Grote meiskes krijgen een grote kamer.

Er zal mij niemand verwijten dat ik een rappe ben. Een uitsteller, ja, en hopeloos lui. Maar ik ben ook geduldig. Al van lang voor er sprake was van een zwangerschap verzamel ik spullen voor de kamer van mijn kind. Sinds ze er is, is die verzameldrang alleen maar toegenomen. Ik ben daar zorgvuldig in. Alles moet kloppen. En ik heb geduld, dus
Deze week hebben we de dochter haar grotemeiskesbed eindelijk gezet, en toen hebben we meteen alles afgewerkt. Voor mij was het als puzzelstukjes die eindelijk in elkaar vielen, en zij vindt het fantastisch. Zowat elk meubelke heeft zijn eigen verhaal, en ik heb dat graag zo. Om het eens zweverig te zeggen: de dingen moeten een ziel hebben. Want dat leeft, een ziel. Content dat we zijn hier thuis. Niet in het minst omdat de kleine de eerste twee nachten (a) heeft doorgeslapen en (b) niet uit haar bed is gevallen.

Eerst de voor, natuurlijk. Het kleine bed, het nauwelijks aangeklede kamerke. De na vindt u na de break.

De voor.

Beestje op de deur. Meegebracht door mijn ouders uit Barcelona, vorig jaar. De buitenkant van de deur, die moet nog eens geschilderd worden, maar dat is voor verbouwing deel 2.

Mira, staat er op de deur. WANT DAT IS HAAR NAAM!

Het nieuwe bed. Een Bobita-bed, en één van de twee laatste nog te verkrijgen bedden in deze kleur. Professioneel opgespoord door de onovertroffen Lien, die eens ze haar zinnen op iets gezet heeft, zich vastbijt als een pitbull. Ze waren niet meer te krijgen in rood, zij vond ze toch, en we lieten de laatste twee van de buitenlanden komen met een koerier. Want voor de coolste chica’s van Gent zijn alleen knalrode bedden goed genoeg, dat is evident.

Het grote bed.

Daarnaast: het nachtkastje dat ik maanden geleden heb gevonden in de kringloopwinkel en dat met liefde is afgeschuurd en in dezelfde kleur als muur en radiator gespoten is door mijn schoonvader. Op het nachtkastje de paddenstoelen-lampjes die ze cadeau kreeg van vriend T., die overigens onze fantastische keuken heeft getekend. Maar daarover meer in een andere aflevering van “i. stoeft met haar huis”.

De bloemen zijn ikea, de gordijnen heb ik online besteld, omdat er bij de gewone gordijnenmarchants hier in Gent geen kleine rode vichyruitjes te krijgen waren. En omdat iedereen mij bekeek met een blik van “waar komt gij nu mee af, mens”. Alsof dat zo raar is, precies weten wat het moet zijn. *rolt ogen*

Let ook op de schone blauwe muur. Daar stond een lelijke oude latjesmuur, vroeger, maar mijn lief heeft dat met OSB, gyproc en vliesbehang geheel rechtgetrokken. Allemaal samen: HELD!

En dan de andere kant van de kamer.

De andere kant

De kast is een oude keukenkast die ik vier jaar geleden in de ViaVia heb gekocht voor ooit eens. Ik heb ze in hoogzwangere toestand afgeschuurd en in kleuren van de muren gelakt, en er dan kastpapier ingekleefd dat ik eens in een oude stock van de Suprabazar heb gevonden. Het is overigens met dat kastpapier dat de obsessie voor de rode vichy begonnen is. Damn you, Suprabazar.
Enfin, geschilderd met de dikke buik dus. Plekken overal, ik moet het u niet zeggen zekers.
De knopkes kocht ik op Etsy. Op de kast staat de valies van Mira, die ze gebruikt als ze gaat logeren en kreeg van vriendin Babs. Op de schouw hangen twee foto’s die we ooit kochten toen we voor het eerst naar Barcelona gingen, samen. Op de grond staat een mand die ooit mijn schoenen bevatte, in mijn jonge jaren, en daarnaast een zeteltje uit een kringloopwinkel met daarin mijn lief zijn beer-van-toen-hij-heel-klein-was. De boekenrekjes zijn ikea.

bak en beesten

De speelgoedbak, die is van mij, die heb ik al van toen ik zelf zo klein was al Mira nu is. De muursticker en de kadertjes komen van de huiszwaluw. De kadertjes zijn gewoon ingekaderde postkaarten, een idee van haar.

hertje en bed.

En dan nog het hertje, natuurlijk. Van op de geboortelijst, indertijd, gekocht bij bollebuik dus. Als u ooit eens een geboortelijst moet leggen in de buurt van Gent: daar moet u zijn. Beste service en schoonste grief van de stad.

Oh. En zo was het vroeger, trouwens, voor wij hier woonden. Er is een hele familie en vriendenkring getraumatiseerd door onze houten vloeren.

18 thoughts on “Grote meiskes krijgen een grote kamer.

  1. Is nice, and I love het kleerkastje, jonk! Ik ben keihard op zoek naar iets in die aard voor de babykamer, maar ik vind het dus niet.

  2. @lilith, ik heb nog één langwerpig staan. Breng ik het mee op de garageverkoop? of komt ge eerder eens kijken?

  3. Garageverkoop? Mijn interesse is gelijk gewekt. Ik heb hier nog NIKS van babykamer. En we kunnen niet schilderen want er moet nog een stuk muur met vliesbehang (en wij zijn te lomp). En ik wil mijn kleertjes zo schoon allemaal in de kast leggen…Oh my god. Ik heb nestdrang vrees ik. En zelfs even geen huis, damn winter.

  4. WAT??? Rode bopitta bedden worden niet meer gemaakt??? BOEHOEWWW door mijn eeuwige twijfel tussen een rood Bopita bad Of een mooi smeedijzeren bedje slaapt Jools ook nog altijd in haar spijlenbedje.

    BOOHOOOWWW
    Why would they do that?!

  5. Oh wow. Ik vind hem geweldig schoon. Dat blauw…helemaal verliefd op. Prachtig gecombineerd.
    En idd die kast: to die for!
    Ik vind dit een geslaagde boekskeswaardige kamer zeg.

    Heel mooi bed. Wij hebben hier ook een Bopita bed en da’s goed gerief zeg!

  6. Heel schoon! Wij zijn hier ook volop bezig met de babykamer, ik toon binnenkort eens een voor en na. Onze lijst ligt nu ook bij bollebuik, is de dichtsbijzijnde babywinkel voor ons en heel vriendelijke madammen, inderdaad.

  7. heel heel schoon. een voorbeeld voor ons allen 🙂 otisjes kamer heeft dezelfde kleuren maar staat bomvol brollekes, zodat het kleineken nog in zn bedje naast mijn bed slaapt. maar we vinden da nie erg, alle2.
    garageverkopen zijn idd geweldig interessant, laat maar horen…

  8. HELD!
    En diezelfde muursticker in ‘t groen ligt hier al een jaartje te wachten tot de jongste zijn kamer eindelijk eens een make-over krijgt …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *