Kerygma

Gisteren kreeg ik een mailtje van de reclame-regie, of ik iets wilde doen rond geitenkaas van Chavroux. Ik was al aan het denken wat ik zou kunnen klaarmaken waarvan ik het recept nog niet eerder heb gepost, maar dat bleek deze keer zelfs niet nodig te zijn: de actie gaat over de passieve culinaire geneugtes, zo blijkt, oftewel GAAN ETEN.

Kaasmaker Chavroux vond immers twaalf gerenommeerde sterrenrestaurants en brasseries bereid om op een creatieve manier de zachte geitenkaas in een drie gangen menu smaakvol te verwerken. Er werd gebruik gemaakt van allerlei hippe dingen zoals food professionals die de smaakwaarde van Chavroux op basis van het foodpairing principe wetenschappelijk analyseerden.

En het resultaat kunt u dus gaan proeven: van 13 tot en met 30 juni, in één van de deelnemende restaurants (reserveren!). Het coole aan de actie is echter dat er dus van tevoren geen prijs staat op het menu: u bepaalt achteraf gewoon zelf hoe lekker het was, en hoeveel geld u daarvoor veil heeft. Ik ben benieuwd, alleszins, wat mensen daarvoor betalen, experimenten van de vrienden bij de Vooruit indachtig.

Oh. En er staan ook recepten online, zo blijkt. Of u kunt zelf iets maken, en dan op facebook zetten en een workshop winnen. Hup, aan de geitenkaas, allemaal!

Maar wel een koer en een curverbox.

Advies van Zij Die Het Kunnen Weten indachtig placeerde ik mij op de koer, met de feeling en een paar bakken water. De hele dag dikke leute: zodanig plezant dat de dochter na een klein uurtje middagdut vrolijk door de babyfoon “Maaaaaaammaaaa! Mira badje spelen!” riep.

Later die middag maakte ze ook nog het avondeten klaar. Het werd water, keien en een assortiment kruiden die ze uit mijn potten graaide. Yummers. Maar de Feeling is wel bijna uit. En op een paar momenten van hysterie en paniek na (vliegen, remember): topmiddag.

Ge moet nu nog niet komen, zoetje, zegt ze aan de telefoon. En ik schrik. Want normaal is het eerste wat ze vraagt “wanneer komt ge dan eens?” en ” ik zie u zo weinig?”. Ze is wat stil en zegt niet zo veel, en ik schrik. Want normaal moet ik na een lang vertellement zeggen dat ik dan eens moet ophangen, feitelijk. Ze vertelt dat het beter is vanavond, maar dat ze vanmiddag echt niet goed was, en dat ze moe is. En dat ik de kleine niet moet meebrengen naar de kliniek want ge weet dat niet wat er nog allemaal ligt van ziektes op de gang. En dat ze baxters heeft en een zuurstofpomp en iets tegen de pijn. En dat de madam naast haar het ook op haar longen heeft.

En dat ze zeker tien dagen moet blijven. Maar dat ik dus de eerste dagen nog niet moet komen. Ik ben ook wat stil, daarmee.

Dat is nog zo slecht niet, dat thuisblijfmoederen, zo blijkt. Alhoewel het fijner zou zijn als ik niet moest werken ondertussen, natuurlijk. Dat zorgt momenteel nog voor wat stress: ik moet zoveel mogelijk doen terwijl de dochter slaapt of bij iemand anders is, wat resulteert in heel wat gerace tegen allerlei klokken en een schroomlijk verwaarlozen van de me-time. And we all know mommy needs the me-time.

Vaststellingen na de eerste dagen:
- Het belangrijkste. Als uw kleine een beetje ziekjes is, en ge moet ze niet naar de babyfabriek doen, dan is dat goed voor de gemoedsrust en de zen in uw hoofd. Ok, zelf om de tien minuten de pamper verversen is niet het aangenaamste, en die snotneus en hoest zou er beter niet zijn. Maar het is nog steeds leuker om het kindje zelf te kunnen vertroetelen en in de gaten houden dan u een hele dag zitten afvragen hoe het zou gaan met haar en of ze wel eet en drinkt en zich niet te mottig voelt.
- zsazsa heeft volledig gelijk, maar zonder hof is het toch net iets meer organiseren. Uitstapjes worden hier dan ook zeer geapprecieerd. Gelukkig wonen wij in een stad, en is er vanaf nu altijd wel een buurtfeest of ander gedoe.
- een hele dag alleen met het kindje, dat is niks voor mij. Als de vader thuis is, dan is het veel leuker. En gelukkig zijn er mijn ouders en de vele vriendjes die gaarne meegaan naar kinderboerderij en park en feest. Of die zelf wel een hof hebben waar we mogen gaan rondhangen.
- dochter kan goed naar feesten gaan. en chips eten. en daarna thuis overgeven, maar dat is een detail.
- ik begin heel erg uit te kijken naar de echte vakantie. Zonder het werken en de stress.

Wij schrijven een brief, met onze blok. Want we krijgen een bouwproject, weet u nog, en we willen graag eens weten wat er nu precies gaat gebeuren. Het stilzwijgen zorgt voor kriebels, iedereen zoekt antwoorden. Dat is evident. Want er wordt verhuisd, opgemeten, gesaneerd en watnogmeer, maar al onze vragen worden met een “we weten nog van niks” beantwoord.

En zo kwam het dat we op een zonnige paasmaandag op onze koer zaten met koffie en kinderen en een hoofd vol plannen. Buurman G. zocht vanalles op en gooide al zijn kennis van zaken in de strijd, buurvrouw E. schreef een aanzet, ik vulde aan. Buurman B. deed fine-tuning, buurvrouw M. vond nog wat spelfouten. Buurvrouw C. belde aan huizen, en iedereen forwarde de brief. En zo kreeg ik opeens mail na mail na mail, van mensen uit het blok die mee willen tekenen. Mensen die ik ken van knikken en hallo, en koffie in hetzelfde koffiehuis, maar die nu mee een brief schrijven.

En zo komt het dat er opeens zoveel gesprekken zijn, zomaar op straat. En dat kinders vragen of ze bij mijn kleine mogen komen spelen. En dat het opnieuw een beetje meer geworden is zoals in dat liedje. Our house, in the middle of our street.

En het enige dat daarvoor nodig was, was een brief.

Zal ik eens iets zeggen dat een mama eigenlijk niet mag zeggen? En waar ik mij wel een beetje schuldig over voel, bij momenten? Ja natuurlijk, zegt u. Awel.

Mijn kleine, die gaat vier dagen per week naar de babyfabriek. Maar vanaf woensdag is dat voorbij, voor meer dan drie maanden: de onthaalmoeder moet een operatie ondergaan, en daarna lang revalideren, en aangezien ge met een knie waar ge niet op moogt steunen zeer moeilijk voor een horde klein grut kunt zorgen, is de creche vanaf woensdag gesloten. Dus is Mira thuis. Drie maand.

Gelukkig is het nu dat de operatie moet gebeuren, in juni, en dat betekent dat lessen en stages voorbij zijn, en ik dus alleen een paar examens moet afnemen, en een paar vergaderingen heb, deliberaties, proclamaties en feedback moet doen. En daarnaast moet verbeteren, maar dat lukt ook wel als Mira slaapt (denk ik). Bovendien springen in juni mijn ouders, schoonouders en het lief in om voor de dochter te zorgen, een flink aantal dagen per week. Dus praktisch lukt het allemaal wel. En vanaf 8 juli is het vakantie en ben ik thuis, dus dan is het al minder geregel.

En toch. Op één of andere manier ben ik daar wat zenuwachtig over, zo drie maand een kindje thuis. Ik weet hoe ze reageert op verveling, en maak nu al lijstjes van uitstappen en activiteiten om te doen. Alhoewel ook dat geen garantie is: deze middag aan zee heb ik haar zelfs in de hoek moeten zetten op een bepaald moment. En er was een zeer genant moment met de ingrediënten “geen schoenen passen”, bomvolle winkel en algehele hysterie.

En ja, ik weet het, het is eigenlijk een luxe, dat ik mijn kindje drie maand bij mij zal hebben. En ik kijk er ook naar uit, hoor, en zal er ongetwijfeld enorm van genieten. Maar dit alles wordt momenteel toch een beetje doorspekt met lichte paniekaanvallen. Wat als het de hele vakantie regent, bijvoorbeeld? Wat als ze opeens geen middagdutjes meer wil doen, want dat zal ook zo lang niet meer duren nu? Toch wel een beetje ongerust, ikke.

Enfin. Al uw tips voor uitstapjes, entertainment en peuteractiviteiten zijn dus zeer welkom in de commentaren. En u mag ook bemoedigend zeggen dat u het ook soms moeilijk vindt, zo’n lange vakantie. Ofzo.

Man, ik ben aan een topweek bezig op culinair gebied, u hebt er geen gedacht van. Ik kocht een delicious namelijk, dit weekend, en sindsdien is het hier inspiration galore. Ik neem die recepten, ik gooi daar vanalles bij en het lukt gewoon. Zondag heb ik een stoofpot gemaakt met gemarineerd rundsvlees en rozijnen, maandag gegrilde zalm met kappertjesdressing en een zelf bedachte pilav, dinsdag de beste groententaart ooit en gisteren een Griekse pasta met absurd lekker lamsgehakt van bij mijn Tunesische vleesboer.
Het lief maakt yummyumm-geluiden tijdens het eten, de dochter eet als een wolfje en ik ben content.

Het gaat zo goed dat ik zowaar wat stress begin te krijgen over vanavond. Ik wil iets met chorizo en bloemkool, heb ik in mijn hoofd gestopt. Zou dat een goed idee zijn, denkt ge?

Prijskampdink!

Bravo voor Bie! Mail mij eens door wat ge precies wilt, ok?

Koop ze, voor uw kinders.

Ah. Er was een tijd dat mijn vrienden enthousiast te maken waren over Eurosong. Nu heeft iedereen het druk, en schiet ik nog alleen over. Hoe droevig is dat niet zeg. Al een geluk dat mijn lief zich gaarne laat verplichten tot een portie craptelevisie en dat we in het vooruitzicht hebben: een avond met windmachines, kitsch en André Vermeulen. Vanaf negen uur zijn we hier, voor de traditionele live commentaar. Maar nu eerst de planten watergeven en de chipskes gereedzetten.

Ah. Soap-acteurs, de presentatoren, ongetwijfeld. Ge ziet dat aan hoe ze in de camera kijken. Het meisje in het geel hoort duidelijk zingende stemmetjes in haar hoofd — ALREADY — want ze wipt de hele tijd van haar ene been op het andere. We kunnen nu al stemmen en zoals _werkelijk alles_ heeft ook het songfestival een hashtag. #levedeoverbodigehekjes!

Bosnië & Herzegovina dacht: die jongen met die gitaar heeft dat goed gedaan, vorig jaar voor belgië, we sturen zijn grootvader dit jaar. Dino Merlin heet de mens, en hij heeft een zwarte medemens meegebracht van wie wij ons een volle minuut hebben afgevraagd wat hij daar liep te doen. Blijkt het de trompetman te zijn en helemaal geen neger. Vuurwerk! Drie minuten bezig en het is al vuurwerk!

Oostenrijk heeft een liejde uit een Walt Disney-tekenfilm gestuurd. Ik voorspel mist en een windmachine! Volgens het lief vinden homo’s dat wel tof, die ballads. André zegt dat er een vergelijking is met Withney Houston, maar we denken dat de juffra nog veel drugs gaat moeten pakken voor ze withney is. Lief verwart de diamanten in de visuals met kwallen. Waarschijnlijk teveel naar het korte rokske van de madam aan het kijken.

In Nederland zijn er veel zonnebanken. En saaie liedjes. Nederland gaat niet door.

Wij vinden de tussenfilmkes super en vragen ons af of het iets is van die mensen van Villa Vanthilt.

Ons eigen liedje! En ze vonden geen knappe mensen die ook kunnen zingen! Volgend jaar maakt Sergio weer kans om mee te doen. Lief gelooft erin, ik vind het saai eigenlijk. En slechte beatboxer, dat ook. But hey, hier thuis is het lief baas in het eurosong-judgement. Ervaring.

Voila. Een spot achter doorzichtige kleedskes. En hopla, een tweeling. Alles is vergeven. Dat is de commentaar van het lief op de Twins van Slovakije. Ze wapperen met hun kleed om af te leiden van het feit dat ze geen Engels kennen en niet zo heel goed kunnen zingen. Het werkt voor mijn lief, geloof ik. Wat we wel geleerd hebben: in Sloavakije hebben ze nog niet zo lang drums. De drummer zit bij les 1, momenteel. Op het einde hoor ik hier: there’s only so much a transparant kleedske can let forget. Lief loopt over naar het kamp van de niet-fans. Het is hier al druk, ondertussen.

Ukraine heeft leraar kleuteronderwijs gevolgd. Enter de zandtafel. De mevrouw krijgt de prijs van lelijkste kleed tot nu toe. Een prestatie, want Belgie is al geweest.
Lief: allemaal goed en wel, maar wie mag er weer het podium stofzuigen achteraf? Aha.
Het liedje zijn we al vergeten voor het gedaan is, maar ze vinden toch altijd de laatste schone vrouw van de Oekraine om mee te brengen.

Rockerderockerderock. Moldavie stuurt kabouter rock. Acts die een unicycle meebrengen mogen van mij winnen. Balkan-muziek. Love it.

Zweden gaat zeker door, want het zit nu al in mijn hoofd. Henk is zwaar teleurgesteld in de act met de glazen kooi. Ik was afgeleid door de dansende meneren.

Cyprus. Wij vinden dat alle landen weer in hun eigen taal moeten zingen. Dat is veel cooler. Zelfs als ge een kruising tussen sister of mercy en taikwondo stuurt. Jammer ook dat de skibotten vastzitten aan het podium, niet? Dat beperkt u toch wel een beetje tot molenwieken.

Wij zijn officieel voor bulgarije, omdat één van hun mensen elke week zorgt dat wij niet vergaan in onze eigen rommel. *zwaait naar daniella*. Enige bedenkingen: windmachines hebben weinig nut bij kort haar. En sinds die van Roxette verhuisd is, zijn haar nummers niet verbeterd.

Macedonie is gewoon raar. Een vreemde combinatie tussen volksdans en vettig knipogen in de camera. En hopla een accordeon. En een megafoon. Al een geluk dat het maar drie minuten mag duren, of we zaten hier met een olifant op het podium. Zeker weten.
OK no elephant. But is there time for fifty prostitutes?

Israel. Why change a winning team: send over Dana!
Henk maakt een ghaza-strookjesgrap over haar kleed. Time to up the medication.

Het hand van de mevrouw van van Slovenië leidt een eigen leven zeg. Ik hoop dat het lichte overgewicht van de danseressen een fashion-statement is, maar gezien de spandex betwijfel ik het. Round and round and round gaat over hun poep denken we. Leve de windmachine, though. Maar we denken: Thank you, Slovenia, see you next year.

Roemenie ontlokt de man van mijn leven een vuil handgebaar. Tsjjj. Twintig seconden later zit hij mee te zwaaien in de zetel. Gay much?

Estland doet toneeltje, en wij hebben dat graag. Er zijn niet genoeg toneeltjes dit jaar. Het refrein is leutig, maar de strofes zijn beresaai zeg. Al een geluk dat die jongens een beetje turnen.

Wit-rusland heeft zijn achtergrondkoor achter een rij lampadaires gezet. En Ruslana blijft toch een beetje voortleven, elk jaar opnieuw. HA! HA! HA!

Letland doet ook iets met angels. En zoals piglet dat zegt: Don’t know about you, but I’ve had quite enough of them. Overrated white winged pests.
Ik kan hier niks over zeggen, behalve dat de rapper echt niet kan rappen. Het is dan ook Letland, natuurlijk. Niet echt da hood of europe, baby. Dizzles.

Denemarken heeft george michael gestuurd! Voor de rest is ook dit niet echt memorabel zeg. Tot hij zich omdraait, de zanger en het blijkt dat zijn hemd kapot is: een kanjer van een gat in de rug zeg. Den duts.

Ierland is de –oef– laatste. En die hebben supercoole visuals zeg. Het is een leutig liedje voor de rest, maar het steekt rap tegen. Maar fuk zeg, wat een visuals.