Pepatino.be: sinds ik van meiske naar meiskesmama ging is dat mijn favoriete webwinkel. En wat blijkt? They love us like we love them, en dus kreeg Mira een cadeautje toegestuurd vandaag.
Om middernacht beginnen de solden bij hen. Ik ga morgenvroeg klikken en inslaan in grotere maten dan een 98 (vroeg of laat groeien ze er toch in), en ik ken massa’s mama’s die hetzelfde doen. Nieuwbakken moederkes: gouden tip, die pepatino.
Ik ga eens stoefen zie. En mensen doen blozen.
Sinds wij aan het verbouwen zijn, fase 631, ook wel bekend als DE LAATSTE KEER DAT WE ECHTECHT VERBOUWEN, hebben we hier thuis een extra paar handen, bij elke stap. Handen van mijn papa. Afbreken, uitbreken, sleuren: die mens heeft hier al bergen werk verzet. En met drie gaat dat dus veel sneller dan met twee, dat is zo.
Bovendien kan mijn vader elektriek leggen en is hij ook daarmee hier bezig, de laatste maanden. Zoals deze week: alle elektriciteit ligt klaar, zowel in het tweede verdiep (helemaal afgewerkt!) als op de gang/badkamer. Het is niet gemakkelijk, ons plan, want wij zijn van die mensen die afkomen met “indirect licht daar” en “een ledstrip daar rond dat volume” en al. Enfin, gisteren en vandaag heeft hij weer de hele dag gewerkt en ik ben zo blij met het resultaat dat ik wel kan janken.
En mijn mama dan. Die was geopereerd aan haar rug, weet u nog? En die heeft nu al een paar maand de kriebels omdat ze eigenlijk wil komen meehelpen en wij zeggen dat ze moet rusten. Ze heeft de afgelopen maanden constant de dochter opgevangen, zodat die niet in een huis vol losliggende kabels en rondslingerend puin moest rondlopen, maar ze vond nog altijd dat ze niet genoeg deed. Nu ze aan de beterhand is, is er geen houden meer aan: deze week heeft ze vier manden strijk voor mij gedaan en vandaag was ze de hele dag hier terwijl papa de elektriciteit kwam in orde maken en ik aan het werken was. Om gewoon efkes onze leefruimte en keuken van onder tot boven te poetsen. Inclusief de keukenkasten. Ik heb dus niks meer in huis nu dat al jaren ligt te sterven, alle stof is weg, en mijn terras is zo netjes dat ik daarnet een gevoel van gezelligheid ontwaarde, toen ik een taske koffie zat te drinken.
Ze zagen er allebei doodmoe uit, vanavond. En ik voel mij dan een beetje schuldig, want zo’n pensioen, dat is feitelijk vooral om te rusten, nietwaar? Maar maat toch, het feit dat ik zie dat het hier zo goed vooruit gaat met dat verbouwen en daarenboven voor het eerst in weken de afwezigheid van stof en vuil, zorgt ervoor dat ik een innerlijke rust ervaar waar een in oranje tafelkleed gehulde tibetaanse monnik stikjaloers van zou worden.
Dus ja, ik kus mijn twee pollekes. En laat het gezegd zijn: mijn ouders heersen keihard.
Het hele huis staat vol badkamerspullen. En wat we hebben gekozen, zoveel weken geleden, vinden we nog steeds mooi. De loodgieters en de mannen van artenova werken zich uit de naad om alles rond te krijgen: vandaag kwam er een nieuw plafond in de eerste inkom, het toilet beneden werd in gebruik genomen en als ik die rode en blauwe buizen in de bouwwerf-badkamer goed begrijp, liggen zowat alle buizen klaar voor de nieuwe aansluitingen.
In de gang staan OSB en gyproc en profielen te wachten om samen het masterplan voor het eerste verdiep te vormen.
En mijn pa, die heeft vandaag de elekticiteit op het tweede helemaal afgewerkt, met propere schakelaars en alles, en morgen komt hij de badkamer doen.
Dit wordt het coolste huis, ooit. Ik voel het.
Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van een juffrouw. Of ik eens een T-shirt wilde maken bij vistaprint en de service eens wilde testen. Ik zei ja, en toen ging ik kijken op de site en zei neen. Aangezien het lief en ikzelf allebei geen T-shirts in het beschikbare model dragen. Na mijn neen kwam de vraag of ik dan in de plaats misschien visitekaartjes wilde maken.
Hell yeah. U gaat dat misschien stom vinden, maar ik heb dat niet, visitekaartjes. En ik vind dat ongelooflijk volwassen. En nu heb ik er wel, dus ben ik opeens een grote madam. Als u mij nog eens tegenkomt zou het kunnen dat ik u eens mijn kaartje geef. Gewoon omdat ik volwassen ben.
Ik maakte twee soorten: eentje voor ons twee samen, eentje voor het lief, omdat die dat soms wel nodig heeft. 25 stuks van elk, 5,49 euro voor de gewone, 10,23 euro voor de soort met het logo. Daarbij kwam dan nog BTW en verzendkosten. Funny thing, trouwens: 4,78 euro voor de langzame verzending (dat is 21 dagen), en voor een veelvoud van dat bedrag kunt u de verzendtermijn verkorten. Omdat ik 25 euro verzendkosten voor een bestelling van 15 euro wat overdreven vond, nam ik langzaam. En dus kreeg ik mijn kaartjes begin deze week, voor een totaal van 20,5 euro. Ik heb er geen idee van of dat duur is, of goedkoop. Want ik had tot voor kort dus nog nooit visitekaartjes gehad.
De kaartjes zelf vind ik mooi en goed gelukt, de website zelf werkt handig en is compleet dummyproof (ik was op 15 minuten klaar met beide ontwerpen), maar het aanbieden van allerlei extra’s (briefpapier, visitekaartjeshouders, watnogmeer) bij de bestelprocedure zorgde ervoor dat ik het gevoel had dat men mij en passant meer geld afhandig wilde maken. Een beetje zoals er bij de kassa in den delhaize al die lekkere snoepen (en sigaretten. mmmm, sigaretten) staan, maar dan virtueel. Ik ben nogal aan: ik heb enkel dat nodig, laat mij gerust, maar misschien vinden andere mensen dit net added value.
Voor de rest is vistaprint nu de nieuwe vriend in mijn mailbox. Een beetje zoals de fotowebsites waar ik jaren geleden eens prints bestelde, de online outletstores die ooit van mijn klandizie mochten genieten en die gasten van de roddelwebsite die mij blijven bestoken met hun nieuwsbrieven: allemaal in hetzelfde bedje ziek. Sinds 7 juni ontving ik 15 mails van vistaprint. Als ik binnen de 48 uur bestel nu, bijvoorbeeld, zijn mijn verzendkosten gratis. Maar ik heb nog visitekaartjes, voorlopig en laat dit een tip zijn voor al deze online services: als ik één mail om de twee weken krijg, dan lees ik die waarschijnlijk. Als ik er om de twee dagen één krijg, dan markeer ik die automatisch als gelezen en gooi weg. Just saying.
Weet ge. Ik ga er gewoon niet meer over zagen.
Niet over dit.
En niet over dit.
Morgen schrijf ik iets over een cadeautje dat ik gekregen heb, en de eindeloze stroom mails die ik sindsdien mag ontvangen van het bedrijf in kwestie. En daarna loot ik uit wie een fatboy-cadeautje krijgt. U mag allemaal doen alsof ik dat schrijf in een comfortabele zetel in een kraaknet huis, waar ook een badkamer inzit. Als u allemaal heel hard doet alsof, dan ga ik het vast zelf ook geloven.
En ondertussen is het zaterdag 23 juni en stelt uw dienaar tweedezits op, na een (wat heet) eerder hectische week.
Er werd een vloer uitgebroken en uitgegraven (de papa en wij), examens afgenomen en verbeterd (ik), gevloekt op een bouwput (ik), een houten vloer afgeschuurd (hij), rioolbuizen vervangen, een WC en een hoop radiatoren afgekoppeld (de professionals), een gang geplakt (ook professional), vijf bachelorproeven verdedigd (de studenten, ik luisterde), PMV-projecten getoond (nog de studenten, ik beoordeelde), een houtenvloer in de loog en de olie gestoken (ik), een beetje gehuild (ik), try-outs voorbereid (hij), try-outs gespeeld (hij), een chappe gelegd (professional, zijt ge zot, dat kan ik niet), punten ingevoerd (ik), nog een beetje gehuild (ik, weeral) en gedroomd van hoe dat ook al weer voelde, een proper huis (iedereen). Ik heb ook zes machines was gedraaid omdat mijn mama gezegd had “zal ik anders eens een strijk doen”. En tussendoor heb ik (soms eens) geademd en (af en toe eens) een paar uur geslapen.
De komende dagen zijn er van deliberaties, proclamaties en feedback, maar ook: uit met de oude badkamer, leve de nieuwe badkamer. En nog meer stof. En nog meer plakwerk. En misschien ook een vloer. Maar zeker: een bleiting of vijf. Misschien zes.
Zondag was het alle hens aan dek, hier deze kant van de Brugse Poort. Toen we naar de bakker wandelden bleek er op het eind van de straat een hele hoop politie te staan, veel zorgelijk kijkende mensen, geagiteerde kinderen en af- en aanrijdende fietsflikken. We wandelden door want op zo’n moment kunt ge mensen beter hun werk laten doen en niet in de weg lopen, maar bij navraag achteraf bleek dat er op dat moment een meisje van zes zoek was. Vier uur waren ze haar kwijt, en ze is uiteindelijk teruggevonden, zonder erg.
Ik ken het meisje. Ze is één van de vrolijkerds die altijd in het parkje en de straten daaromheen speelt, recht tegenover haar huis. Het park waar wij met Mira ook in de zandbank gaan wroeten. Ik weet niet wat er precies gebeurd is, maar kan er me wel iets bij voorstellen: één van de kinders gaat elders spelen, ze gaat mee en vergeet de tijd, zoals alleen kinderen dat kunnen.
We hebben het ook nog meegemaakt, lang geleden: neef S. was in onze jonge jaren een expert in zoek geraken. Ik herinner me een avond dat de hele buurt hem liep te zoeken tot laat in de avond, waarop hij plots rustig kwam aanfietsen. Computerspelletjes gespeeld bij T., vergeten dat hij eigenlijk nog geen avondeten had gegeten. En dus al van de middag wegwas.
Het hele gedoe houdt me bezig, nu. Ik weet dat het nog veel te vroeg is om zo’n bruggen te nemen, wegens mijn kind is ontegensprekelijk te jong, maar het gaat zo snel dat ik er toch al eens over nadenk. Hoe dat zit met dat loslaten.
Toen wij (En met wij bedoel ik niet “bij ons thuis” maar “bij iedereen bij ons in het dorp”) klein waren vertrokken wij in de vakanties na het middageten thuis. En we werden om zes uur terug verwacht om te eten. In tussentijd was de enige richtlijn: gedraag u, zijt voorzichtig, en niet over de Grote Baan.
Natuurlijk gedroegen we ons niet, waren we behoorlijk onvoorzichtig, en reden we de Grote Baan over als de middag dat vroeg. En onze ouders wisten eenvoudigweg niet waar we zaten.
En ja, wij hadden in ons dorp een Grote Baan en dat is wat de naam zegt: de grootste baan van de gemeente. Stopt met lachen.
Enfin. Loslaten, en hopen dat alles goed afloopt, dat was het, denk ik. Ik ben blij dat ik zo opgegroeid ben, het heeft mij gemaakt tot wie ik ben: een durver, zelfzeker en zelfstandig.
Ik heb altijd gezworen dat ik het met mijn kinderen ook zou kunnen, dat loslaten, maar als ik eraan denk dan keert mijn maag. De tijden zijn veranderd, zegt iedereen, maar de vraag is: is dat wel zo, en indien wel, is dat zo in die mate dat we het andere uiterste moeten kiezen en onze kinders alleen nog in de achtertuin mogen laten spelen? En kweken we zo geen generaties bange mensen, die niet buiten komen omdat ze nooit anders geweten hebben?
Ik zie dat bij mensen in mijn omgeving ook, die nood om de kindjes dicht te houden. Wij willen bijvoorbeeld graag dat de kleine later in een jeugdbeweging gaat, omdat we dat allebei heel graag hebben gedaan vroeger, maar als ik dat vertel krijg ik vaak de reactie: zot, en die leiding die zijn maar een jaar of 18 en die kunnen toch nooit voor zo’n troep koters zorgen op een veilige manier. En dan gaan die op kamp, en dan hoort of ziet ge niks gedurende 10 dagen.
Dat is waar, denk ik dan. Ik bel nu vier keer per dag als de kleine uit logeren gaat, wat zal dat dan zijn met mijn hart als ze ooit op kamp gaat? Dat gaat voorzekers tien dagen bloeden van de ongerustheid. Maar betekent dat dan dat ik ze niet moet sturen? Dat ik haar die vrijheid mag ontzeggen voor mijn eigen gemoedsrust?
Moeilijk allemaal, vind ik. Ik zal nog veel moeten nadenken, de komende jaren.
De dochter kent onze voornamen, al maanden. Of jaren, zo lijkt het wel. Ze roept ons bij naam als het niet rap genoeg vooruitgaat en heeft het soms over papa henk en mama i. in gezelschap, als ze het onderscheid wil maken met mama’s en papa’s van andere kinderen.
Enfin. Ze weet het dus. Dat moet u weten voor deze conversatie aan de ontbijttafel.
- *wijst* Jouw naam is i. (insert mijn volledige voornaam en familienaam)
- Moh, Mira, dat is juist. Dat jij dat weet zeg. En wat is papa zijn naam?
*ze denkt na*
- Het is hetzelfde als bij jou. Mira ….
- Rijckaert! Rijckaert!
- juist, jong. En wat is dan zijn volledige naam? Plak er eens zijn voornaam aan?
- Ik weet dat niet.
- Maar jawel, jij weet dat wel. Je zegt het zo vaak.
- Ik weet dat niet.
- Jawel, wat zeg ik tegen papa als ik niet papa zeg?
*vette grijns. de kapoenigheid druipt ervanaf*
- Schatje. Schatje Rijckaert.
De dingen die de mensen niet zien aan een job in het onderwijs, deel 63.
Mijn examens zijn verbeterd (behalve de groep die dinsdag nog komt. Die verbeter ik pas na het examen, weetwel) en dus doe ik dit, van ‘t weekend weekend. Lezen. Veel lezen.
Op de foto ziet u vijf bachelorproeven: over de axenroos, ICT bij de jongste kleuters, analoge leerkrachten en digitale leerlingen, intercultureel onderwijs en tot slot sexuele en relationele vorming.
Dit weekend lees ik dus, want binnen een week zijn er de verdedigingen. Van twee van de vijf ben ik zelf promotor. Bij de andere “lezer”.
En zo zat ik deze ochtend om half acht vragen en bemerkingen te noteren over interculturaliteit, terwijl de dochter kaatje keek. Het is weer eens wat anders, nietwaar.
En ook nog eens naar het zwembad. En naar de blaarmeersen. En ook eens naar de zee, met mama en papa. En ook eens zonder mama en papa naar de zee. En naar de Ardennen.
*ze denkt na*
En naar de dierentuin. En naar een dolfijnenshow. En naar een papegaaienshow. En ook eens naar het museum van de paddestoelen. En naar plopsa-land, want daar wonen de kleine einsteins.
Mijn dochter is klaar voor de vakantie, geloof ik.