Kerygma

Ik voelde de tranen prikken en mijn lip trillen, bij meneer dokteur daar op spoed. Niet omdat het pijn deed, want dat deed het al vijf uur op dat moment, maar omdat meneer dokteur het had over “Gips, voor vijf dagen. Niet op lopen.” en na een verbijsterde “Que?” van mijnentwege. “Ja, op die gips kunt ge gewoon niet lopen, technisch onmogelijk. Maar dan is het op een week waarschijnlijk genezen.”

Blinde paniek, want ik zeg u: vijf dagen niet mobiel zijn, dat is geen optie. Het lief, die is ‘s avonds en ook vaak overdag weg. Ik moet de dochter kunnen wassen, verschonen, in bed stoppen, de trap opdragen. En ja, daar zijn mouwen aan te passen en iemand zou mij kunnen komen helpen tot ze slaapt, maar ik kan moeilijk vragen dat die hulp ook tot ‘s nachts blijft zitten, gewoon voor het geval Mira wakker wordt en iets nodig heeft. Bovendien moest ik vandaag en maandag echtecht werken: het is bijna einde semester, ik heb geen inhaalmomenten meer, en die lessen moeten gegeven worden.

Mijn prikkende tranen en ik informeerden dus naar het Plan B. Met opgetrokken wenkbrauw legde de dokter uit dat we ook voor steunverband, een kruk, meer pijn, veel brufen, de belofte dat ik veel ging rusten en een langer genezingsproces konden gaan.

Plan B is het geworden, ziet dat van hier. En neen, ik ga er niet over zagen, want ik heb er dus wel degelijk voor gekozen. Maar man: ligamenten, dat doet ferm zeer bij momenten.

En dus zit ik hier, in mijn zetel. Met een voet waar ik niet op kan lopen, wegens daarnet keihard gevallen voor de deur. Ik was aan het rommelen in mijn handtas, ondertussen mijn jas aan het dichtknopen, en ik heb stomweg mijn voet verkeerd neergezet. Een geschaafd hand, twee dikke dikker dan normale knieën en een zeer pijnlijke voet zijn mijn deel. Dat zuigt zwaar, jawel. Tijd om de optimist in mezelf boven te halen.
1. mijn ouders zijn met pensioen, dus die komen nu naar hier om mij naar de spoed te brengen
2. mijn ouders hebben een sleutel, dus ik moet niet uit mijn zetel om hen binnen te laten
3. ik was alleen toen ik viel, dus de dochter heeft (a) geen schade en (b) geen trauma van haar bleitende mama
4. ik moet niet lesgeven vandaag, dus ik heb tot vijf uur ofzo om te recupereren en alles te organiseren
5. ik heb mijn laptop en gsm hier aan de zetel liggen.

Ware het niet van de pijn en het feit dat ik veel dorst heb, ik zou mij gelukkig prijzen.

Ik krijg regelmatig voorstellen van de reclamie-regie om ergens over te schrijven, u weet dat. Ik doe dat, als ik het leuk vind, of als ik er iets over te vertellen heb. Deze keer ging het voorstel over Evian, die net een nieuwe campagne hebben: na de dansende en rolschaatsende bébé’s is het nu van baby-tshirts met grote hoofden erop. Het is wel grappig vind ik:

Zoals dat gaat tegenwoordig, is het met een facebook, en u kunt zelf ook iets doen: foto nemen van uzelf met zo’n T-shirt en dan hopla in de commercial. Ik heb geen webcam en geen iPhone, maar misschien dat u er wel iets mee kan.

Enfin. Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen. Toen de reclameregie mailde, bedacht ik dat wij dat altijd kopen, Evian. En dat ik eigenlijk niet weet waarom want vroeger dronken wij – behalve vooral water van de kraan — vittel of spa reine. Enig graven in mijn brein bracht mij naar mijn kraamtijd. Alwaar in de kraamkliniek Spa blauw werd geschonken, voor moeder en kind, en dat ik die gewoonte overnam thuis. Toen Mira al snel naar de flesjes moest overschakelen maakte ik haar fles dus ook met spa. En toen we een paar weken later nog altijd zot werden van het krijsende kind wegens krampen (het lag dus niet enkel aan de borstvoeding), zei mijn vroedvrouw op een dag: welk water gebruikt gij eigenlijk? Oh, maar spa, dat is het slechste voor krampjes dat er is. Ge zijt beter met Evian.

Wat waar bleek te zijn. En ik vind principieel: water is water, ook van de kraan. Maar als het kind content is en geen krampen heeft, dan is Evian net wat beter water, natuurlijk. Het enige wat ik mij dus sindsdien afvraag: als kinders krampen krijgen van spa blauw, waarom wordt dat dan in elke kraamkliniek geschonken? Allez, ik ben geen kinderarts, maar is dat niet wat onlogisch? Eigenlijk, feitelijk?

Het stond al even op de facebooks en andere sociale netwerkdink, maar nu voor u allemaal: level 2 in het muziekproject. U weet nog van die keer dat Mira The Beatles leerde herkennen? We werken naarstig verder, ondertussen.

Allereerst: een welgemeende aan alle winkeliers die paaseieren of andere sneukelderij op hun toonbank zetten, in het zicht van mijn dochter. Maar daarover later meer.

Wij trokken naar de Hema deze ochtend, Mira en ik. We hadden thuis een beetje ruzie gemaakt, met de ingredienten: boterham, neen, jawel, neen, ok dan neem ik hem mee voor als ge straks honger hebt. Zij is koppig, maar ik ben nog koppiger.

In de bus en de hema was het kind de zaligheid zelve: content en vrolijk en toen ze verschrikkelijk enthousiast werd over een kleine giraf-knuffel, besloot ik die voor haar te kopen. Wij naar de kassa — dochter, moeder, giraf — en enter de vervloekte toonbank met de paaseitjes. (Dezelfde als degene die ik net ook had gekocht, maar die ik ongezien had meegesmokkeld in het mandje). En toen begon het: de hele tijd in de kassa-rij jengelde Mira “snoepje, snoepje, snoepje, mamamaaamamamama, snoepje”. Toen ik niet thuis gaf sprak ze de meneer achter ons aan met haar verzoek. De mens kwam bijna niet meer bij van het lachen. Maar geen snoep voor Mira.

Buitengekomen gingen we op een bankje zitten.
Mira, heb jij een beetje honger toch?
Snoepje!
Ik heb hier je boterham. Als je die opeet krijg je een snoepje.
(herhaal de laatste twee regels voor uzelf een keer of twintig, dan heeft u een realistisch beeld van de eigenlijke conversatie. Ik ga dat hier niet uitschrijven, maar kort: ik heb gewonnen.)

Mira eet vervolgens braaf haar boterham op, ik duikel in mijn hema-zak en geef haar een eitje. Natuurlijk had ze gezien dat er een hele zak was, en begon ze achteraf opnieuw te jengelen. Nog eentje! Nog eentje!
Terug in de buggy, jengeljengel, ik stap gezwind verder, plotsklaps gaat het gejengel over in hysterisch gekrijs, ik rol met mijn ogen en stap gezwind verder. De hysterie houdt aan, en Mira probeert zich los te rukken. Op een rustige plaats stop ik, en ga op mijn hurken voor haar zitten. Ik veeg haar tranen weg en zeg: muisje, kalm, wat scheelt er. Kijk eens naar mama en probeer eens rustig uit te leggen wat er aan de hand is. Ik verwacht iets over snoepjes, maar in plaats daarvan haalt de dochter diep adem, ik zie haar krampachtig pogen haar emotie onder controle te houden en dan zegt ze het:

Mama? Gi-girafje WEG? Vallen, mama. (insert diepe snik)

Ik zeg u: het was lang geleden dat ik mij nog zo schuldig heb gevoeld. En ja, ik ben teruggegaan en heb een nieuwe giraf gekocht.

En zo is het dus vakantie. De vader is uithuizig wegens diverse televisionele en podium-engagementen, en dus is het the sweet terrible two and me. Zoals dat hoort bij peuters word ik bij momenten een beetje wanhopig van haar dadendrang, koppigheid en hysterie, maar zoals dat hoort bij moeders blijf ik daar natuurlijk stoicijns kalm onder, giet mezelf een tas koffie uit en denk na over mijn volgende uitstap. Want zo gaat dat hier, schijnt: hoe zwaarder de dochter thuis de baarlijke duivel in zichzelf ontketent (voor tien uur gisterochtend had ze welgeteld veertien minuten niet lopen jengelen), hoe groter de engel die ze elders bovenhaalt. Kwatongen zouden misschien durven zeggen dat ze de uithuizigheid of straatloperij van haar ouders heeft geërfd, maar die dolen. Natuurlijk.

En dus gingen wij de laatste drie dagen al naar zee, naar de vogels kijken, lunchen, naar de colruyt en gisterenmiddag naar de blaarmeersen. Plage Tatoeage, zoals wij hier zeggen in Gent. Alwaar mira doodcontent zand in een emmer schepte en een ijsje at. Met dank aan mijn ouders, die ons gezelschap hielden en de peuteronderneming net wat minder complex maakten.

Het klinkt als een update over een dansje uit de jaren dertig, maar het gaat hier wel degelijk over onze fantastische kater die er een beetje als een koe uitziet.
Ik polste even geleden of er eventueel een nieuwe thuis te vinden was bij één van u, en kreeg daar een hoop reacties op. Waarvoor dank, trouwens. Met een aantal mensen mailde ik wat over en weer, telkens met een krop in mijn keel, hetgeen mij deed concluderen dat ik absoluut nog niet klaar ben om hem op te geven. En dus maakte ik een plan. Nog één keer zou ik naar de dierendokter gaan, en alles laten controleren wat te controleren viel.

Maandag was dat. Boogie was op wandel, ik lokte hem met een schaar (don’t ask) en geritsel (opnieuw: don’t ask) en stopte hem in de wandelbak. Ik ontsmette de krabben op mijn armen en bracht hem naar onze dierendokter. Een dag later haalde ik hem af, en betaalde met de glimlach 254 euro. Allez, niet met de glimlach, maar ik had gezegd alles controleren, dus alles werd gecontroleerd. Ik had het natuurlijk kunnen voorzien dat de mutualiteit dat niet ging terugbetalen, nietwaar. Boogie terug naar huis, uit de wandelbak, een halve kom eten in één keer binnengeschrokt (het beest had daar ocharm niks willen eten), een halve kom eten terug overgegeven, en dan: back to business as usual.

Met dat verschil dat we ondertussen vijf dagen verder zijn en dat hij nog niet in huis geplast heeft. Dus ofwel is hij zodanig geschrokken van zijn overnachting elders en denkt hij dat hij zich moet gedragen of dat het anders weer van dat gaat zijn. Ofwel helpen kalmerende siroop, de pilletjes tegen de blaasspasmen en de aangepaste voeding (kattenbrokken met een calmant erin. yummers.) effectief.

De bijtwonden en krabben op mijn handen en armen zijn ontelbaar geworden (dat medicamenten geven, niet evident zeg ik u), maar ik klaag niet. Het gaat beter. Hopelijk is het permanent.

The list of awesome, ik vind dat lastig. Want dat is elke dag een beetje anders, toch? Vandaag, voor half negen in de ochtend, is het al dit:

- het ochtendlicht in onze living, om acht uur ‘s morgens. Het wordt gefilterd door de bloesem van de appelboom op de koer, en het maakt me instant vrolijk.
- mijn dochter die zinnen maakt. Mira beetje uit de slaapzakje kropen. Ik moet daar bijna van bleiten.
- mijn dochter die de betekenis van woorden nog niet helemaal vat. Deze ochtend, vanuit haar bed: Maaaaaammaaaa, Mira THUIS!
- veel te lang mijn pyjama aanhouden. Omdat koffie lekkerder is als ge nog niet uw echte dag begonnen zijt.
- chocoladekoeken in de oven.
- een kat die voor de vijfde nacht op rij niet in huis heeft geplast. De bijhorende hoop dat de medicatie aanslaat en er geen drastische beslissingen genomen moeten worden.

Een tijdje geleden kreeg ik van de reclameregie een mailtje, of we eens naar de Zoo wilden misschienst. Want daar bij de Zoo, daar hebben ze een nieuwe actie: als u een abonnement neemt, dan mag u een uur vroeger binnen dan het gepeupel, wat mogelijkheden schept voor rustig rondlopen en de beestjes zien wakkerworden. Ik vind dat een uitstekend idee, en binnen een paar jaar neem ik absoluut een eigen gezinsabonnement, maar nu is het nog net iets te veel een onderneming om het heel frequent te doen.

De dochter, die heeft een voorliefde voor (a) treinen, (b) olifanten en (c) pinpins, dus er werd hier niet getwijfeld. Vader, dochter en een doos ontbijt werden naar de dampoort gesleurd en we gingen naar antwerpen. Met de trein. We zorgden dat we er vroeg waren, selecteerden zorgvuldig en waren tegen de middagdut (enfin, bijna twee uur later dan normaal, maar dat is een detail) terug in Gent. En zo is dat dus te doen, zelfs met een peuter die weigert te slapen in een buggy. Alhoewel we volgende keer wel een eigen lunchpakket meenemen. Ik ga hier niet dieper in op de reden, behalve: damn you Okra Evergem en uw grootouder-kleinkind-uitstap!

Ze praat er nog steeds over, mijn kind, en dan voornamelijk over de baby-olifant, de giraffen en de grote vissen.

Check out de fotoots!

Ik stond vandaag twijfelend voor mijn kleerkast, met het kleed in mijn handen dat gij zo leutig vond. Ik ging dat aandoen, maar ik deed het uiteindelijk niet. Wegens te koud, natuurlijk. Ik zeg het maar, voor het geval ge denkt dat ik het niet heb aangedaan omdat het ongepast was voor de gelegenheid, door de te onstuimige explosie van bloemen. Hoewel het dat wel is, ongepast, maar gij zoudt daarmee gelachen hebben. Luid. Ge weet wel.
We had some good times, boy. Mindere tijden ook, maar het lijkt alsof ik die nu al bijna vergeten ben. Dat gaat zo, ge weet wel.
Het was schoon vanmiddag. Bevreemdend ook. Hoe mensen je schilderden zoals wij je ook kenden. Het is te hopen dat ge een goed boek bijhebt, het kan een tijdje duren., ik was daar toch efkes niet goed van.

Enfin. Ik zou iets kunnen posten dat gespeeld werd, vandaag daar in Lochristi, maar ik moet zelf al een hele week denken aan vele nachten terugrijden van ver weg en deze CD. En hoe ge zat mee te zingen, vanachter in onze auto. Om dag te zeggen, ga ik eens meezingen zie.

RIP, Pascal.