Hoe dat is?

Zegt Liese in de commentaren dat ze zich soms afvraagt hoe dat is, samenleven met een comedian.

Wel. Oh ja. Ten eerste is mijn lief gewoon een leuke vent. Wij lachen veel, en hij is verschrikkelijk grappig, ook thuis. Edoch: daar moet uw lief geen comedian voor zijn. Ik heb veel maten die ook grappig zijn, en die niet op een podium staan. Bovendien ben ik zelf ook hilarisch, dus ik ben het beste bewijs van die stelling.

Verder: ik ben vaak alleen in het weekend, dat klopt. Mijn lief werkt buitenshuis als de andere mensen vrij zijn. Maar ook daar ben ik vast niet de enige: er zijn bijzonder veel mensen die in ploegen werken, of in de horeca, of verpleegkundige zijn, of andere jobs doen met uren die niet 9-to-5 zijn. Bovendien vind ik dat meestal niet zo heel erg. Ik ben een typisch kindje-alleen: ik heb daar wel wat nood aan, aan tijd op mijn eigen. En met het risico een rock ‘n roll imago om zeep te helpen: mijn lief is geen plakker, na zijn optredens, die komt naar huis en dat scheelt een eind.
Die avondlijke werkuren heb bovendien een belangrijk voordeel: ‘s ochtends moet ik mij niks aantrekken. De mini staat op, hij staat mee op, maakt boterhammen, kamt haren en poetst tanden. En hij brengt haar naar school. Ik moet enkel voor mezelf en genoeg koffie zorgen. Geen ochtendrush hier, en ik beschouw dat als een zegen.

Maar er zijn ook nadelen, dat is evident. Zo is opstaan met de dochter in het weekend voor 95% mijn deel. Dat is logisch: mijn lief zit meestal maar om 2h of later in zijn bed, en dan is half acht echt vroeg. Zeker als ge die avond weer het podium opmoet. En dus een hele week met de mini mee opgestaan zijt voor de ochtendroutine. Ik vind het dus logisch, maar niet leuk. Want ik slaap graag uit, en mijn ochtendhumeur durft het dan wel eens vloekend overnemen, zo op zondagochtend om half acht.
Verder: als het druk is bij hem, dan is het echt druk. Dan werkt hij maandenlang zeven op zeven, en veel te lange dagen naar mijn goesting. Dan is het organiseren en zorgen en afhalen en brengen en koken en al de rest grotendeels voor mij. Dan ben ik single op alle verjaardagsfeestjes, uitstapjes en vakantiedag. En het vervelendste: als hij dan al eens thuis is, is hij meestal ook niet echt thuis. Ik merk dat hij in zijn hoofd bij andere dingen zit. Maalt. Bezig is.
Als er een try-out niet goed is gelopen, en hij weet niet waar het precies aan ligt, dan weet ik dat we lastige dagen voor de boeg hebben, met een grumpy huisgenoot. Dat is allemaal niet zo plezant, maar het went. En ik vermoed ook dat wij niet het enige gezin zijn bij wie er af en toe wel eens van die hele drukke periodes zijn.
Er is nog een nadeel: de stress. Niet de zijne, want ik ben daar redelijk genadeloos in: hij heeft hiervoor gekozen, dus moet er maar mee leven. Ik bedoel: mijn stress. Woensdagavond deed hij avant-première en ik was niet mee, wegens examens, en al veel babysitvoorzieningen later die week. Maar dat betekende dus dat hij om 15h thuis vertrok, en ik pas een sms met status om 23h moest verwachten. En ondertussen niets. Ik zeg u: dat zijn acht uur waarin ge voornamelijk met uw hoofd tegen de muur wilt bonken of naar het plafond wilt staren, hopend dat het naar beneden gaat komen.
Vrijdag ook, première, toen hebben zeker vier of vijf van onze vrienden me gezegd dat ze blij zijn dat hun lief niet zo’n dingen deed, want dat ze kapot zouden gaan van de zenuwen. Ik versta dat, en het went een beetje, na acht jaar, maar toch nooit helemaal. Na een week als deze ben ik dan ook emotioneel compleet uitgeput.

Gelukkig wordt dat ook gecompenseerd. Door de sms om 23h dat het cool was. Door het besef dat ge daar best trots op moogt zijn, dat ge er mee voor zorgt dat er ruimte is om zo’n dingen te doen. Door de reacties van het publiek. Door de overweldigende fierheid als ge in een zaal van 400 mensen zit, en iedereen lacht, en ge denkt: ha, dat is met die van mij, zie. Door het applaus op het einde. En door dit, natuurlijk.

10 thoughts on “Hoe dat is?

  1. Leuk toch weer die inside info 🙂 De try-out die hij deed in Asse was een verademing. Het is fijn om zien dat hij graag op dat podium staat. Een mens die van zijn job houdt, dat is pas waardevol. Dat dit uiteraard ook met veel werken gepaard haat, dat heet dan perfectionisme. Dat laatste (perfectionisme) is niet mogelijk zonder dat eerste (“job”liefde).
    En hij vergeet jullie toch niet op dat podium he, hij verwerkt zowel jou als Mira (if I remember the name well) in de show. 😉

  2. zo mooi! en zo lief: die fierheid…

    Halverwege je artikel dacht ik bijna: straks gaat ze nog zeggen dat ik en mijn single soortgenoten toch maar goed af zijn: OK al het geregel is voor mezelf, maar ik loop geen 8 uur te stressen bij een try-out (of een andere stresserende job) van een of andere wederhelft.
    Maar nee hoor: zelfs daar heb je je niet aan laten vangen. Da’s een van de redenen dat ik je graag blijf lezen.

    Trouwens : van mijn kant ook wat insight info. Toen mijn oudste in september voor het eerst haar kanarienest instapte, zag ik een foto hangen van de ‘nestouders’. Na een paar dagen langs de foto gelopen te hebben, kwam ik tot de conclusie dat die man precies nogal eens gezien had. Man-van-de-foto ben ik ook een enkele keer tegengekomen bij de oudste naar school brengen (per uitzondering, want meestal moet het bij ons een uur vroeger) en dus werd hij ‘die heel geduldige papa met zijn dochter’.
    ‘t Heeft heel lang geduurd eer ik besefte dat ‘die heel geduldige papa’ én ‘uw op het podium staande lief’ én ‘die man die ik precies nog al eens ergens gezien heb’ 1 en dezelfde zijn. 🙂

    Ik heb dus écht problemen om mensen te herkennen buiten de context waar ik ze anders in zie. Voor mijn werk kan dat al eens goed uitkomen, maar nu was’t eerder grappig (belachelijk mag je’t ook noemen)…

  3. Ha, mijn solidaire fierheid heeft hier al een dwangneurosevorm aangenomen; elke keer als ik hem zie op tv moet ik tegen mijn lief roepen hoe grappig hij wel niet is en hoe goed zijn madam wel niet schrijft. Elke. Keer. Opnieuw. )

  4. Ha, mijn solidaire fierheid heeft hier al een dwangneurosevorm aangenomen; elke keer als ik hem zie op tv moet ik tegen mijn lief roepen hoe grappig hij wel niet is en hoe goed zijn madam wel niet schrijft. Elke. Keer. Opnieuw. 🙂

  5. Mijn voornemen voor 2013 was nochtans om onze agenda niet al te vol te plannen, maar ik denk toch dat er alweer een avondje bezet zal zijn voor een voorstelling van uw wederhelft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *