Kerygma

Deel 1.
Deel 2.
Door de heg dus, en dan door de donkere tuin naar het zwembad, richting gelach. We duwden elkaar naar vooraan in de rij, en toen ik achteraf informeerde naar wat de anderen dachten op dat moment, bleek het net hetzelfde te zijn als in mijn hoofd.

Please, don’t be naked.

Ze waren het niet. Naakt, bedoel ik. Maar ze waren wel aan het dansen in wat we, voor de lieve vrede, nachtkledij zullen noemen. De één al wat meer nachtkledij dan de ander. Maar wij hadden daar dus geen oog voor, want het allerallerallereerste dat wij allemaal zagen (onze maten en wij, wij zitten nogal op dezelfde golflengte) was een dansende meneer aan het zwembad, in boxershort en met een gigantische afro-pruik.
Ik keek. Ik keek naar mijn lief en ik zag hem dezelfde link leggen.

DISCOOOOOO TIME!

Waarna vriend P. het woord heeft moeten doen, want het lief en ik kwamen niet meer bij van het lachen.

De buren waren overigens heel wat minder bezorgd over de vlammenzee op de berg dan wij. Het antwoord op onze vraag naar noodnummer was: “goh, jong, dat is normaal…het is feest van de pompiers é. Zet u, drinkt iets.”

Wat we niet hebben gedaan, want ons boelekes lagen natuurlijk te slapen in ons huis (één van de mama’s ook, trouwens, dus het is niet dat we zo totaal onverantwoord achter hadden gelaten) en we moesten dringend bellen, vlammenzee en overnachting in evacuatie-sporthal indachtig.

Plan B werd in leven geroepen: een verloren Frankrijk-reisgids werd opgeduikeld, we vonden een nummer, J. was gedurende 20 minuten in verbinding met een antwoordapparaat. En toen zagen we opeens brandweerwagens passeren en ambulances. Een half uurtje later was er alleen nog wat rook.

Ramp afgewend. Tijd voor een glazeke rosé, waarbij we klonken op de pompiers en hun feest. En op disco time. Natuurlijk.

Dat het een schande is. We vertrekken bijna weer op reis, en ik heb nog niet eens mijn vakantieverhaal van vorige keer afgemaakt. Ik heb een excuus, echter: er hoort een filmpje bij dat ik zelf niet heb. En de mensen die het zouden moeten afwerken hebben een pc-probleem. Edoch: ik kan niet langer wachten, want vakantieverhalen vertellen na een andere vakantie over een vorige vakantie, dat is unheard of. Ongehoord! Een schande!
Spijtig wel van de uitslaande vlammen die u mist, maar daarover later meer.

Lees eerst dit opnieuw.

Wij hadden dus buren, in ons huis, en het was de vooravond van de Franse feestdag. In het dorp hadden we gezien dat zulks zou gevierd worden met La Fête des Pompiers, wat waarschijnlijk iets is als een bal van een burgemeester, maar dan met brandweermensen. Wij besloten ons echter te houden aan onze dagelijkse vakantieroutine: baby’s, peuters en kleuters in bed, en dan een karafje rosé, toasten op ons geluk, en luisteren naar de krekels.

Krekels hoorden we niet die avond: ook de matroos en zijn posse hielden een feestje, achteraan bij hun zwembad. Iemand had een duidelijk mixed tape gemaakt die zo een uurtje of twee in de foute hitparade kon vullen, en wij hoorden meezingen en hilariteit. Er was één moment — wij hadden net op ons terras YMCA zitten meegebaren — waarop een man luid riep: Wiehoew! DISCOOOO TIME! en waarop er luid gegiecheld werd door de aanwezige vrouwmensen. Ik zou liegen als ik zou beweren dat niemand nieuwsgierig was, en één gezelschapslid (notoir bekend om zijn voorliefde voor foute muziek, maar ik mag dat niet zeggen *kuch* Sagrada Familia *kuch*) overwoog zelfs even te gaan buurten. Ons aller ooggerol heeft hem ongetwijfeld tegen gehouden.

Aniehoew. De nacht viel, het feest ging door. Er was vuurwerk in het dorp, dus wij gingen vooraan op het terras kijken. Romantiek voor jonge ouders, u kent dat wel. Op het eind was er een vuurpijl die ietwat de verkeerde richting ophing en in het bos eindigde, maar wie zijn wij om ons daar zorgen over te maken? Terug op ons terras aan de achterkant was het na een kwartiertje de beurt aan vriend J. om rosé te tanken uit de bidon in de frigo aan de voorkant, en toen hij terugkwam keek hij toch enigszins bezorgd.

Zeg. Het bos is aan het fikken, volgens mij.

Waarna wij, Vlaamse ramptoeristen dat we zijn, opnieuw verhuisden naar de voorkant, met onze karaf, om alles beter te kunnen zien. Aldaar waren wij getuige van de evolutie: rook, meer rook, nog meer rook, gloeiend licht, uitslaande vlammen en knetterend dennenhout, allemaal op een paar minuten tijd. Op een paar honderd meter van ons huis.

En iemand heeft daar een filmpje van gemaakt. Maar dat moet u dus missen, nu. Awoert!

Enfin. Wat volgde kunt u zich denk ik alleen voorstellen als u ooit met vijf kameraden, na een paar glazen rosé op een terras naar een bosbrand hebt staan kijken. Eerst was er wat gegiechel en opmerkingen als: man, dat brandt wel goed é, als het zo droog staat, dennenhout. Vervolgens begon ik in mijn hoofd een lijstje te maken van alles wat ik nodig had als we zouden vluchten (kind, knuffels van het kind, handtas, laptop, kodak — in die volgorde, ik ben een supergoeie moeder ik) om dan te bedenken waar we heen zouden moeten. Een sporthal? Op veldbedden slapen en dan water uit zakjes krijgen? I’m a sucker for rampscenarios, weetwel. Tot iemand de opmerking maakte: Zeg. Moeten we eigenlijk zo niemand verwittigen? Een noodnummer bellen ofzo?

Want het was duidelijk: als alle vakantiegangers dachten dat er wel iemand anders zou bellen, dan werd er natuurlijk niet gebeld. En al de pompiers, die zaten dus op hun feest wijn te hijsen, op hen moesten we vast ook niet rekenen. It would be up to us, dat was duidelijk. We zouden bellen.

Enige ogenblikken later was duidelijk dat niemand wist naar welk nummer en werd er gezamelijk besloten dat we het noodnummer bij de buren zouden gaan vragen. Want die hebben hun eigen vakantiehuisje, die zijn vast op de hoogte van dat soort dingen. Niemand wilde alleen gaan, dus gingen wij allemaal samen.

En zo geschiedde. De vlammen likten aan de rand van de berg naast ons huis, en wij kropen door de heg naar het terrein van de matroos. Maar daarover vertel ik de volgende keer.

Ze eet als een wolf, sientje 90210. Daardoor eet Mira ook als een wolf want ge moogt niet onderdoen als peuter voor een ander. En daardoor hadden wij nauwelijks genoeg preipatatten voor ‘s avonds.
Ze is nog net te jong om te protesteren tegen iemand die niet haar moeder is, Sientje 90210. Het komt wel, ge voelt haar vinnig op de drempel staan van waar de zes maand oudere juffrouw midden in zit. Meegezogen wordt. Rondspartelt.

Mijn huis was de absolute chaos, achteraf, en de dochter was afgepeigerd vanavond, niet normaal. Om van mezelf nog maar te zwijgen. Maar het was totally worth it, want Sien 90210, die is te koddig voor woorden. En ik zie het helemaal voor mij, hoe ze later dikke vriendinnen gaan zijn, die twee van ons. Genetica en al.

Met het naderen van de grote 2 voor Mira, wordt ook de hoofdletter T, van Terrible, steeds groter. Mijn kind is wild, spreekt tegen, wil constant gepakt worden, haar goesting doen en is ongelooflijk koppig. Ik weet dat het erbij hoort, en dat het wel overgaat, binnen een jaar ofzo al, maar ik zeg u: om zes uur in de ochtend kan ik het niet aan.

Daarmee dat we daarnet, toen Mira om half zes besloot dat de dag begon, en nadat ik in haar kamer was binnengegaan om uit te leggen dat het nog nacht was en ze nog wat moest slapen, ook eens koppig zijn geweest. Daarmee dat het hier zo’n pré-zonsondergang geschreeuw was vanuit haar kamer. Over dat de gordijnen open moesten, en dat ze haar knuffel kwijt was, een slokje water moest, en dat het wel al dag was en dat ze UIT BEDJE MOEST OPSTAAN. Drie kwartier heeft het geduurd, en dan is ze weer in slaap gevallen.

Maar daarmee dus, lieve buren, dat u misschien een beetje uit uw slaap bent geschrokken deze ochtend. Sorry. Echt. Sorry.

Bon. Ik had iets geschreven, en ik had een grapje gemaakt, maar blijkbaar was het ongepast. Ik heb de vorige post op private gezet dus, want ik heb geen zin om gedoe te starten in de commentaren en eigenlijk was het voornamelijk voor mijn archief. En ik laat het later wel aan de dochter lezen, ze zal het grappig vinden.

Voor de archieven bis:

Mira heeft vandaag drie keer pipi gedaan op het potje.
Ze zei Mira potje zitten. En deed een plasje. Zomaar, hopla, onaangekondigd. Niks geen training.

Ik dacht aan een toevalstreffer, maar ze heeft hetzelfde nog twee keer herhaald vandaag. Fier als een gieter natuurlijk, zowel zij als wij als de aanwezige grootouders. Hoera voor mijn kindje!

dinsdag 19 juli 2011. Onthou die dag. Het is de dag dat ik heel trots was, en ook de dag dat ik een rothumeur had bij het slapengaan en bedacht dat ik misschien wel weer eens een privé-dagboek moet beginnen. Maar daar kan mijn wonderkind niks aan doen.

De avond dat het lief mijn lief werd, begon dat daar aan de toog. Toen ik dertig werd, gaf ik er een feest. Mijn groentenpakket werd er wekelijks geleverd, met een kop koffie erbij. Als de dochter in de creche is, en wij willen even vluchten van het werk, dan gaan we daar eten. Als ik met blogsters van dichtbij en veraf afspreek, dan is het daar dat er geluncht wordt. Het is één van de warmste, gezelligste en meest ongedwongen plekken van Gent, met coole mensen en lekker eten. En sfeer, liefde en ambiance. En nu staat er opeens dit op phil zijn facebook.

Lieve vrienden van Het Gouden Hoofd! Er hing al iets in de lucht, een donkere bui die neer moest komen, en zoals het buiten is, is die ook neergekomen. Na negen jaar zal het doek vallen over ons bestaan, helaas. Ons contract zal niet worden verder gezet… Enkele wijzigingen brengt dit wel mede. We gaan nog open blijven tot eind augustus 2012, nog een goed jaar.

Ik ben daar serieus niet goed van.

Ze zijn begonnen, onze Gentse Feesten. Deze namiddag, na het checken van buienradar, dan toch besloten even naar het strand af te zakken. Fuk you, buienradar, met uw het blijft droog tot 17h, maar laat ons daar niet over zagen. De dochter vond het bijzonder leuk vond, ondanks het feit dat we na vijf minuten doornat waren. Ze kreeg een ijscreme, wij een koffie aan de toog bij Jezus en de goochelaar. Al bij al: niet slecht, gezien de omstandigheden.

Persoonlijk ben ik content dat ik mijn babysit voor vanavond heb afgezegd en thuis onder mijn dekentje zit. Maar ik stel voor dat de heren en dames van Cirq rap een paar lichten gaan huren en een dj of twee, zodat we deze week gewoon in de hangar kunnen feesten. De toeristen gaan dat daar jamais vinden, en wij staan droog. AHA!

Voor alle Gentenaars, tot slot: Goeie Feesten, kinders.

En toen zei hij: zeg, neemt keer nen foto van mij. Which i did.

De dochter was aan het middagdutten, het regende buiten en we waren gelijk allebei nogal in de stemming om onze tijd te verdoen met onnozeliteiten. En toen nam hij een foto van mij. En toen opeens was er een facebookpagina en deden we ook een beetje dwaas met de dochter.

Tilting dus. Het is gelijk planking en owling, maar dan grappiger. Doe het! En kijk op de pagina voor fantastische mensen die allemaal een beetje gekanteld zijn in hun hoofd.

* Het zand dat ‘s avonds overal in de living ligt, omdat we er elk een halve kilo meebrengen. Een knisperende herinnering aan een schone dag.
* Het beeld van mijn kleine die op een uitgestrekte zandvlakte de minibenen van onder haar lijf loopt om zo rap mogelijk aan het water te zijn.
* Hoe dat voelt, zout op uw vel. Vooral als het opdroogt, zonder handdoek.
* Hoe het eigenlijk een gigantische zandbak is, maar dan proper.
* Het gezoem van mensen en kinderen op de achtergrond.
* Dat het altijd een beetje waait, en het dus nooit te warm is.
* Hoe ons vel iedere dag wat donkerder wordt, en ons haar wat bleker.
* Dat we altijd minstens met drie zijn om de dochter in de gaten te houden, en dat mijn hoofd dus op het eind van de dag niet pijn doet van de concentratie.
* ijsjes.
* Dat ge op het strand waar wij rondhangen koffie kunt drinken terwijl uw kind zand in emmers schept aan uw voeten.
* De beste bakker van Vlaanderen.
* De borstels om uw voeten af te borstelen als ge van het strand komt.
* De aanblik van een uitgeputte, vuile, plakkerige peuter die in slaap valt, in de achteruitkijkspiegel op weg naar huis.

Beste beslissing ooit van mijn mama en papa, dat appartement aan zee.

In mijn hoofd zit ik sinds gisterenavond op het oksaal.

Het is zaterdag, vooravond, hij speelt op het orgel en ik zit naast haar op de harde bank. Er wordt al eens een woordje gewisseld van tijd tot tijd, en voor de rest kijken we wat naar beneden. Er is niet bijster veel te zien, al is het begin jaren 90 en zijn we in een heus dorp.
Mijn nest is niet gelovig, en ik ben te jong voor een echte mening, maar zij gaat op zaterdag naar de mis. En als de ledigheid van weekendavonden als ge nog niet moogt uitgaan zich voor me uitstrekt, dan ga ik al eens naast haar op het oksaal zitten. Zo gaat dat met vriendinnen, in volle pubertijd.

Het is een clan van vrouwen, daar bij haar grootouders thuis. De mama’s, de tantes, de zussen. En hij de kleine haan op het hof, aan de tafel tussen alle meiskes.

Dat ik hem niet meer zal zien wandelen, als ik passeer met de wagen op weg naar het ouderlijke huis. Dat ik mijn hand niet meer omhoog zal steken en mijn groet niet meer vanonder de eeuwige hoed zal beantwoord zien.

Dat dacht ik gisteren. En sindsdien zit ik op het oksaal.