Op zaterdag vertrokken we sneeuwvoorzienig om half zeven dan maar al naar Zaventem. Alles vlot en zonder problemen. Allez, behalve die keer dat we in Grimbergen op de pechstrook moesten stoppen omdat de ruit te vuil was van het strooizout en de gaatjes van de ruitensproeiers DICHTGEVROREN waren. Good times were had by all.

Gelukkig waren we op tijd, ruim zelfs, en dus was er tijd voor koffie. Het lief bleef bij de valiezen, ik haalde de heerlijkheid. Bij Starbucks. In van die grote kartonnen bekers. Toptip: als u ooit, in de verre of nabije toekomst bij Starbucks twee grote koffies haalt, en u heeft in uw ene hand uw Moleskine vast en u denkt dat u de twee bekers best met één hand kunt pakken: u doolt. Een grote brandwonde op vingers en palm was mijn deel, jawel. Gelukkig was het in Berlijn goed koud. En het verschil tussen een verbrand hand en een bijna bevroren hand: nauwelijks merkbaar.

Oh, en dan was er nog die keer toen ik tijdens het 15 minuten onder koud stromend water houden van mijn verbrande poot mijn boarding pass was vergeten aan de lavabo’s van de luchthaventoiletten. Gelachen!

Het goede nieuws was dat alle pech tegen dan opgebruikt was, en we dus onbezorgd schuss konden gaan roepen, daar in het koude noorden. Maar daarover later meer.

Ik zie zijn halve grijns, ken die na acht jaar perfect en sta dus ook recht. Ik doe een paar stappen richting deur naar het vliegtuig. En dan doet iedereen hetzelfde. Als één man.

Twee minuten later staan honderd mensen rond de deur te drummen, die nog lang niet opengaat. Ondertussen zitten het lief en ik al lang weer op de bankjes, maar wel veel dichter nu.

Ik kijk naar hem en grijns.
“Well done, chief.”

We eten een koekje en bladeren in een boekje.

2012 zeg. Dat het een jaar wordt waarin bijzonder weinig van u geëist wordt. Dat u weinig moet, alles kan en een onbezorgd leeg hoofd heeft op het eind van elke dag.

Het wordt ons jaar, 2012. Ik voel het.

Proficiat, Sponzen Meneer.
Wat het per abuis meegefilmde politieke statement van mijn immer charmant nageslacht betreft: ik heb geen idee waar ze die dingen haalt, en wie haar dat soort ongein eigenlijk leert.

*onschuldig gezicht*

Juij. Ik heb er _twee_ in huis nu.

Diezelfde klijn heeft echter, in een vlaag van jenesaisquoi, recentelijk een duur roze kleed aangekocht. Met een onderrok. We weten ook niet precies waarom ze dat soort ongein doet, maar feit is dat ze het nog maar één keer heeft aangehad, en het kleed moet renderen, dus moest er een excuus gevonden worden. Een rozekleedexcuus.

Enter: het themafeest. Jaren tachtig. Enter: het derde team genodigden, waarvan de vrouwelijke helft vreselijk enthousiast werd bij het idee alleen al. Ondertussen is er een Cindy Lauper, er is een David Bowie, er is een Madonna. Vriend J. en het lief houden hun plan nog geheim. En ik heb al beenwarmers. PAARSE NATUURLIJK!

Klinkt cool? Is het ook, lieve lezers, zeker als u zoals mij rondloopt met een smartphone en daar ook nog eens andere dingen mee doet dan bellen, zo onder de baan. Zoals belangrijke mails lezen voor uw werk, of op verloren momenten bijlezen in de vakliteratuur, u kent dat wel. (Zij die beweren dat ik de batterij van mijn walkitalki leegzuig door wordfeud te spelen, filmkes te maken van mijn kleine en op facebook te zitten zijn overigens vuile leugenaars). Enfin. Dan zit u dus opeens zonder batterij terwijl u net aan het zoeken bent naar een woord met zowel een X als een Y (onyx, trouwens) een belangrijk dossier aan het doornemen bent en er is nergens een plaats om op te laden. The agony.

Enter de Portable USB Charger. Het ding voorziet u instant van 5 uur extra batterij, via een USB-poort of/en meegeleverde mini/micro-USB-kabeltjes. U laadt het thuis op, gooit het in uw boekentas en gebruikt het overdag als uw GSM/kodak/Kindle begint te toeteren dat hij het gaat opgeven. Ik gebruik het ondertussen al een paar weken en ik ben er vreselijk content van.

Misschien wilt u er ook eentje, en dat treft, want ik mag zo’n lader verloten onder de lieve mensen hier in de commentaren. Iemand merkte op dat ze nooit iets won, omdat ge bij mij altijd vanalles moet vertellen als ik iets weggeef, dus ben ik deze keer superbraaf. Het volstaat dat u even een gil geeft in de commentaren. Mijn zelfgemaakte mini met onschuldige hand zal dan begin volgende week beslissen.

Meer dan een maand geleden waren we al begonnen met de voorbereiding: er was een reclameboekje van een speelgoedwinkel, en de dochter knipte alles eruit wat ze graag wilde krijgen. Kleven op een blad, versieren met glitters en dan opsturen naar de Sint. Ja, ik kan mijn innerlijke kleuterjuf soms met moeite in bedwang houden. U zou mijn kerstkaarten moeten zien.

Een paar weken geleden kwam hij toen aan zee, omdat mijn ouders op reis zijn tijdens zes december. Er werd voor de middagdut een schoen gezet, na de dut was er een poppenwagen en een microfoon in de plaats. We wisten ook dat hij nog bij de andere grootouders komt, en ook daar speelgoed zou brengen. En dan is er het grote dilemma, natuurlijk. Eigenlijk heeft het kind al zo veel, wat moeten we daar eigenlijk nog voor kopen? Maar aan de andere kant: dat Sint niet zou komen, dat zou gelijk wat grof zijn.

En dus bracht de Sint hier thuis maar drie dingen (behalve snoep en chocolade), zorgvuldig gekozen, maar helemaal niet duur. Een voorleesboek, want voorleesboeken zijn uitstekende cadeautjes. Een puzzel met heel veel stukken, want het kind puzzelt vreselijk graag. En een keukentje. Niet een gewoon prefab-keukentje: mijn lief toonde zich een fantastische assistent van Sinterklaas en ging in allerlei winkels op zoek naar iets dat kon doorgaan voor knoppen (keukenwekkers) en kookplaatjes (cirkels uit zwarte kaften geknipt), en gisterenavond na bedtijd werd een stuk van de speelgoedkast omgetoverd tot kitchenette.

Potten en pannen, dat had ze al, maar ik ruimde de kast op en zette alles netjes zoals in een echte keuken.

Groot succes, alhier. Mira is al sinds acht uur kip met pasta aan het maken in haar keuken.

Maar! De oplossing is simpel doch geniaal. Ik heb een heel drukke en intensieve job, maar ik kan wel een groot deel van het werk zelf regelen. Behalve lesuren en vergaderingen kom en ga ik wanneer ik dat wil. En kan ik dus gerust werken op zaterdagavond, als u massaal naar de vrienden van de radiopresentator zit te kijken.
Dat schept tijd, zo’n job. Overdag. Terwijl de dochter toch al in de creche zit en er geen geregel aan te pas komt. Dus wordt er geluncht, tegenwoordig. Met de vriendin die zonder problemen lange middagpauzes kan nemen. Met de vriendin die zelfstandig is en die dus ook veel zelf kan regelen. Met de vriendin die vier vijfden werkt en altijd op maandag thuis is. Of zoals vanmiddag met mijn lief, die sinds vandaag vakantie heeft, en die ik meetroonde naar De Vitrine, waar ik twee heerlijke uren aan de toog in zijn ogen keek en de lekkerste dingen te eten kreeg.

Ik ben nu nog aan het werken ja, om tien uur ‘s avonds. Maar ik ben wel al uitgeweest, vandaag. Hoera voor lunchen!

Proficiat Anne! Stuur je je gegevens eens door?

Niet gewonnen? Maak een beetje reclame voor de fanpagina…bij 300 fans wordt er nog een shoot weggegeven.