Mijn planning is mijn alles.

Vandaag las ik op de blog van Annelies iets over Smartmat, en ik dacht “hé, er zou een tijd geweest zijn dat ik dat interessant vond om ook eens te proberen.”

Maar dat was voor wij minofmeervegetariërs* werden.
Maar dat was voor we een kind kregen, die ook al eens eten moet krijgen, een paar keer per dag.

Dus is zo’n pakket niet zo’n goed idee. En eigenlijk ook niet echt nodig, want we krijgen dat hier na zoveel jaar huishouden allemaal wel georganiseerd.
Nu denkt u natuurlijk amai zeg, wat een huishoudtalent is dat niet, die i. en valt u bijna flauw van bewondering. Het is niet nodig. Het zijn allemaal truken, dat is al. Poetsen en strijken gebeurt door de engel die we twee keer per week in huis halen, en als de rommel echt uit de hand loopt, dan doet mijn mama al eens een zware opruimactie terwijl ze op de kleine past.

Eten en boodschappen, dat organiseer ik wel zelf. Dat minofmeervegetarisme is daar een zegen gebleken voor de boodschappenlast: ik sleep nu gewoon één keer per week een uitpuilende boodschappenkarreke groenten en fruit naar huis van de beste groentenboer van de stad en doe één keer om de twee of drie weken grote boodschappen met de collect & go. Klaar. Tussendoor moeten we af en toe eens een kleine boodschap doen (wat kaas, alle dagen een brood,…), maar dat is verwaarloosbaar qua tijdsinvestering.

En bovendien is er dus ook de de grootste truuk van allemaal. Het Weekmenu.

Het weekmenu is ondertussen al jaren mijn enige houvast in drukke tijden. Al jaren zorgt het ervoor dat ik zo weinig mogelijk naar de winkel moet en we betrekkelijk weinig brol eten. En al jaren wordt het weekmenu bijgehouden in hetzelfde soort boekske, en al jaren met een systeem van verschillende kleurkes. Zie maar, jaren geleden. En vandaag.

Nog steeds weekmenu.

* minofmeervegetariër, want we eten nog vlees of vis. Eén of twee keer per week ofzo. Als het toevallig zo past, of we er zin in hebben. Het is niet echt uit principe, het is gewoon zo gegroeid. Er was dagenzondervlees, en een zekere bewustwording. Sinds we minder vlees eten, voelen we ons alletwee fitter ‘s avonds, en daardoor ben ik anders beginnen koken. Vroeger bedacht ik eerst welk vlees we zouden eten en wat ik daar dan mee te maken. Nu kies ik de groenten of koolhydraten en vertrek daaruit. Het is anders, maar ondertussen even evident.

6 thoughts on “Mijn planning is mijn alles.

  1. Ha, dat zijn wij ook, minofmeervegetariërs. Ik merk het zelfs niet meer op dat het veggie is. Het wordt stilaan een gewoonte, en we voelen er ons prima bij.

  2. Dat is de enige vorm van organisatie die ik vanaf volgend jaar nog wil: een weekmenu. Ik hoop dat het vanaf dan wat minder in het honderd zal lopen door verlaatte vergaderingen, files, onvoorziene omstandigheden waar we dan een dag voor hebben om die op te lossen ipv à la minute alles te moeten laten vallen. Of ben ik nu aan het dromen en blijft het een chaos ten huize Affodil?

  3. Het verbaast me dat ik u nooit tegenkom bij Van Droogenbroeck. Ik ga bijna elke dag als ik Basiel haal of afzet. (Sinds gij die tip gegeven hebt :-)). Weekmenu’s, daar is echter nog wat werk aan bij ons. Wegens: het verandert dan toch vaak./Ik vind geen inspiratie op het moment dat dat schema gemaakt moet worden./WW’en is lastig/mijn vent is aan kei veel allergisch en wil eigenlijk toch alleen maar rijst met erwtjes en een boomstammetje eten. Maar kijk, ik ga het nog eens proberen!

  4. Wat een geweldig doch simpel idee om die weekmenu’s in een schrift te noteren! Hier ligt dat altijd op briefjes rond te slingeren… Tot ik dit las en me gisteren ook een schrift heb aangeschaft: hoera voor efficiëntie en minder rommel! Bedankt 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *