Kerygma

Zij had moeite met haar auto. Uit een parkeerplaats rijden op een parking, het is niet gemakkelijk blijkbaar. Wij hadden geen haast, de dochter en ik. De boodschappen waren meer een wandeling dan boodschappen, zij zat in de buggy rijstkoek te eten, ik stond fijn in de zon. Dus we bleven geduldig wachten. Ik geef toe dat ik aan het grijnzen was, maar het was ook grappig: in tien keer niet uit een rechte parkeerplaats geraken. Komt met de fiets, denk ik dan. Het is de bioplanet voor iets.

Enfin. Een paar minuten later was ze er toch uit. Ze begon wat te rommelen om aan haar gordel en ondertussen wandelden wij voorbij. Ze reed dus achter ons, en oh-my-gawd-we-reden-toch-wel-in-haar-weg-zekers. Want de buggy, die bevond zich tussen de parking en de weg. En tijd is geld, ook in bio-land. En dus kregen Mira en ik een nijdig getoeter naar ons toegegooid. Waarop ik mij omdraaide en een Wat?-gebaar maakte, inclusief ooggerol. En waarop zij dus druk bewegend ons vervloekte, vanuit haar auto waar ze niet mee kan parkeren. Ik heb gelachen. Luidop en hoofdschuddend, omdat dat haar nog bozer maakte. En als ik met de auto was geweest, ik was uitgestapt. Alleen maar om dan tegen Mira de onsterfelijke zin “Terug in den auto. Mama is ruzie aan ‘t maken” te kunnen zeggen. Het heeft niet mogen zijn.

flevering: die waarvan ik begin te huppelen. Blijkbaar huppelde ik voornamelijk ergens eind de jaren 90, zo blijkt.

Ah, Stephen Malkmus, hoe schoon was pukkelpop niet die keer dat ge daar precies alleen voor mij stond te zingen?
(Lees meer …)

Oontje heeft The National ontdekt, en vraagt haar lezers hun andere parels.

Liedjes die het doen voor mij, deel 1. Die waar mijn hart van breekt. Ik laat de meest evidente eruit, want die kent iedereen al. (Lees meer …)

U had nog wat vakantieverhalen te goed, zeker? Nu ze gepasseerd is, De Grote Vakantie, is het hoog tijd te noemen. En avant!

Het moet acht uur ‘s ochtends geweest zijn. Ik weet dat voor sommigen onder u acht uur op vakantie ongoddelijk vroeg lijkt, maar ik heb me ondertussen bij de feiten neergelegd: de dochter staat op rond half zeven-zeven. Dus ik ook. En dat vroege ochtenduur, ik kon daar ook echt van genieten: als ge met zes volwassenen en vijf kinderen een huis deelt, dan is rust en stilte soms ver te zoeken. Behalve ‘s ochtends vroeg dus. Enfin, het is niet zo erg als het lijkt, spreek ik mezelf troostend toe.

Na een paar dagen had ik overigens een routine die me best beviel: de dochter wakker, flesje drinken, nog behoorlijk warme kleren aan (een T-shirt met lange mouwen! In het zuiden! Zotjes, die Mira en ik) en dan in de auto naar het dorpje, dat net als ons nog wakker aan het worden was. Daar haalden wij heerlijk geurend brood, croissants en soms des pains au chocolat, en deden een wandeling. Terug in het huisje was er koffie, een tijdschrift en een sigaret, op het terras, terwijl de dochter rustig speelde op de grond, en ik in het huis langzaam de eerste wakkerwordende huisgenoten hoorde.
Om u de stemming en de situatie even te schetsen.

Het was op één van die ochtenden, en ik had nog maar een halve kop koffie binnen. De mensen die mij al meegemaakt hebben ‘s ochtends weten dat een halve kop koffie behoorlijk minimaal is voor mijn functioneren. Ik zat wat dromerig voor me uit te staren, toen ik op het terras van het huis naast ons gegiechel hoorde.
Toen ik opkeek verslikte ik me in mijn koffie en ik dacht — reflexmatig — unk, de zee is hier toch ver af?. Want, lieve lezers, op het terras van onze buren stond een matroos. Zo één met een hoedje en gestreept uniform.
Het gegiechel waarvan sprake bleek afkomstig van een tweetal dames in zijden nachtpon. Een andere man, waarschijnlijk toebehorend aan één van hen, las de gazet. In bloot bovenlijf. En een matroos dus. De kapoen van het gezelschap, al in carnavaloutfit voor het ontbijt. Lachen!

Gepensioneerde Vlamingen, zo bleek, die het huis net gekocht hadden en wat kwamen verbouwen. Toen ze omstreeks negen uur het eerste biertje van de dag opentrokken, de televisie buitenrolden om de tour te volgen en met schildertape een grote kruis op de terrasdeuren kleefden “tegen het botsen”, wist ik: het wordt hier nog dolletjes, de komende dagen.

En ik zou gelijk krijgen, maar daarover later meer.

Ik ben vandaag naar school geweest. Solliciteren. Cursuske finetunen. Beetje prutsen aan wat oefeningen. Beetje voorbereiden voor op til zijnde tweede zits. Veel gevloekt ook, want ik ben in de vakantie wat grofgebekter dan door het jaar, en ik moet nog wat aanpassen precies.

Er was ook sprake van een blij weerzien met de boekhandel om de hoek van de onderwijsfabriek. Vijf prentenboeken, waarvan slechts eentje voor de dochter (ma-ha!). Eigenlijk twee, maar de reisversie met popje van de kaka-mol heeft haar vader al in beslag genomen. Het boekje van de dochter heb ik wel laten inpakken, dus dat is extra feestelijk.

Mr. E, uw baard en uw blauwe gitaar zijn absolute coolness. Josh, ge zijt nog altijd zo stoer dat mijn knieën er een beetje van knikken. En Matt, die krak halverwege Conversation 16, dat was mijn hart dat brak.

Pukkelpop, ik zie u graag, ook al was het tien jaar geleden.

(Lees meer …)

Ik ben fier op mijn eigen, nah. Dat zit zo: iemand in blogland had laten vallen dat ze haar blog wilde verhuizen, naar een eigen domein. En ik heb dat gedaan. Alleen, zonder dat hij heeft moeten helpen. En zonder dat ik naar hem heb moeten bellen. Ik heb zelf de domeinnaam geregistreerd, de name serverdinges aangepast, de ftp opgezet, de wordpress geinstalleerd, de export en import gedaan en de juiste plugins gedownload en actief gemaakt. Hell, ik heb zelfs de lay-out aangepast, in de stylesheet en een eigen header erop gezet. Die ik zelf in photoshops heb aangemaakt.

En voor u lijkt dat allemaal misschien niet zo spectaculair, maar ik glom van trots toen ik gisteren een mailke kon sturen of ze eens kon kijken of het zo goed was. You may call me whizz-kid now.

(over welke blog het gaat hoort u gauw van haarzelf. ik wil de verrassing niet verpesten.)

Deze middag was lien hier, en die wees ons erop dat Mira technisch gezien eigenlijk alleen stapt. Ze zet namelijk af en toe een paar stapjes zonder handje, sinds een paar dagen. En ze staat minutenlang alleen haar funky ass te shaken als er muziek speelt, dat ook, maar dat doet niks terzake.

Enfin, het is superschattig, vind ik, maar het is niet de Grote Doorbraak die ik van stappen had verwacht. Misschien dat ik een beeld had van dat ze mijn hand zou loslaten en dan naar de andere kant van de kamer zou lopen, helemaal alleen. Onder begeleiding van een strijkorkest.

Maar technisch gezien loopt ze dus. Ze moet wel nog wat oefenen voor ik een trots filmke online ga zetten.

Vanmiddag naar Kapitein Winokio geweest, samen met alle andere Gentse jonge ouders die hun kinders niet bij een babysit hadden gedaan om naar Superkoe te gaan, maar die toch ook een pintje wilden drinken, zo op zaterdagnamiddag.
Wat wij dan ook deden, terwijl de kapitein de kinders bezighield en mijn dochter de man in zeemansoutfit na het tweede liedje geen blik meer waardig gunde. Ahneen, als ge nen buggy hebt om in en uit te klauteren en ge kunt u om de vijf minuten pijndoen, waarom zoudt ge dan naar een bende muziek makende meneren op een podium kijken. Dat zou al te zotjes zijn.

Enfin, het was een fijne middag. En ik was pompaf bij thuiskomst. En ik vond persoonlijk het hoogtepunt toen mini-klijn op de wandeling naar huis de lichtjes van de schelde voor ons zong vanuit haar buggy. Klijn, neemt dat keer op op video, dat ik het op mijn blog kan zetten, jong! Cuteness overload, peoples. Maar voorlopig moet u het met meneer Daan doen.

Deze nacht was ik even geen mama. Ik was een meiske in baudelo dat bier over zich liet morsen en daar gewoon mee moest lachen. Ik stond vloekend in de rij voor de toiletten wegens te lang gewacht om te vertrekken en dringend. Ik haalde zoveel pintjes als ik in één keer kon dragen en deelde uit aan wie op dat moment rond mij stond. Ik rookte te veel sigaretten, en weerstond de roep van irish coffee die de volgende dag een slecht idee blijkt. Hoewel ik dus wel vreselijk veel zin had in de slagroom. Ik was één van de massa voor de kinky star, joelde mee bij de confetti en zoende mensen die ik kort daarvoor wel of veel te lang niet had gezien. Ik leerde de geheimen van het circus, stelde een kersverse vader gerust, at vuile hamburgers, wandelde op blote voeten met mijn lief naar huis en ging slapen toen de zon al opkwam.

En om half elf stond ik zonder morren op, ging de dochter halen en werd weer mama. Een mama met een houten hoofd, maar ook een lijf vol verlangen naar een paar weken niksdoen, niks moeten, en absolute rust met ons drie thuis.

Ik zie u vast in het parkkaffee, of in het keizerspark, of op de plage tatoeage, ergens de komende weken, niet?