Newsletter – jaar 1, maand 10.

Lieve Mira

Gisterenavond begon ik deze brief te schrijven, maar toen ik halverwege was, was ik zo moe dat mijn ogen dichtvielen, zoals jij dat maanden geleden ook soms voorhad als je een flinke fles melk binnenslokte vlak voor bedtijd. Dat ik zo moe ben, dat komt eigenlijk wel een beetje door jou.
Kijk, het is mij om het even wat uw maten op de speeltuin zeggen: kwart voor zes is *echt* geen uur om de dag te beginnen. En een middagdut doen van vier uur compenseert dat misschien wel voor jou, maar je moeder en vader zijn doodop. Hoewel je dat nu niet beseft, zet ik mentaal turf-streepjes in mijn moederlijk geheugen, en spaar die op voor later. En misschien dat je die vroege dagen nog wel eens teruggeserveerd krijgt. Zo ergens binnen een jaar of 15, als het voor jou misschien een beetje minder goed uitkomt.

Het vorige was een mopje natuurlijk, je begrijpt dat vast wel. Want mopjes, dat is je nieuwe ding, tegenwoordig. Dan gil je bijvoorbeeld “oooeeeh, vliegtuig” en kijkt naar boven. Als je vader en ik dan naar naar de hemel turen, dan straal je, roep je “neee-eeen” en begint hard te lachen. Ik hou mijn hart vast voor het kolderesk circusgebeuren dat ons huishouden binnen een paar jaar zal zijn.

Kolderesk en vol luide muziek, dat wordt het, ik zie het nu al voor me. De bewijzen werden dit weekend alweer geleverd, toen je headbangend voor het podium stond op twee verschillende buurtfeesten en luid “bravo, gigitaar” riep na afloop van elk liedje. Je vraagt ook in de auto om de muziek luider te zetten, maar alleen als het mevrouw belieft, de muziekkeuze. Beatles, Doors, Beach Boys, Das Pop en Johnny Cash zijn je favorieten momenteel, en ik kan zelfs niet beginnen uitleggen hoe trots dat me maakt.

Behalve dat vroege opstaan, ben je tegenwoordig uiterst gezellig. Knuffelig en aanhankelijk, en je tettert de hele dag door. Je maakt huisjes, en dan moeten wij erbij komen zitten. Je zorgt voor je pop en je beer alsof het je kindjes zijn, en je danst en zingt de hele dag. Bij dat dansen komt ook je talent voor regie duidelijk naar voor: je vertelt ons dan graag waar precies we moeten staan, en wat we moeten doen. Ook in andere situaties komt dat licht despotisch trekje frequent bovendrijven: mensen zitten bij voorkeur waar jij zegt dat ze moeten zitten, en doen dan bij voorkeur wat jij wilt dat ze doen. Wij lachen je dan een beetje uit, natuurlijk, want de wereld laat zich niet regisseren. Hoewel het eigenlijk best een gemak zou zijn.

Ik ben wat versteld van hoeveel je al begrijpt en hoeveel je hoort. We moeten echt opletten wat we zeggen tegenwoordig. Als we bijvoorbeeld tegen iemand vertellen dat je niet zo flink eet, eigenlijk, kunnen we er gif op innemen dat je die middag kordaat je bord zal wegschuiven en eenvoudigweg zal weigeren. Als iemand vertelt over een peuter die zich op straat laat neervallen en niet meer wil rechtstaan: luttele minuten later lig je op de grond en probeert ook eens wat voor effect dat heeft. We speak a lot of English, nowadays. And we hope we will have a few years before you master it.

Sinds een paar weken ben je trouwens thuis, want Saskia — die jou gigantisch mist, zei ze daarnet aan de telefoon — is in ziekteverlof. Ik had er van tevoren een beetje schrik van, zo de hele tijd jij en ik, maar het valt dus reuze mee. Het is doodjammer dat ik nog zoveel moet werken deze maand, want eigenlijk is gewoon met jou op het terras rondhangen of de stad afdweilen stukken leuker. Nog een paar weken, en we nemen een lange zomervakantie, jij en ik.

En in die vakantie gaan we echt werk maken van je potjestraining. Momenteel komen we nog niet verder dan “Mama, mira kaka doen” – ik zet je op het potje – jij wacht een minuut – jij roept “klaar!”, gaat rechtstaan en doet vervolgens kaka op de grond. Ik kan daar kort over zijn: de eerste keer was het grappig, de tweede keer nog een beetje en vanaf de derde keer was het mopje eigenlijk wat afgezaagd. We hebben werk te doen, dus. Maar gelukkig hebben we veel tijd.

zoen

je mama

Maand 1Maand 2Maand 3Maand 4Maand 5Maand 6Maand 7Maand 8Maand 9Maand 10Maand 11Jaar 1Jaar 1, maand 1Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3Jaar 1, maand 4Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6Jaar 1, maand 7Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9

9 thoughts on “Newsletter – jaar 1, maand 10.

  1. Geniet er zo hard van! Mijn jongste werd dit weekend 2 jaar en ik vind het spijtig. Ze zijn zooo geweldig schattig nu…
    Tot nu toe (mijn kinders zijn 2,3 en 5)is van 1,5 tot 2,5 mijn favoriete leeftijd. Binnenkort zullen we dat wel moeten verschuiven.

  2. Haha zo grappig, mijn ouders spraken vroeger ook vaak Frans met elkaar. Tot we het verstonden, ergens halverwege het middelbaar denk ik.

  3. Dat van dat Engels babbelen doen wij ook met mijn zusje. Het is al zo ver gekomen dat ik als ik iets wil zeggen over iemand die er bij staat of in de buurt loopt de neiging heb om dat luidop in het engels te beginnen doen. Dat werkt dus niet hé :p.

  4. Ah so you speak English too..!!

    Helaas pindakaas, nog maar in de eerste kleuterklas en ze hebben de truken van het Angelsaksisch al aardig door. Zit je gezellig commentaar te leveren in het Engels en lap dien ze je netjes en to-the-point van antwoord.
    Duits lijkt veel te veel op Nederlands, mijn headbangend grut snapt Rammstein van A tot Z en Frans dat leert de oudste al wat op school. Rest me de echtgenoot wat Japans aan te leren.

  5. ik denk dat de gentse peuterscene collectief afgesproken heeft om 6 uur als startuur van de dag uit te roepen. zucht. En dat potjesgrapje is hilarisch, allé voor mij als buitenstaander toch.

  6. i., zo’n tekst gelijk de deze is precies de reden waarom je in m’n top 3 staat. Ik ben nog lang niet klaar voor kinders, maar als ik de Mira-nieuwsbrieven lees word ik helemaal week. Ge moet daar een boek van laten maken! (‘moeten, moeten, het enige wat ik moet is eten en drinken’).

  7. Potjestraining? Nu reeds?
    Pas op, ik vel geen oordeel hé, want ik weet hoe prikkelbaar mensen die om zes uur moeten opstaan kunnen zijn 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *