Kerygma

Iedereen zit als vee bijeengedreven aan de boarding gate, daar in Schönefeld. De vlucht zou vertrekken om 17.20h. Wij zitten nogal achteraan op de bankjes. Het lief vraagt hoe laat het is, ik antwoord tien-voor-vijf. Waarop hij opzichtig gaat rechtstaan, luid zegt: “ja, het is tijd”, het handvat van zijn trolley uitklapt en vier stappen vooruit zet.

Ik zie zijn halve grijns, ken die na acht jaar perfect en sta dus ook recht. Ik doe een paar stappen richting deur naar het vliegtuig. En dan doet iedereen hetzelfde. Als één man.

Twee minuten later staan honderd mensen rond de deur te drummen, die nog lang niet opengaat. Ondertussen zitten het lief en ik al lang weer op de bankjes, maar wel veel dichter nu.

Ik kijk naar hem en grijns.
“Well done, chief.”

We eten een koekje en bladeren in een boekje.

Daar is het, 1 januari van het jaar dat mijn dochter een nieuwjaarsbrief had geleerd, die helemaal kon opzeggen en dat weigerde eens er publiek aanwezig was. Could have seen that one coming, did I?
1 januari, ook de dag dat ik veel te vroeg in de zetel naar Kaatje zat te kijken, na een uur of vier slaap. Er was een tennisracket achtergebleven en hier en daar liggen pailletten van David Bowie zijn vest. Voor de rest: topfeestje gehad.

2012 zeg. Dat het een jaar wordt waarin bijzonder weinig van u geëist wordt. Dat u weinig moet, alles kan en een onbezorgd leeg hoofd heeft op het eind van elke dag.

Het wordt ons jaar, 2012. Ik voel het.

Het doet mij plezier u de winnaar van het felbegeerde gadget te kunnen aankondigen, en het doet extra plezier dat hare onschuldigheid deze keer iemand heeft gekozen die hier al heel heel lang leest. Ik vermoed zelfs van bijna het prille begin (seven years that is, peoples!)…

Proficiat, Sponzen Meneer.
Wat het per abuis meegefilmde politieke statement van mijn immer charmant nageslacht betreft: ik heb geen idee waar ze die dingen haalt, en wie haar dat soort ongein eigenlijk leert.

*onschuldig gezicht*

Hij: we gaan je broek aandoen
(neemt broekkousen vast)
Zij: dat is toch geen broek, papa
Hij: dat is wel een broek, wat zou dat anders zijn?
Zij: dat is een muts.
Hij: Moh, dat is toch geen muts, dat is een broek.
Zij: dat is een muts.
Hij: een broek.
Zij: een muts.
Hij: ok, een muts dan.
(neemt de broekkousen, en zet ze op zijn hoofd)
Kijk, het is een muts.
Zij: Maar papa. Dat is toch geen muts. Dat is een broek.

Juij. Ik heb er _twee_ in huis nu.

Ja. Hoe gaat dat allemaal, die dingen. Er was eens een matroos, nu al een hele tijd geleden. En de bijhorende plannen om dat vanaf nu op zeer regelmatige basis te doen, zo verkleden. Er was de reis deze zomer en het vaste voornemen om een afro en een trouwkleed mee te nemen. Aangezien vriendin klijn zelfs haar bikini was vergeten, bleek dat een beetje hoog gegrepen.

Diezelfde klijn heeft echter, in een vlaag van jenesaisquoi, recentelijk een duur roze kleed aangekocht. Met een onderrok. We weten ook niet precies waarom ze dat soort ongein doet, maar feit is dat ze het nog maar één keer heeft aangehad, en het kleed moet renderen, dus moest er een excuus gevonden worden. Een rozekleedexcuus.

Enter: het themafeest. Jaren tachtig. Enter: het derde team genodigden, waarvan de vrouwelijke helft vreselijk enthousiast werd bij het idee alleen al. Ondertussen is er een Cindy Lauper, er is een David Bowie, er is een Madonna. Vriend J. en het lief houden hun plan nog geheim. En ik heb al beenwarmers. PAARSE NATUURLIJK!

We weten dat, sommige mensen denken dat dat hier louter over kinders en koken, doorspekt met een occassionele verdwaalde mening gaat, maar als u hier al zeven jaar leest (ik ben mijn eigen blogverjaardag vergeten, zo blijkt. Komt dat tegen.) dan weet u dat ik natuurlijk ook, behalve een vreselijk aantrekkelijke en intelligente vrouw, ook een technologisch wonder ben. Het is waarschijnlijk daarmee dat de mensen van duracell mij recentelijk een gadget-pakket opstuurden, en dat ik ook nog een exemplaar mag weggeven van een uiterst handig toestel: de Portable USB Charger.

Klinkt cool? Is het ook, lieve lezers, zeker als u zoals mij rondloopt met een smartphone en daar ook nog eens andere dingen mee doet dan bellen, zo onder de baan. Zoals belangrijke mails lezen voor uw werk, of op verloren momenten bijlezen in de vakliteratuur, u kent dat wel. (Zij die beweren dat ik de batterij van mijn walkitalki leegzuig door wordfeud te spelen, filmkes te maken van mijn kleine en op facebook te zitten zijn overigens vuile leugenaars). Enfin. Dan zit u dus opeens zonder batterij terwijl u net aan het zoeken bent naar een woord met zowel een X als een Y (onyx, trouwens) een belangrijk dossier aan het doornemen bent en er is nergens een plaats om op te laden. The agony.

Enter de Portable USB Charger. Het ding voorziet u instant van 5 uur extra batterij, via een USB-poort of/en meegeleverde mini/micro-USB-kabeltjes. U laadt het thuis op, gooit het in uw boekentas en gebruikt het overdag als uw GSM/kodak/Kindle begint te toeteren dat hij het gaat opgeven. Ik gebruik het ondertussen al een paar weken en ik ben er vreselijk content van.

Misschien wilt u er ook eentje, en dat treft, want ik mag zo’n lader verloten onder de lieve mensen hier in de commentaren. Iemand merkte op dat ze nooit iets won, omdat ge bij mij altijd vanalles moet vertellen als ik iets weggeef, dus ben ik deze keer superbraaf. Het volstaat dat u even een gil geeft in de commentaren. Mijn zelfgemaakte mini met onschuldige hand zal dan begin volgende week beslissen.

Coolness, de eerste keer dat uw kind het Sinterklaasgebeuren bewust meemaakt. Absolute coolness, echt.

Meer dan een maand geleden waren we al begonnen met de voorbereiding: er was een reclameboekje van een speelgoedwinkel, en de dochter knipte alles eruit wat ze graag wilde krijgen. Kleven op een blad, versieren met glitters en dan opsturen naar de Sint. Ja, ik kan mijn innerlijke kleuterjuf soms met moeite in bedwang houden. U zou mijn kerstkaarten moeten zien.

Een paar weken geleden kwam hij toen aan zee, omdat mijn ouders op reis zijn tijdens zes december. Er werd voor de middagdut een schoen gezet, na de dut was er een poppenwagen en een microfoon in de plaats. We wisten ook dat hij nog bij de andere grootouders komt, en ook daar speelgoed zou brengen. En dan is er het grote dilemma, natuurlijk. Eigenlijk heeft het kind al zo veel, wat moeten we daar eigenlijk nog voor kopen? Maar aan de andere kant: dat Sint niet zou komen, dat zou gelijk wat grof zijn.

En dus bracht de Sint hier thuis maar drie dingen (behalve snoep en chocolade), zorgvuldig gekozen, maar helemaal niet duur. Een voorleesboek, want voorleesboeken zijn uitstekende cadeautjes. Een puzzel met heel veel stukken, want het kind puzzelt vreselijk graag. En een keukentje. Niet een gewoon prefab-keukentje: mijn lief toonde zich een fantastische assistent van Sinterklaas en ging in allerlei winkels op zoek naar iets dat kon doorgaan voor knoppen (keukenwekkers) en kookplaatjes (cirkels uit zwarte kaften geknipt), en gisterenavond na bedtijd werd een stuk van de speelgoedkast omgetoverd tot kitchenette.

Potten en pannen, dat had ze al, maar ik ruimde de kast op en zette alles netjes zoals in een echte keuken.

Groot succes, alhier. Mira is al sinds acht uur kip met pasta aan het maken in haar keuken.

Vroeger. Man, wij konden goed uitgaan. Hele nachten aan de toog van oorden van verderf op de vlasmarkt of in de kammerstraat. Weekends waarbij ik nauwelijks daglicht zag: wij draaiden daar ons hand niet voor om. Wij, dat zijn de vrienden en het lief. Wij die de laatste jaren allemaal ouder zijn geworden, een huis verbouwen en vooral: één of meerdere koters hebben rondlopen.
En sindsdien is dat allemaal niet meer zo evident, vooral wegens dat het zo’n gedoe is. Vroeger volstond een sms op vrijdag, in de vooravond, om een weekend vol etentjes, nachtelijk avontuur en dansvloeren te regelen. Nu moet iedereen minstens twee weken van tevoren een babysit kunnen regelen, zorgen dat er niet te veel werk is, enzovoort enzoverder. En dus blijf ik meestal thuis, want ik ben per definitie lui en al dat gedoe: ik word daar moe van.
Apart uitgaan is bij ons nauwelijks een optie: aangezien weekendavonden werken nogal inherent zijn aan mijn meneer zijn job, ben ik thuis bij de dochter.

Maar! De oplossing is simpel doch geniaal. Ik heb een heel drukke en intensieve job, maar ik kan wel een groot deel van het werk zelf regelen. Behalve lesuren en vergaderingen kom en ga ik wanneer ik dat wil. En kan ik dus gerust werken op zaterdagavond, als u massaal naar de vrienden van de radiopresentator zit te kijken.
Dat schept tijd, zo’n job. Overdag. Terwijl de dochter toch al in de creche zit en er geen geregel aan te pas komt. Dus wordt er geluncht, tegenwoordig. Met de vriendin die zonder problemen lange middagpauzes kan nemen. Met de vriendin die zelfstandig is en die dus ook veel zelf kan regelen. Met de vriendin die vier vijfden werkt en altijd op maandag thuis is. Of zoals vanmiddag met mijn lief, die sinds vandaag vakantie heeft, en die ik meetroonde naar De Vitrine, waar ik twee heerlijke uren aan de toog in zijn ogen keek en de lekkerste dingen te eten kreeg.

Ik ben nu nog aan het werken ja, om tien uur ‘s avonds. Maar ik ben wel al uitgeweest, vandaag. Hoera voor lunchen!

Manman, dat is hier hectisch de laatste weken. Ik moet zoveel werken, en dan als ik niet moet werken dan neemt mijn zen instant alles weer over en verdoe ik tijd op het interweb en wandelend tussen de Canadese ganzen in onze hof, of op het strand, mijn ouders hun hof. Bovendien is mijn telefoon recentelijk ongelukkig terecht gekomen, en is het scherm vreselijk kapot. Het is dus niet eenvoudig filmpjes te maken, momenteel, en iedereen weet dat ik wedstrijden graag met filmpjes van hare schattigheid afhandel. Nu echter is het gelukt, eindelijk. We present you: de winnaar van de fotoshoot.

Proficiat Anne! Stuur je je gegevens eens door?

Niet gewonnen? Maak een beetje reclame voor de fanpagina…bij 300 fans wordt er nog een shoot weggegeven.

Mijn kind is vroege vogel. Als u hier al even leest, weet u dat, want ik zaag daar regelmatig over. Dat mag, want ik ben op mijn blogue baas, en er zijn tig andere sites op het internet die niet over mijn dochter haar ochtendlijke gewoontes neuten, dus desnoods kunnen de mensen die het niet willen weten daar lezen. Zo is dat maar net.

Enfin. Omdat u zo trouw naar mijn kommer en kwel placht te luisteren, wil ik u vandaag ook redelijk euforisch melden dat het ernaar uitziet dat de hel van zes uur hier wel eens echt van de baan zou kunnen zijn.
Ik druk mij voorzichtig uit, want met dat kindje van ons weet u natuurlijk nooit, maar we kunnen hier tegenwoordig spreken van consistent braaf blijven liggen tot het treffelijk is, zelfs nu met dat winteruur. En we danken het allemaal aan het schaap.

Schapen zijn de max. Echt. Het systeem is simpel: slaapt het schaap, dan moet het kind slapen; is het schaap wakker, dan mag het kind roepen. Maar u moet het natuurlijk wel uitgelegd krijgen aan uw weerbarstige en bij momenten hysterische peuter.
Wijzelf hebben er twee maand over gedaan om haar weerstand te kraken. Want ik ben nog koppiger dan haar, zekers als het over mijn nachtrust gaat. En geduld dat ik heb in zo’n geval, ik zou er een award of tien mee kunnen winnen als er daar awards voor bestonden, voor koppig moedergeduld. Ik heb een paar dagen in de gaten gehouden wanneer Mira wakkerwerd (6.15h) en dan het schaap 5 minuten later gezet. Haar uitgelegd wat de bedoeling was, en haar de volgende dag laten roepen tot het schaap wakker was. En vervolgens dag na dag opgeschoven.
Soms lukte het, soms was het een half uurke drama in de ochtend. De grens van zeven uur was problematisch: wekenlang heeft ze vanaf half zeven tot zeven uur liggen roepen en gillen dat ze uit haar bed wou. En wekenlang hebben we dus niet toegegeven. Met pijn in het moederhart, maar serieus: ik ben niet gemaakt voor opstaan voor het klaar is buiten.

En toen, opeens, na een paar weken, gaf zij toe. Vanaf die dag werd ik iedere ochtend om 7:01 geroepen met de woorden “mama, het schaapke is wakker”. Ik kan daarmee leven, zeker als u weet van hoever we komen.
Eergisteren echter, ging ze bij mijn ouders slapen, en deden die iets verkeerd met het schaap waardoor het niet wakker werd. En dus riep de dochter niet. Om kwart voor negen hebben ze het kindje vrolijk uit haar bed gehaald, ze was weer in slaap gevallen, zo blijkt.

Dit verhaal in gedachten, werd ik moedig, en programmeerde de wekker gisteren om half acht. Om dan om 7:31 de eerste gil te horen: “mama, het schaapke is wakker”. Zaligheid. Het kind blijft blijkbaar braaf wachten tot het wekkerke aanspringt.

Ah. The possibilities. Schapen zijn de max, ik zeg het u.