En toen werd het opeens lastig.

Op woensdag is de creche altijd gesloten, en normaal zorgt het lief dan voor de dochter terwijl ik uit werken ga. Maar omdat het lief druk is tegenwoordig, zou Mira deze week naar mijn ouders gaan.
Vanavond is de eerste opname van zonde van de zendtijd (maandag uitzending!), en ik wilde graag gaan. Dus zou Mira bij mijn ouders logeren. En morgen heb ik lang les, en kan haar niet op tijd afhalen van de creche, dus zouden mijn mama en papa haar ophalen.
En toen werd er stralend weer voorspeld, en veranderden de plannen: op woensdagochtend vertrokken de grootouders met het kleinkind naar zee, om haar dan vrijdagavond terug te brengen. Drie dagen vakantie en strand voor het kindje: ik moet u niet zeggen dat ze het helemaal zag zitten zeker.

Ik bel haar drie keer of wat per dag. Ik hoor verhalen over hoe ze zich keihard amuseert, en ik zie de foto’s op facebook (danku, papa…). En ik vind dat cool, dat ze dat zo cool vindt, zo drie dagen verwend worden, daar. Maar ondertussen, nu het donderdagavond is, luister ik naar haar fijne stemmetje aan de telefoon, dat zegt dat ze suiker op haar pannenkoek gaat doen. En krijg ik kroppen allerhande in mijn keel en een steen in mijn maag.

Morgenavond lijkt nog weken ver weg, en ik vind het bij momenten bijna ondraaglijk. Ik hoor soms verhalen van vrienden en kennissen, die er “een weekje tussenuit gaan zonder de kinders” en dan denk ik altijd: oh, dat moet wel zalig zijn, zo onder uw twee.
Maar ondertussen weet ik dat, dat ik daar niet voor gemaakt ben. Ik zou helemaal verpulveren van het missen, denk ik.

En als u mij nu wilt excuseren, ik ga een beetje naar filmpjes van mijn kindje kijken.

7 thoughts on “En toen werd het opeens lastig.

  1. Neem het van mij aan: dat betert! Zo’n 12 jaar geleden kon ik ook niet zonder kinders, maar als ge er 3 hebt en ge zijt pakweg zo’n 14 jaar verder, dan zijt ge blij met drie dagen voor uzelf 🙂 Maar voor nu: geniet van het gemis, het heeft ook iets… en aan lief: veel succes! Ik kijk mee.

  2. Ik begrijp u. Al drie dagen op rij werkdinges te doen ‘s avonds, wat betekent de kindjes niet zien en echt … ik mis ze.

  3. Wij pakken ze ook overal naar mee, zou niet kunnen genieten als ze er niet bij zijn. Ondertussen zijn ze 8 en 10 en hebben ze letterlijk al de halve wereld gezien, en hebben we alle 4 genoten dat ‘t geen naam heeft 🙂

  4. Eén avondje is het maximum tot hiertoe. En ‘s avonds onder ‘t deken vlug nog eens zijn fotookes op mijn gsm bekijken. En weer stekezot en verliefd zijn op de kleine als je hem terugziet. Hem zo zacht en groot vinden, alsof hij een maandje weggeweest is. Yep, ik zou 3 dragen ook redelijk heavy vinden. leve filmpkes!

  5. Ik kan ook geen dag zonder mijn kleine, en ik heb soms de indruk dat ik de enige man ben die er zo over denkt. Ik snap echt niet hoe sommige ouders hun kinderen (mijn dochter is wel nog maar 1) kunnen achterlaten om zelf te gaan citytrippen. Maar on the other hand ben ik het ook wel redelijk beu aan het worden om elke dag om zes uur wakker gemaakt te worden. Maar toch mag ze niet bij oma en opa gaan slapen, ik zou haar veel te veel missen en me ‘s ochtends zorgen maken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *