Kerygma

Dingen die ik mezelf hoorde zeggen gisteren
- Goh, ik ken niks van schmink, doe maar iets.
- Goh, ik ben geen coiffeur é. Ga maar eens loos jongeman.
- Zou hier iets om te eten zijn?
- Maat, die An Lemmens heeft een schoon kleedsken aan.
- Ik mag het hopen ja, dat ik zijn officiële vriendin ben.
- Neen, ik heb geen zin om te vertellen hoeveel mijn kleed heeft gekost.

Dingen die ik dacht gisteren
- Ow. Die mevrouw heeft geen broek aan.
- Zo. Dus er dansen van die dansmariekes op blokken in de zaal.
- Ik ga alleen dingen nemen van het buffet zonder saus. Anders ga ik gegarandeerd op mijn kleed morsen.
- Misschien kan ik dat met die rode saus ook eten, want mijn kleed is zwart met rood.
- Ik ken die mens precies van ergens.
- Doe in godsnaam die spot uit mijn gezicht zeg.
- Misschien moet ge iets eten, juffrouw. Iets anders dan die gebruikelijke ene rijstkorrel per dag.

Dingen waarbij ik met mijn ogen rolde gisteren.
- die keer dat mijn lief van tevoren zei: “als we winnen ga ik iets zeggen gelijk you win soms you lose soms”.
- die keer dat mijn lief de kodak vroeg en foto’s begon te nemen van de fotografen aan de rode loper.
- die keer dat mijn lief door de micro zei: “dank u voor de herkenning” en ik hem zag grijnzen naar mij.
- die keer dat het beeldje al kapot bleek te zijn

Topmoment.
Zijn euforie, de kriebels in mijn buik toen bleek dat ze gewonnen hadden. Ik was daar helegans niet goed van.

De eerste keer dat ik iets over Madelien hoorde was toen ik luid moest bulderlachen met de handtekening onder een mail van haar.

Madelien Waegemans
fotograaf en al

Dat stond er. Heerlijk vond ik dat. Daarna was er ergens een meeting voor Het Project waarop ze poneerde: Tegenwoordig draait elke hobby-fotograaf een dure lens op zijn camera en denkt dat hij concertfotograaf is. Ze had denk ik een slecht humeur die dag, want ik vond haar wat kort. Maar dat is daarna dus rap overgegaan: we kwamen elkaar al eens tegen op concerten, er werden ooit plannen gesmeed waar natuurlijk niks van kwam (zo gaat dat met drukke mensen en hun plannen), ze nam de foto’s voor de affiche van mijn lief, ze hielp me van een oude microgolfoven af en we becommentariëren elkaars facebookstatussen uitvoerig.

Om maar te zeggen: ik vind Madelien een toffe en een grappige. Maar bovenal vind ik haar een verschrikkelijk getalenteerde fotografe, die portretten maakt waar ik uren naar kan kijken. Vandaar deze post: ze heeft nieuwe prentjes op haar site en ge moet zeker eens gaan kijken. En als ge vanzeleven eens een goeie fotograaf en al nodig hebt: she’s your woman.

Ha! De vooravond van wat een fijn weekend belooft te worden: tussen de regenbuien door is de lente duidelijk voelbaar, zo vindt de optimist in mij. En dat besef kan de mens toch alleen maar vrolijk stemmen, niet? Ik zweer u trouwens dat wanneer de dochter om half zeven roept dat ik haar dringend uit haar bed moet halen en eten moet geven, dat ik de vogeltjes al hoor in het langzaam doorbrekende ochtendlicht.

Ik heb er zelfs goede – en voorzichtige, ik moet daar eerlijk over zijn – hoop op dat ik binnen een paar weken de dageraad niet meer ga zien aanbreken, voor het eerst in zeer veel maanden. Maanden die ik overigens niet meer tel omdat ik doodmoe word van het idee dat ik al zo lang zo vroeg opsta. En het zelfmedelijden en de frustratie omtrent dat opstaangedoe doet me dwangmatig en ritmisch met mijn hoofd tegen de dichtsbijzijnde muur bonken. En dat doet pijn en uw hoofd trekt ervan in plekken: geen zicht, echt geen zicht.

But anyhoew. Als de lente komt, wordt alles beter. Zo gaat dat met seizoenen en zeker met het seizoen van het wulpse woelen.

Wat wel erg is: dat de op til zijnde lente niet eens is waar ik het wilde over hebben in deze blogpost. Vandaar de titel die helegans niet past bij wat hier tot nu toe geschreven staat, trouwens. Ik vul eerst mijn titel in en dan pas mijn rambling.
Ik wilde dus eigenlijk gewoon iets vragen. Of u het ook zo irritant vindt dat er op de reclame tegenwoordig gewag wordt gemaakt van ene dokter eutker, pizzabakker. Ik vind dat wel irritant namelijk, want het duwt me met de neus op de feiten: ik spreek de naam van de dokter al jaren heel erg verkeerd uit. Ik heb mezelf waarschijnlijk al duizend keren onnoemelijk belachelijk gemaakt door OETKER te zeggen, met de oe van koebeest. En er is dus niemand in mijn omgeving die me daar al op gewezen heeft, wat best een beetje sneu is. Of zegt u gewoon ook allemaal oetker, en zijn het die sloebers van de reclame die zich gewoon aanstellen?

Dat wilde ik allemaal vragen. Maar in het licht van de lengende dagen doet het er eigenlijk niet zoveel toe. Lente! Jeej!

Dus. Ik sta in den Delhaize gistervoormiddag en ik heb net inkopen gedaan om uitgebreid te koken: vis en pesto, en risottorijst en koriander en chocoladetaart-dingen…the works. En ik denk: bwaah, we gaan ne keer zot doen, ik koop gewoon een fles wijn voor erbij. Wij drinken namelijk bijna nooit, hier thuis. Als we uitgaan wel, maar dat is ook al efkes geleden.

(Binnenkort is het trouwens feestje van Gentblogt, en in tegenstelling tot wat sommigen aanraden ben ik niet van plan limonade te drinken dan. Cola wel. Maar dan vooral van het soort met rietsuiker, limoen en nog vanalles eronder gemengeld. Ge komt toch meedoen, mag ik hopen?)

Mijn lief, die wil echter geen witte wijn. Iets met hoofdpijn en andere plantrekkerij. Dus vraag ik aan de meneer van den Delhaize om een rode wijn aan te raden die bij vis past en hij antwoordt: “aha, maar dan heb ik iets heel goed voor u. Iets Chileens”. De fles die hij vervolgens voor mijn ogen zwaait, gooit me met een schok vijf jaar terug in de tijd. Want het is precies die wijn die wij altijd dronken op de eerste reis die lief en ik samen maakten. Ik zat op slag weer tussen de woestijnduinen pecan-en-dulce-de-leche-taart te eten. John had weer een baard, hij en lief lieten zich Hans Worst en Piet Uitdebroek noemen door de Peruanen en ik huurde een hippe Amerikaanse oldtimer om in stijl van ica naar pisco te rijden, ter gelegenheid van Piet U. zijn verjaardag. Ik nam het besluit dat als de baby groot genoeg is om het te beseffen dat we terug gaan naar Zuid-Amerika, daar in den Delhaize.

Allemaal dankzij een fles Casillero Del Diablo.

Ik ben klaar met examens verbeteren. Jawel. Het is nog maar dinsdag en ik ben al klaar, ik kan het bijna zelf niet geloven, want mijn zelf opgelegde deadline lag op vrijdag. Dat betekent een zee van vrije tijd, de komende dagen: twee dagen met de dochter thuis, een babybezoek aan de materniteit, een paar kine-beurten met de dochter en de lessen voorbereiden voor volgende week. That’s all.

Maar nu eerst naar de lichtbak gapen (Gili in de Laatste show, straks!) en slapen.

Gisteren hebben wij voor het eerst sinds de dochter er is avondeten gegeten terwijl ze nog wakker was. Om half zeven zeg, dus niet zoals gewoonlijk om negen uur. We waren precies normale mensen.

Dat komt omdat (a) de baby haar huiluur definitief heeft afgeschaft, (b) ze nu aan tafel bij ons kan zitten in haar stoel en dat bijzonder fijn vindt — gelijk een groot meiske é en (c) mijn onwettige uitzonderlijk thuis was, en dat voor acht uur.
Ik kreeg zowaar een glimp te zien van hoe het leven zal zijn binnen een paar weken, als hij vroeger en vaker thuis is, en ik moet zeggen: het beviel mij wel.

De eerste keer dat iemand dat bij mij deed, heb ik de auto langs de kant moeten zetten. Omdat ik zo geschrokken was, maar vooral omdat ik gigantisch de slappe lach had. Als ge het probeert: wel een beetje opletten dat ge het niet doet als het druk is op de baan. Een woonwijk zonder verkeer is ideaal.

Dus. Ge zit als passagier naast een bestuurder. Die stopt aan een kruispunt en maakt dan aanstalten om over te steken/af te draaien. Op dat moment roept gij keihard “RECHTS OK!”.

Dat is het. En op papier lijkt het bijzonder flauw, maar de beste grapjes zijn eenvoudig. Probeer het vooral.

De nieuwsbrief van de video. Elke week opnieuw een grijnslach, die u gratis voor niks cadeau krijgt.

Sommige mensen leven alsof het leven een soort 123-piano is. Kent u dat, 123-piano? Dat kinderspel waarbij één iemand, met zijn gezicht naar de muur gekeerd, drie keer op de muur kletst, daarbij luidkeels “123 piano!” brullend, terwijl de anderen vanaf een bepaald punt de muur naderen. Dan draait de persoon aan de muur zich om en iedereen die hij (of zij) dan nog ziet bewegen moet terug naar het vertrekpunt. Diegene die eerst aan de muur geraakt zonder in beweging gezien te worden, is dan gewonnen en mag op haar (of zijn) beurt het 123-piano-scanderen starten. 123-Piano dus.
En dus er zijn dus mensen die leven alsof het leven een soort 123-piano is. Ze proberen snelsnel ergens te geraken, maar van het ogenblik dat iemand dat ziet, doen ze alsof ze toevallig stilstaan en gebaren ze van krommenaas. En eens ze zijn waar ze wilden geraken, doen ze niets liever dan anderen te verwijten dat die daar ook willen geraken. Nu, voor die mensen die dus denken dat het leven een soort 123-piano is, hebben we een misschien pijnlijke doch wel noodzakelijke boodschap, en wel deze: het leven IS geen soort 123-piano. Het leven is ook geen soort tikkertje en al helemaal geen dikke Bertha, het leven is veel eerder een soort Schaar Steen Papier.

En nu we het toch over kansspelen hebben, de kans dat de heren van Quinten Quist een drumstel meenemen voor hun optreden in café video is eerder klein. Quinten Quist staat immers voor electronica met vette knipogen naar de new wave en andere 80ies-idiomen. Ze komen uit Nederland, studeren in Gent, en staan morgen in hun eigen stamcafé op het podium. Welkom!

woensdag 6 januari, 21.30
Live @ café video
Quinten Quist
www.myspace.com/quintenquistmusic
toegang gratis
café video – oude beestenmarkt 7 – 9000 gent
www.cafevideo.be

En zodoende gingen wij naar zee, op uitnodiging van de mama van Catherine en Ine. Zij verhuurt namelijk sinds kort appartementen in Oostende, en we mochten uitproberen en feedback geven. Een soort try-out dus. En het werden twee fijne dagen: het appartement is zeer mooi en ingericht, met veel smaak en is voorzien van alle comfort. Een massagedouche, heerlijke bedden (en ik heb een moeilijke rug, dus ik weet waarover ik praat), een perfect uitgeruste keuken (aargh, die koffiemachien, dat zou hier ten huize ook niet misstaan) en zeer goed gelegen. Een paar minuten stappen naar de zee, een paar minuten naar allerhande winkels en vlakbij de kusttram. Het is nu geen weer om het te gebruiken, maar er is ook een mooi terras waar het in de zomer waarschijnlijk zeer fijn is om van BBQ te doen.

Added bonus: Lieve verhuurt een aantal extra’s die het verblijf de voordelen van een appartement (het comfort, de ruimte, de privacy) en van een hotel geven: zo kan je lakens en handdoeken bestellen, er kan voor een ontbijt gezorgd worden (zelfgebakken brood, kaas, zoet beleg, kiwi, cake en appelsienen om te persen). Bij aankomst was de frigo voorzien van de essentials: water, frisdrank, bubbels,… En we huurden een doos “basics”: al die dingen die je normaal moet meesleuren naar een appartement (tabletjes voor de vaatwas, wat kruiden, keukenhanddoeken, mosterd, olijfolie, keukenrol,..), en die wij sowieso voor de helft vergeten. Goed tegen de stress, zo’n doos.

Een adres om te onthouden dus, en in de zomer een keer terug te komen.

Info op de website.

Ik word meter, zeg. Van de kleine Jip, die ergens tussen januari en februari verwacht wordt.
En blij dat ik ben. Want ik heb zelf geen broers of zussen, en bijna al mijn goede vrienden en vriendinnen hebben zelf een hele rits zusjes. Dus ging ik er eigenlijk van uit dat ik pas meter zou worden van één van de kinderen van mijn kinderen.
Maar neen dus! Sinds gisteren kan ik mij mentaal, fysiek en materieel voorbereiden op de komst van Jip. Want een meter, dat dient om een kind te verwennen: met veel aandacht, veel logeerpartijtjes en een massa cadeautjes.
En ik mag een naam kiezen ook. Hoe cool is dat niet zeg.