Kerygma

U gaat dat misschien wat raar vinden, maar ik vier dat, 1 mei. Mijn linksigheid is daar niet vreemd aan, ik ben mij daarvan bewust, maar ik vind het ook gewoon een hele schone feestdag, zowat de enige die niet met het katholieke gedinges te maken heeft. 1 mei, dat is mooi weer. Dat is rood dragen, omdat rood ongeremd is en dat past bij de flamboyante uitbarsting van de japanse kerselaars in de straten. Het is ook herdenken dat er ooit mensen zijn die gevochten hebben om ervoor te zorgen dat we maar acht uur per dag moeten werken. Ik ben die mensen dankbaar.
Het is ook de dag van de toespraken, waar heel vaak dingen inzitten over sociaal engagement en bewogenheid die mij laten knikken. Het is op straat rondhangen, in een rode stad en koffie drinken met mensen die ge tegenkomt.

Vandaag was zelfs een bijzondere 1 mei, want Onze Vooruit was jarig. En dus trok ik mezelf en de dochter een rood kleedje aan en gingen we bootje varen. We klommen tot op het dak van de Vooruit, dansten in de concertzaal en keken filmpjes in de theaterzaal. Ik stopte het dochterhoofd vol verhalen over de stad en deelde een ijsje met haar, wachtend op de boot terug.

Topmiddag. Was elke dag maar 1 mei.

IK GA MIJN LAARSJES AANDOEN HEEEE MAMA!

Ze rende naar binnen, sjorde haar gummylaarzen aan, en rende naar buiten. Waarna ze in de modderplas sprong die ik net had gemaakt.

De modderplas kwam omdat ik het terras had gepoetst.
Het terras was vuil van het bouwstof.
Dat bouwstof kwam door dit.

Wij zijn allemaal blij, hier. Bijna een echte hof, zeg.

Ik kreeg een boekje van Martha.
Martha is mijn collega, getalenteerd en gedreven. Ik zeg dat, want ik zie dat. En ik merk het ook aan de studenten als ze met hen praat. Ik kijk daar graag naar.
Ze is bijna niet ouder dan hen. Voorzekers de piepjongste collega die ik ooit heb gehad.

Ze werd geboren toen ik Sandra Kim playbackte op mijn kamer, voor de spiegel en met een roze vestje. Want Sandra had een roze vestje.
Dat was ook het jaar dat ik voor het eerst verliefd werd, op Johnny. Ik was Baby in het diepst van mijn gedachten, toen, overtuigd dat ik ook de lift zou kunnen, ooit. No one puts Baby in the corner.

We stonden ooit te praten na een lastige vergaderdag, Martha en ik, op een receptie. Blokjes kaas, wat witte wijn en vooral mini-salami als zalf voor vermoeide hoofden. We hadden het over reizen, en ik vertelde over de droom van de west coast.

En dus kreeg ik een boekje, zomaar opeens, gisteren. Over die reis en hoe zij hem hebben gemaakt. Ik heb daar zo hard om moeten lachen, gisterenavond, in mijn bad.

Daarmee dat ik het u vertel. Zo kent u haar ook. Als ze later groot en beroemd wordt, zal u dan denken: ha ja, ik heb daar al eens over gelezen bij i., over Martha. Als dat geen schoon vooruitzicht is, dan weet ik het ook niet meer.

Nadat ik vandaag in de zuiderzon de kamperfoelie had gesnoeid (Alleen al dat! Zon! Snoeien! Ik heb het gezegd hé!) wisselden de dochter en ikzelf onze jurk met lange mouwen voor een exemplaar met korte mouwen en liepen naar het park. Voor een verjaardagsfeest. Een echt.

Niet dat ze nooit eerder op een verjaardagsfeest was, maar tot nu toe waren dat feestjes van kinderen van vrienden en familie. We zijn daar namelijk niet moeilijk over: onze vrienden zijn haar vrienden, dus ze mag dan mee als er iets te vieren valt. En sommige van die kinders zijn ondertussen zelfs grote vriendinnen geworden.

Maar dit was een feestje van een jongen die zij helemaal zelf heeft leren kennen. Niet eens in haar klas, zomaar op de speelplaats. Een paar maand geleden had ze het vaak over ene El, en ik ging er eerst van uit dat ze zich weer een imaginair vriendje had aangeschaft.

Daarvan gesproken. Als ze het ooit met u heeft over De Drakenjake: die is niet echt. Maar het is wel een sloeber, want zowat alles wat hier thuis gedaan wordt wat eigenlijk niet mag, is zijn fout. Wie heeft dat water gemorst? De drakenjake. Die koek gepakt? De Drakenjake. Op het tafelkleed getekend? De Drakenjake. De Drakenjake is krapuul.

El bleek niet imaginair te zijn. Ik ken zijn moeder van het interwebs (u weet wel, die magische plaats van vriendschap en identiteitsdiefstal) en op een dag kreeg ik van haar een bericht. Of onze mini een kanarie was, want dat haar El het altijd had over M, een kanarie. Enfin: linken werden gelegd, koffies werden gedronken in de daaropvolgende maanden. Playdate galore!

Vandaag was er dus het feestje. Haar eerste. Ik dacht, ik noteer het even, want het lijkt me wel een scrapbookmoment. Toch?

De laatste weken kunt ge geen gazet of tijdschrift vastnemen, of er staat iets in over 100 jaar Vooruit. Dit weekend, bijvoorbeeld, genoot ik van een stuk in De Standaard, waarin mensen hun Vooruit-herinneringen vertellen. Ik dacht: ik ga ook.
Want man, wat heb ik veel herinneringen aan Mijn Vooruit. Die misschien ook Uw Vooruit is, maar zeker ook Onze Vooruit. Onze, zoals in van mijn lief en van mij. Want mijn lief, die had in een ver verleden een studentenjob in De Vooruit. U gaf hem geld, hij hing uw jas netjes op een kapstok. Onze, ook zoals in van mijn maten en van mij. Ik weet niet hoeveel voorstellingen en concerten ik er zag, maar het zijn er veel. Zo ergens tussen vijftig en honderd lijkt me realistisch. Van Boudewijn De Groot, over Life of Agony, langs nog eens een Rock Rally tot Mark Lanegan. En alles daartussenin. Allemaal daar, altijd links voor de PA, in de buurt van de toog.

Ik weet niet precies hoeveel keer ik eindeloze gesprekken heb gevoerd in de gangen buiten de zalen, op nog eens een fuif. Alweer een feest. Hoe vaak ik buiten heb gestaan of gezeten, troostend bij liefdesverdriet, lachend op zomeravonden. Altijd aan het water, beneden, altijd ‘s nachts.
Ik weet niet precies hoeveel dagschotels ik heb gegeten in het café, met dat ingewikkelde systeem van bestellen en betalen en dan wachten tot je bord stond te dampen op de toog. Nu zijn er bakjes met flikkerlichtjes, ondertussen. Het is efficient, maar minder spannend. Ik heb er liters koffie gedronken, stapels kranten gelezen, lange avonden weggebabbeld aan tafels vol wijn en bier. Ik heb er uren aan het raam zitten werken, uitkijkend op het kruispunt. Lezend, studerend. Nu nog: als we die kant van de stad zijn, drinken we daar koffie. Als ik moet afspreken met iemand die ik niet zo goed ken, doe ik dat in De Vooruit. De Vooruit is altijd veilig, altijd vertrouwd. Altijd van mensen van Gent.

Ik ga ook nooit vergeten hoe welkom we daar altijd geweest zijn met Het Project. Zaaltje nodig om met mensen af te spreken en dingen uit te leggen? Wees welkom, wees welkom. Een interview? Een fotopas? Een plaats om te trakteren? Wees welkom.

De Vooruit, lieve niet-Gentenaars, is een monument. Elke Gentenaar, van elke leeftijd, zal u eigen redenen geven waarom dat zo is. Daarmee ook dat deze foto, jaren geleden door Hans Dekeyser genomen op de heerlijke zolder, nog steeds uitvergroot op mijn bureau hangt.

Happy birthday, Vooruit. Ge heerst, en dat zult ge altijd blijven doen.

U mag mij een halvegare vinden, of een optimist — afhankelijk van waar in het levensvreugdespectrum u zich bevindt — maar heden draag ik geen jas meer. Ik draag een trui, ja, of misschien eventueel nog een licht vestje, indien nodig, maar de donsjas gaat de kast in. Ik hoop dat ge een beetje meewerkt, zon. Ik moet volgende week naar het voetbal, namelijk, en in ons oud stadion is geen zetelverwarming (maar volgend jaar! volgend jaar! manmanman!).

De jas blijft uit, want ik voel ze namelijk. Ze is daar, ze zit klaar, en ze kan de liefdevolle aanmoediging gebruiken. Daarmee ook dat ik bleef glimlachen toen ik daarnet een regenbui over me heen kreeg. Daarmee dat ik niet kwaad werd op de losliggende stoeptegel met water en modder eronder. Splets op mijn broek. Gelukkig heb ik mijn nieuwe schoenen niet aan, dat was al wat ik dacht. Ik zal die klachtenbrief wel een andere keer versturen.

De regen was niet eens koud, zo beweerde ik. Mijn lief keek verwonderd over zoveel goed humeur. Hij had het waarschijnlijk nog niet gezien, dat ze daar is. Dat ze klaarzit. Dat het lichtroze van de Japanse kerselaar al hier en daar door de botten durft schijnen.

Morgen zal ze arriveren. Frank heeft het ook gezegd. Neem een deken, wat eten, en iemand die ge graag hebt. Zet die allemaal in een park, sluit uw ogen en luister naar kinders die spelen in het gras.

Lente mensen. Wie had dat ooit kunnen denken.

In bad ligt speelgoed, restanten van zaterdagavond. De kleine mini (die van mij) en de grote mini (die van haar) besloten samen in bad te gaan. Moeders alleen zijn verbazend praktisch aangelegd, en het is verwonderlijk hoeveel tijd ge kunt wegtetteren, leunend in een badkamer, terwijl dochters schuim naar elkaar toe blazen.

Aan de vloer in de living kleeft rijst, vermengd met plasticine. Restanten van zondagavondeten van geïmproviseerde overschotjes. Een maaltijd die naadloos overging in een knutselsessie met playdoh door de aanwezige drie kleuters.

Als ik naar boven ga om de dochter toe te dekken, kom ik op de trap een vergeten kleutersok tegen. Van die keer dat de kleuters boven speelden, en wij beneden in de zetel hangend koffie dronken. Af en toe kwam er eentje naar beneden, telkens anders verkleed. Of gewoon in ondergoed, want zo is die jongste van hen wel.

Er was een incident met plassen in een potje dat daar niet voor gemaakt was. Er was een incident met mustella en een cavia. Er was het begraven van een door katten verscheurde duif. Er was een drama met een pijnlijke botsing tegen een glazen deur.

Maar een topweekend, dat wel. Simpele dingen. The little things, alweer.

Er stonden zeker 60 stoelen in de zaal. Wit, in ‘t gelid. Er zaten 15 mensen in de zaal. Ik nam mijn koffie mee en keek — zo onopvallend mogelijk — naar de oude man vooraan. Hij rommelde wat met stiften en flipboards. Glimlachte elk van ons toe.
Hij leek de lage opkomst niet erg te vinden, maar mij irriteerde het. Hier stond een held, en mijn studenten hadden zijn naam niet reflexmatig aangeduid bij de programmakeuze. Soms lijken generatiekloven onoverbrugbaar en dat maakt mij een beetje droevig.

Hij schreef mijn allereerste Engelse boek. Daarom is hij een held. Ik las “Je moet dansen op mijn graf”, de vertaling, ergens in het eerste middelbaar. In één ruk, zonder de nuances, maar opgezogen in het verhaal. Een instant fan. Een jaar of twee later zag ik in de bibliotheek “Dance on my grave”. En ik herlas het, opnieuw in één ruk. Terwijl ik niet eens wist dat ik dat kon, lezen in het Engels. Van toen af wel, en daarom is hij mijn held.

Bijna 80 is hij, ondertussen. Een uur lang praatte hij met zachte stem en verbazende humor over kinderen aan het lezen brengen. Over de rol van ouders en leerkrachten. Daarbij maakte hij schema’s op het bord, vermeldde terloops zijn haat voor powerpoints, zijn liefde voor iPads, zijn angst voor luchthavens en hoe hij op zijn elfde pas ontdekte wat een bibliotheek was. 80 al. Ik durf niet te berekenen hoe groot de kans is dat mijn studenten hem ooit wel horen praten.

Vandaag was ik met mijn studenten op een studiedag, voor Mind The Book. Ik laafde mij, net als een paar jaar geleden, een uurtje aan het enthousiasme van de heerlijke Tine Mortier. Tine verpatste me een gesigneerd boek voor de dochter, natuurlijk (of liever, ik smeekte haar: hier neem mijn geld), en dat was aanleiding tot een wonderlijke conversatie deze avond. Daarover later meer. Ik zag oud-collega Sterre hele fijne dingen doen met gebarentaal en soundpainting. En ik luisterde naar Aidan Chambers.

Als een berggeit klom ze de rotswand op. Aan de hand van haar vader, voet voor voet. We klauterden over de rotsen, en ze vond het fantastisch. Met haar korte beentjes deed ze een trip waar sommige volwassenen nog niet aan zouden beginnen. “Hier opletten, meme, de steentjes liggen los”, riep ze achter haar. En toen kwamen we terug beneden, een paar kilometer verder in niks dan weidse verlatenheid en rust. De zee beukte tegen de rotsen en het strand was van het fijnste zand. Ze kneep in mijn hand en fluisterde: het is hier zo mooi, mama.

Hij en ik keken naar elkaar en wisten: dit is een kind van ons. Want wij zijn niet sportief, neen. Wij doen niet zo aan actieve vakanties en citytrippen is leuk maar ook wat veel prikkels voor mensen zoals ons. Maar al van onze eerste reis samen vonden we de grote gemeenschappelijke factor: de drang om op steile kliffen te klauteren en dan de verlatenheid op te zuigen. De lichtjes in haar ogen, en de uitgelatenheid waarmee ze het strand opholde deed mij instant dromen van de reizen die we met haar zullen kunnen maken. Als haar benen nog iets langer zijn, en haar schouders wat sterker.

Het volgende uur tekende hij de rotsen in zijn boekje, ik staarde naar de zee, mijn mama nam foto’s, mijn papa bouwde met haar een berg van zand en stenen. Daarna aten we een mandarijntje in het zand, en klauterden terug.

A perfect afternoon.

Het is hier even stil geweest, de laatste week, maar ik heb een uitstekend excuus: vrijdagnacht, na de laatste examenweek en met alle punten netjes ingevuld stapten wij op een vliegtuig naar de lente. Wij, dat is de Mini, het lief, mijn mama en papa en uw compleet oververmoeide dienaar. Luttele uren later checkten we in in een megagroot hotel, gooiden onze bagage in de kamers en sprongen in het zwembad.

Het gevoel van zon op uw door vrieskou geteisterde huid: onbetaalbaar.

Ik was van plan geregeld iets te schrijven, hier, maar er was alleen crappy WIFI op een paar plaatsen en opeens had ik het te druk met op een terras zitten en wijvenboekjes lezen. En dus postte ik niks. Ah ja, u geraakt er wel overheen, zeker.

Maar ik heb wel geschreven, en dat krijgt u de komende dagen natuurlijk overgetikt. Ondertussen in een paar puntjes:
- All inclusive hotels zijn niet mijn ding, had ik u een paar maand geleden gezegd. Maar ik moet dat ondertussen nuanceren: als u doodmoe bent, en decompresseert van een examenmaand, dan is zo’n hotel de hemel. Nergens over nadenken, nooit iets moeten zoeken om te eten, en uw kamer die elke dag wordt opgeruimd: ik kan mij veel erger dingen voorstellen.
- We hadden ongeveer de helft van de week mooi lenteweer, en de helft wat minder. De tweede helft resulteerde in het huren van een auto en het ontdekken van Lanzarote. Ik ben zelfs blij dat het zo is gelopen, want: het is daar schoon, vreselijk schoon.
- Een kleine miscommunicatie in verband met de vakantieperiode zorgde ervoor dat mijn lief op woensdag al moest terugkeren voor werkdinges. Dat betekent dat ik voor het eerst in acht jaar bijna vier dagen mijn lief niet heb gezien. Hoe onafhankelijk van mij.
- Gelukkig waren mijn ouders er nog, want dat single met een kindje op reis zijn: dat zou gelijk niet voor mij zijn. Onafhankelijk, maar niet heus dus.
- Met ouders mee op reis is overigens top. Voor al het entertainment van uw Mini en het bijhorende ongestoord lezen en koffie drinken van uzelf: één adres.
- Ik heb voor het eerst in meer dan drie jaar een hele week meer dan negen uur per nacht geslapen. Ik ken mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo uitgerust ben geweest, maar ik gok op meer dan drie jaar geleden.
- Ik ga de komende dagen ook eens flink stoefen met mijn vreselijk braaf kind. Manman, zo gemakkelijk dat die is, u heeft daar geen gedacht van.
- Vulkanen zijn de max.
- Ik vraag mij ernstig af waarom we dat niet al veel langer doen, zo in de winter naar de zon reizen.

En nu ben ik klaar voor de Belgische lente. Echt, bring it on.