakjes. Maar wel vergaderd, een paar besprekingen gehad en veel voorbereid en gelezen. Zittende dingen dus. Bygones.
Vrijdag – bijna 13000. Weer lesgegeven, dus veel stappen. De dag is nog niet voorbij, maar ik zit voor de lichtbak nu, dus veel bewegen zal er niet meer aan te pas komen. Of het zou moeten zijn dat die doos melowcakes opeens op is, en ik naar de berging moet voor een andere.

Na een week kan ik concluderen: ik beweeg veel tijdens mijn werk, en eigenlijk ook best veel daarbuiten. Blijkbaar heb ik geen zittend gat, maar dat wist ik eigenlijk al. Zo’n stappenteller is super om bewust te worden van hoeveel ge beweegt en waar het beter moet. Deze eerste week was de referentieweek, volgende week is het de bedoeling om echt ons best te doen en meer stappen te doen. Ik ga alvast de hele week te voet boodschappen doen. EN IK OVERWEEG ZELFS MIJN FIETSBANDEN OP TE POMPEN EN TE FIETSEN WANT GE KRIJGT DAAR 1500 STAPPEN VOOR PER TIEN MINUTEN. Zotjes, zo gemotiveerd zijn.

Ik zei het al: als ik mijn tallonschoenen mag aanhouden, ben ik best sportief.

Ik ben er ooit eens mee begonnen, maar wegens te omslachtig mee gestopt. Altijd maar die foto’s overzetten, die kodak meesleuren: niks voor mij. Terwijl het zo’n cool gegeven is, eigenlijk: 365 dagen elke dag een foto posten. Maar! Nu! Heb! Ik! Een! Supergsm!
(het werd al eens gevraagd in de commentaren, dus voor uw nieuwsgierigheid: dezen.)
En aangezien ik nu vlotjes mooie foto’s kan nemen en die in één beweging kan opladen op Flickr, zijn al mijn bezwaren weggevallen en is er geen ontkomen aan: ik doe een Project 365. Vandaag is dag drie, en de set vindt u hier.
Of hieronder, natuurlijk.