Kerygma

Veel te schrijven en te vertellen, over de laatste paar dagen, maar eerst even dit. De coolness van Mira’s school samengevat in iets meer dan 4 minuten.

Of zoals ze zelf zeggen:
Een lipdub is een videofilmpje op een lied dat in één keer wordt opgenomen. De camera gaat van interactie naar interactie terwijl het liedje ‘gelipt’ wordt. Achteraf word het geluid verwijderd en wordt de originele muziek in de plaats gezet. Daarbij moet de synchronisatie tussen lippen en muziek goed zijn.
Met deze lipdub toont De Feniks zich in z’n zotste kant, in z’n multiculturele, diverse & heterogene kant. Maar vooral willen we tonen dat we allemaal samen veel meer zijn dan een optelsom! Dat we samen onze school maken tot wat het is.
Een denktank van 16 leerlingen uit 4 bovenbouwklassen werkten samen en bedachten deze lipdub op een zelfgekozen nummer. Het werd met de ganse school twee keer uitgevoerd. Het is niet perfect, maar daar gaan we niet voor. Het moest vooral leuk blijven en dichtbij wie we zijn!

De hele school, hoor ik u vragen? De hele school. Zowat al onze buurmeiskes zijn te zien, en check out dat schoon kindje met haar geel giletke, op 2min28. She rocks da house, die van ons.

Deze ochtend bij het openen van mijn mailbox had ik excuses. En een naam. En nu dan, dacht ik. En nu dan.

Want neen, wat gebeurd is, dat is niet normaal. En verschietachtig dat het is. Maar het is ook een beetje zoals De Lama (een echte, ik kan dat getuigen) het kwam te zeggen: dit is het internet. En het internet is niet alleen een lieve, van regenbogen en gouden wolkjes voorziene, happy place. Het is ook een plek met veel miserie, en veel verborgen pijn.

Ik heb een naam, en geen zin om die openbaar te maken. Waarom zou ik een leven kapot maken dat momenteel, met dit hele gedoe, al niet zo gemakkelijk kan zijn? Heeft pek en veren en represaille al ooit iets goeds opgeleverd? Kicking when someone is down, ik geloof niet dat ik dat soort mens wil zijn.
Ik heb thuis altijd geleerd dat ge mensen hun fouten moet leren vergeven. Ik heb op het internet geleerd dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken. De combinatie van die twee is in deze belangrijk.

Ik denk dat deze mevrouw hulp nodig heeft en dingen op een rij moet zetten. Ik hoop dat ze dat doet, voor haarzelf. Ik heb die hoop uitgesproken in mijn mail terug, samen met de wens om ook uitleg te geven aan de andere betrokkenen, die zo wanhopig zoeken naar antwoorden. Ze gaat dat doen, ik weet dat zeker, want ze was sterk genoeg om eerlijk te zijn tegen mij. En verdomme, daar moet ge nogal een beetje sterk voor zijn.

Ik kan niet geloven dat het kwetsen van een heleboel mensen in deze een doel was. Een gevolg dat ingeschat had kunnen worden misschien. Dat ingeschat had moeten worden, alleszins.

Ik was even geschrokken, zondagavond. En ik denk nu nog gutgutgut, wat viezig, maar ik ben hier niet door van de kaart. Dit raakt mij niet in mijn zijn, om het zweverig te zeggen. Het maakt me ook niet bang, dus ge moet niet bang zijn in mijn plaats. Want ik ga gewoon dapper zijn en blijven geloven in het schoonste van de mensen. Ik ben de dapperste van allemaal, weetwel, ik kan niet anders..

Oh, en ook nog: ge zijt allemaal gigantisch lief, hieronder in de commentaren. Ik zeg dat niet genoeg maar mijn lezers zijn absoluut de coolste lezers van de hele wereld. Merci, gasten, uw compassie doet deugd aan mijn hart. En uw meeleven, dat is het beste meeleven dat op de markt verkrijgbaar is.

Chocoladetaart voor iedereen.

Ik besta echt. Mijn dochter is echt, mijn lief is echt, mijn huis is echt, mijn vrienden en familie zijn echt. Mijn naam is echt en met een paar eenvoudige googlebewegingen te achterhalen. Op de sociale netwerken ben ik wie ik echt ben, met mijn echte naam.

En gij?

Allez, ik vraag het maar efkes. Want gisteren kreeg ik een berichtje, via dit weblog. Of ik dat wist, dat er een mevrouw op een internetforum en op een facebookgroep heelder teksten van kerygma overnam en deed alsof Mira haar dochter was. Allez, niet Mira, maar Lola. Ook geen lelijke naam, vind ik persoonlijk, maar dat is precies toch niet zo plezant, doen alsof andermans verhalen die van u zijn. Ik viel wat uit de virtuele lucht, en puzzelde stukje bij beetje een verhaal samen. Van op dat forum, en met de antwoorden die de lieve mevrouw van de mail gaf.
Het is heel vies allemaal. Er zijn foto’s van andere mensen, en daar dan de verhalen over mijn kleine erbij. En dan nog een ander kindje. Allemaal samen gepikkediefd op het internet.

Hetgeen me het meest overstuur maakte is dat in het verhaal van die mevrouw Lola vorige week overleden is. Een septische shock na een ongeval met een handje in de roltrap. Ring a bell?
Ik was daar van aangedaan, dat ze in haar hoofd dat kindje van mijn kindje haar verhalen laat sterven. En dat ze dat doet op de manier dat mensen die ik heel graag heb bijna hun kleine kwijtwaren, drie jaar geleden.
Ik heb Michel direct op de hoogte gebracht, natuurlijk. We hebben allebei iets achtergelaten op het forum in kwestie en ik heb een mail gestuurd naar de beheerders voor een IP-adres. We zijn ermee bezig dus.

Akelig is dat, dat ik weet dat de mevrouw die dat allemaal doet, en die zichzelf Tine noemt, dit allemaal leest. Dat ze weet dat ik het weet. Ik hoop dat ze me een mailtje stuurt, eigenlijk. Dat ze me uitleg geeft over hoe dat allemaal is kunnen gebeuren en waarom. Want ik wil dat weten, en desnoods zoek ik een andere weg, via andere instanties.

De dames van het forum, die zullen dit ook wel lezen, denk ik. Voor hen nog één iets, want ik kreeg vandaag nog een mail met twijfels: wij wisten van niks. Ik niet, en mijn onwettelijke evenmin. Mijn lief zou nooit nooit nooit zulk een zieke grap maken. Het is niet grappig en zulke dingen zullen dat nooit zijn. And really: met zijn dochter, die hij op handen draagt zoals wij hem op handen dragen? U kent ons niet, maar al wie ons wel kent zal daar gerust zijn beide handen voor in het vuur steken dat het zelfs niet bij hem zou opkomen.

En voor al de andere lezers hier. Ik ben echt. Ik hoop eigenlijk van u allemaal hetzelfde.

Ik heb een massa werk. Niet zo leuk werk ook: studiefiches maken. De deadline begint dichtbij te komen, en ik heb wat stress. Ik zou dus eigenlijk moeten werken.

Het bewijs? Deze middag achtereenvolgens: havermoutkoekjes, chocoladetaart en merengue gemaakt.

Er zijn weer blog awards, blijkbaar. Nieuwe. Van De Weekend Knack, dat is een boekske op papier. De mensen die op regelmatige basis mijn serverkosten helpen meebetalen (aka de lieve vrienden van de reclameregie) organiseren mee, en dan ben ik redelijk mild gestemd. Al was het maar omdat ge daar op doorsnee vrijdagmiddagen grote bokalen vuile spekken in uw handen gestopt krijgt. Mmmm, vuile spekken.
Ik zie overigens bij de sponsors Essentiel staat, en als dat betekent dat er kleren van Essentiel te winnen zijn, dan wil ik winnen. Aja, zo ben ik wel: materialistisch indien nodig. U mag dus op mij stemmen, maar het moet niet.

Voor de rest valt het mij op dat er onder de genomineerden een aantal dissonante stemmen te horen zijn. Er wordt wat gemord en onverschillig gedaan. Awoert geroepen en met de ogen gerold. Ik moest daar mee lachen. Het is precies 2006 all over again. Maar dan een stuk braver en minder schuimbekkend.

Enfin. Blogawards. Wie had dat ooit gedacht. Net nu de voormalige felle muil van de blogs recentelijk liet vallen dat hij waarschijnlijk nog eens gaat schrijven, binnenkort. Begin er maar aan Tom, we rekenen op u. De lijst staat hier.

Wie vriend is met mij op de facebooks van deze wereld, heeft dat al gemerkt, maar voor al de rest: ik ben een beetje verslaafd tegenwoordig. (Ik ben niet alleen trouwens. De keizwangere en ik overwegen de oprichting van een fanclub. Koen Wauters gaat het wel verstaan.)

11 nummers tussen grijns en krop in de keel, dat is Ploegsteert, de nieuwe van Het Zesde Metaal. Sinds de arrivé hier thuis niet weg te branden uit mijn CD-speler en een perfecte compagnon voor die lentemiddagen dat het geen lente wil worden. Ge weet wel. Sommige zinnen zijn zo schoon dat ik ze overal zou willen opschrijven omdat ik ze dan altijd maar opnieuw kan lezen. Ik zeg “zou willen”, maar ik doe dat eigenlijk ook een beetje. Opschrijfdrang, ge moet dat dus niet hebben voor uw gemak.

Uit het nummer over Frank Vandenbroucke, bijvoorbeeld. En in Ploegsteert zei de pastoor: ‘Ik wist van niets. Maar God is van onze parochie en rijdt met de fiets.’ Dat laatste nummer ook, met drie, over een kindje krijgen. Man zeg.

Of mijn persoonlijke favoriet: Ge zwiegt.

Ge zwiegt omdat je de dingen niet kun benoemen of uit verdriet. De woorden zijn met veel te veel, ge krijgt ze door uw kele niet. Ge zwiegt omdat je de dingen niet kun benoemen of uit verdriet. Ge zoekt hoe dat je ‘t zeer verzocht, maar oplossingen zijn zo simpel niet.

Ploegsteert. Man zeg. Koop die plaat, en rap een beetje.

Snelste weg naar droomhuis, deel A. Status. Aannemer gekozen. Contract getekend. Bijna alle materiaal gekozen. Start werken: nog in april.

Snelste weg naar droomhuis, deel B. Status. Principieel akkoord over tuin. Landmeter heeft het opgemeten. Kadastrale splitsing aangevraagd. Vermoedelijke afbraak gebouwen: binnen 3 maand.

Een welgemeend hoera is hier aan de orde, jaja.

Niet alleen was vandaag Dag 2 op school voor de dochter, en had ik met al dat bangmaken van iedereen evenveel schrik als voor Dag 1 (onterecht, zo bleek. Mijn kleine blijft voorlopig haar heldhaftige zelf.), maar vandaag werd mijn mama ook geopereerd. Spannende dag, dus, en zo’n dagen zorgen er altijd voor dat ik doodop ben achteraf.

Een rug. Ge beseft niet dat ge dat hebt, tot het eens goed fout gaat, ik moet u dat niet vertellen. En aangezien la mama de laatste weken om de haverklap viel omdat haar been het opeens niet meer deed, was het toch wel goed fout. Bij de eerste val was ik er trouwens bij, en heb ik haar uitgelachen omdat ze zich niet kon rechthouden op haar naaldhakken. Zo ben ik, ja. Bij van 8 van die dag kon ik al minder lachen.

Enfin. Na een specialist die volgende week zou opereren en dingen vastzetten maar dan afgekeurd werd door de huisarts (wij noemen hem liefdevol specialist-slager nu) werd een tweede specialist gevonden die wel het vertrouwen kreeg van de volledige clan en ging ze vandaag onder het mes.

Stress dat ik heb gehad. De laatste zes jaar ben ik niet zo dol meer op volledige narcose. Maar alles is ok, ze is wakker en op haar kamer. Ze kan haar benen bewegen en normaal mag ze morgen al eens uit haar bed. Hoera!

Goeimorge’, juf Christel, zei ze toen ze het kanarienest binnenkwam. Ik ga tekenen. Ze zette haar drinkbus in de drinkbusmand, haar koekdoos in de koekdoosmand en hing haar jas aan het muisjeshaakje. Ze haalde de stiften en een blad uit het rek, en ging aan een tafel zitten. Met haar papa naast haar.

Vijf minuten daarvoor had ze fier geposeerd aan de voordeur, met haar nieuwe boekentas.

Toen het rimmelrommelliedje begon ruimde ze haar stiften op, gaf ons een zoen, stak haar arm omhoog en zei: tot vanavond mamapapa. Terwijl ze al naar de kring liep. Tot vanavond, muis, antwoordden wij, en we probeerden de wazige ogen weg te slikken.

We gingen nog langs bij het dagverblijf, met haar spullen, en toen we daar buitenkwamen hoorden we een kindje hartverscheurend huilen. Niet die van ons, zo bleek, toen juf Christel haar duim omhoog stak en zei: ze is in het toiletje.

6,5 lange uren later liepen we het kinderdagverblijf binnen. Ze zag ons, gilde, knuffelde en speelde daarna verder met het keukentje. Ze had geslapen (zei ze. ze had gerust, zei de juf. Met haar ogen open). En appelmoes gegeten. Lust ze niet, thuis.
Ze vond het leuk, zei de juf. En ze had leuk gespeeld. En ze vindt goed aansluiting bij de andere kindjes. Alleen de speeltijd, dat is wat te druk, vindt ze. Of zoals zij zegt: er zijn veel kindjes, en die duwen.

Enfin. Vanavond een vrolijk, hyper meiske in huis. Wacht, ik toon het u.

Morgen dag 2. Ik ben benieuwd.

Hoogdag in Gent morgen, voor al wie al eens een stikmachine van dichtbij heeft gezien, want het is Van Katoen. Een dag vol zelfmaakgerief en allerlei workshops om de truukjes te leren van de Grote Dames Van Het Internet Zelve. Als u dus van het handige type bent, moet u zeker komen.

Ik ben niet van het handige type, neen, maar toch ga ik. Want er is vanalles te doen daarnaast: er is een kraam waar u de maaksels van handiger mensen kunt kopen, er is een expo, film, er zijn kleuranalyses, een haarsalon, en nog veel meer. Ook mijn favoriete taartenbakster Julie is er. En bovendien is het MIAT op zich een fijn museum om eens te bezoeken.

We zijn elkander ginder, dan? Ik ben die madam die achter haar uitgelaten peuter aanholt om te vermijden dat die haar hand in een naaimachine stopt.