Kerygma

Mijn lief heeft een nieuwe voorstelling, Zwerm. Het is grappig, ik ben al eens gaan kijken, dus ik weet dat. En hij heeft schone muziekskes geschreven, hij zingt meer dan de vorige keer, en hij is er klaar voor. Er zit ook cameo van uw dienaar in een geluidsfragment, opgenomen hier thuis. Ik doe dus een beetje mee zelfs, deze keer.

Het behoeft geen uitleg dat dit één van die ultra-spannende weken is, hier thuis. Woensdag is er avant-premiere in Antwerpen (Er zijn nog kaartjes! Koop ze snel!) en vrijdag de première (Uitverkocht. Doe geen moeite.). Daarna begint de tournee, en is het schrijven even voorbij en is er weer wat meer tijd om kasten te maken voor in mijn gang, bijvoorbeeld. Hoera!

Voor de volledige speellijst, check de website. Met veel liefde aanbevolen.

Ik ga dan de komende week eens schrijven over wat 2012 was voor mij. Of niet, dat kan ook, want 2012 was vooral het jaar waarin ik steeds minder moest van mezelf. Het was een beetje zoeken, en evenwicht vinden, en ik ben er allemaal nog niet helemaal uit, maar er is veel veranderd in mijn hoofd. Maar daarover later misschien meer.

Nu ga ik eens schoon lachen naar iemand uit het gezelschap en vragen om het haardvuur aan te steken, ga ik de venkelsoep opzetten en dan mijn verkleedkledij aantrekken. One of those nights, ja.

Een warm oudejaar gewenst, lieve lezers. Wees voorzichtig met de fonduevuurtjes, en zoen uw dichtsbijzijnde dierbaren om middernacht.

En daarna alvast een mooi en warm begin van 2013. Time for something new!

Dat het week van de friet is, kwamen ze bij de reclameregie te zeggen. En of wij daar misschien iets over wilden plegen. Het zal wel zijn, dat, maar dan alleen als we dat als excuus mochten gebruiken om frietjes te eten. Want zo zijn we wel.
Wij dus gisteren naar onze favoriete frituur, die overigens tot vrijdagavond — voor diezelfde week van de friet — de zogenaamde kleintjes aan 1 euro op uw plateau schept. Ik zeg zogenaamde, want u ziet op de foto een kleintje waar al een flinke schep in de puntzak van de Mini was verdwenen.

Geheel in het weekthema hadden wij een gesprek over de voorwaarden van een goeie frituur.
We kwamen tot:
* goeie frieten, goeie bicky’s, goeie tartaar en stoofvleessaus,
* proper en snel
* vriendelijke mensen
* Een plaats om ter plekke te eten.

Want, over dat laatste, wees nu eens eerlijk: frietjes zijn het lekkerste als ze net opgeschept zijn, en niet eerst tien minuten in van dat vettig papier hebben gezeten op weg naar huis. En ik zeg u, gewoon daar in de frituur, met man en kind, op een donkere herfstavond. Een kleintje met stoofvleessaus en tartaar, een frikandel special en een excuusslaatje: er zijn weinig dingen die daar aan kunnen tippen, van tijd tot tijd.

We rijden auto, zij achteraan, wij vooraan. Net 36 uur aan zee doorgebracht, iedereen relax. De grote mensen praten, het kleine mensje staart naar buiten en mengt zich plots.
- Oh mama. Ik moet nog iets.
- Wat moet jij, zoetjen?
- Ik moet jou nog de groeten doen van jouw collega’s.
- Euh. Ok.
(wij kijken elkaar niet begrijpend aan)
- Ja, van jouw collega’s mama. Veel groetjes.
- Ok dan. Waar heb jij mijn collega’s gezien, muis?
- Ah, op mijn school, mama. Weet jij dat dan niet? Die waren in mijn klasje, en die deden de groeten naar jou.

En plots valt hij. Hedendaagse Onderwijssystemen is een vak bij ons. De mini zit in een heul hedendaags systeem.

- Aah. Waren het mijn studenten, die je bedoelt? Zijn mijn studenten bij jou geweest?
- Ja-ha. Jouw collega’s.

Ze kijkt tevreden naar buiten.
Mijlpaal: mijn dochter heeft voor het eerst groeten van iemand aan mij overgebracht. Hoe cool is dat niet.

Dat ge, pompaf van een hele dag lesgeven, aan het station staat te wachten op een man met een gitaar. Het schema is strikt en uitgekiend: tot zes uur les, kwart na de muzikant afhalen, half zeven thuis, eten maken, eten opeten en om half acht de gasten. Ha.

En dan is er de nmbs, en een defecte goederentrein in Lokeren. 40 minuten vertraging, een telefoon naar huis en mijn lieve onwettelijke, die al de hele dag alles had opgeruimd en klaargezet en groenten had gesneden “komt gij anders naar huis, ik zal daar gaan wachten, dan kunt gij efkes relaxen en koken en al”. Eerst dacht ik: ja goed idee. En twee minuten later dacht ik: fuck it.

Want iedereen die zou komen die avond ziet ons graag. De meesten weten waar de glazen staan en een aantal kunnen zelfs blindelings een tandenstoker vinden in mijn schof, als dat van doen is. Het is niet alsof die raar zouden kijken als we misschien nog aan het eten zouden zijn als ze aankwamen. En dus werd ik zen.

Het was zo: we waren nog aan het eten. En het was niet erg of raar. Integendeel: de hele avond hing aaneen van de warme gezelligheid die alleen een bende hele fijne mensen kunnen brengen. De beste plaats om te zijn, zo bleek, ook als uw man in een orkaan zit of ge net een herdenking van uw collega hebt gehad.

Hij zong, de man met de gitaar. Bloedmooi, intens, grappig en ontroerend, zoals dat altijd gaat met Het Zesde Metaal. Maar deze keer gewoon op de poef in onze living, met onze stille maten eromheen. Ik luisterde, keek naar al die schone mensen, en slikte een kropke weg. Heerlijke, heerlijke avond.

Ik moest nog, voor de archieven. Want ook al hebt ge onmenselijk veel werk: de archieven zijn dat binnen zes maand vergeten, en dan blijft over dat ge niet over de kiezing hebt geschreven in 2012. Zonde.

Ik heb de Mini uitgelegd wat het betekende. Verkiezingen voor driejarigen: dat al die mensen op de borden naast de weg graag burgemeester wilden worden. En dat alle grote mensen moesten kiezen wie zij wilden dat het zou worden. Zondagochtend heel vroeg besliste zij dat _ik_ burgemeester moest worden. Ik heb gelachen, maar we weten allemaal dat ik te rap moe ben voor zo’n job.

Ik droeg mijn nieuwe groene jurk en mijn rode jas, met zorg de avond voordien klaargelegd, speciaal voor het privilege van het bollekeskleuren. Enig gevoel voor symboliek en drama is mij niet vreemd, ik weet dat en ik koester het. Net zoals het gevoel van zondag: dat ik mij geborgen voel, in deze buurt, deze stad, bij deze mensen.

Ik deed tradities. Uit eten. Daarna voor de televisie en balkjes kijken. Een beetje zenuwen, maar diep in mijn hart wist ik dat alles goed zou komen. Hier. Maar mijn stad nam haar tijd, en een mens blijft toch op zijn hoede.
Het resultaat is wat ge al een paar maand voelt in de stad. De pols van contente mensen. De geestdrift van het verlangen naar echte verandering. Het soort dat komt met respect voor uw stad, voor de mensen, voor het leven. Ik noemde het hoop, maar nu is het bevestiging.

Dus ja, ik heb op u gestemd, winnaars-van-gent, en nu is het aan u. Maak de schoonste stad van ‘t land nog schoner, de komende zes jaar. Luister naar de mensen, durf het evidente in twijfel te trekken. Verbied mij van met mijn auto in de stad te rijden, want ik ben lui van mijn eigen. Hoor het signaal van verontwaardiging van een groep mensen die niet gediend zijn van een samenleving die harder, kouder en minder sociaal wordt. Hoor het zoeken van een groep mensen naar hoe we anders kunnen leren omgaan met de werkelijkheid. Want we zijn met veel, die mensen, en we wonen hier. Gebruik ons.

Kijk, ik weet ook niet hoe zo’n dingen *precies* gebeuren. Vanavond bij het avondeten hadden we het tussen het constante mira-eet-uw-boterham-op, mira-blijf-met-uw-handen-uit-uw-soep en neen-ge-moogt-geen-kaas-in-mijn-water-gooien (dat laatste was ook tegen de mini, trouwens, voor u denkt dat mijn verloofde geen manieren heeft) over de vogels in de boom. Want die kwetteren een eind weg, zo elke dag bij zonsopgang en vlak voor zonsondergang. Ik vertelde dat ik het al had opgenomen met mijn gsm om als ringtone te gebruiken enzo. En toen zei het lief: “weet ge wat cool is, als ge verontwaardigd kucht, alsof het u stoort, dan stoppen ze.”

En neen dus, ik weet niet hoe hij *precies* zo’n dingen ontdekt. Ik weet wel dat we twee minuten later op de koer stonden om het te proberen en heel hard moesten lachen. En dat hij vijf minuten daarna besliste dat hij zijn promofilmke voor Zwerm, zoals de nieuwe voorstelling zal gaan heten, had gevonden.

Soon. In een zaal in uw buurt: meer moppen met vogels!

Soms heb ik van die rare dingen voor. Omdat ik staar naar mensen, waarschijnlijk, en schaamteloos vragend kijk als ik curieus ben. Zoals deze zomer bij de leukste boekenboer van Gent. Er zat een jongen te tekenen op een iPad, ik zocht een boek van Dr. Seuss, omdat onze inhuizige hollander die in ons gezin binnenbracht en de dochter een nieuw exemplaar gevraagd had voor haar verjaardag. Maar dat is een ander verhaal.
De jongen legde — dankzij mijn vragende blik, waarschijnlijk — wat verward uit wat hij deed. En dat hij op maat verhaaltjes kan maken, bijvoorbeeld voor een verjaardag, van een drietal prentjes.

Ik snapte er niet zo veel van, en knikte wat. Maar het waren wel mooie prentjes, dus gaf ik mijn mailadres en zei: stuur keer iets door.

Vandaag kreeg ik, een maand na datum en de ontmoeting al vergeten, een mailtje, met voorbeelden van prentjes en een link naar een blog. En het filmpje dat hij aan het tekenen was, toen in de winkel. Ik snap er nog steeds niks van, maar het is wel schattig, vind ik.

Of ik zin had om eens langs te komen, mailde ze. Een massage van een uurtje, en dan er eens over bloggen. Eender wat, want ze was toch behoorlijk zeker dat ik het leuk zou vinden. Terecht, zo bleek, want na een aangenaam gesprekje en een heerlijke massage kwam ik vrijdagvoormiddag helemaal doezelig en relax bij haar buiten. En laat dat nu net de bedoeling geweest zijn.

Fran, gezondheidsconsulente en zelf mama van drie, heeft in Merendree (net naast Drongen, laat u niet afschrikken) mam-me time, en is gespecialiseerd in alles wat een moeder zou kunnen nodig hebben, zorgsgewijs. Het uitgangspunt is dat van moeders een boel dingen verwacht worden en dat we onszelf al eens durven vergeten, maar dat het allemaal zoveel gemakkelijker gaat als we ook goed voor onszelf zorgen. De kern zijn de massages, met aromatherapie of zonder, maar u kunt er ook voor andere dingen terecht. Geen dokter, osteopaat, of vroedvrouw, natuurlijk, maar een soort aanvullende zorg. Zo heeft Fran advies bij borstvoeding, voedingsadvies en stressmanagment en is er een webwinkel met allerlei verzorgingsproducten. Binnenkort is er ook een workshop rond zelf verzorgingsproducten maken (ik citeer uit ons gesprek: ik zou nooit iets op mijn vel smeren dat ik niet durf opeten) met aansluitende ladies-lunch.

Maar de massages dus. Deze dame heeft gouden handen, mensen. Ik kreeg een volledige lichaamsmassage, maar er kan gewerkt worden aan specifieke klachten. Je kan bij mam-me time ook terecht voor zwangerschapsmassage en baby-massage (die je daar kunt aanleren). Vrijdag en gisteren was ik even wat verbolgen, wegens toch wel wat pijn in mijn rug. Maar guess what: vandaag voelt mijn dekselse rug veel beter dan de maanden voor de massage. Een beetje een reactie dus, de afgelopen dagen, maar sinds vandaag voel ik het effect echt heel goed. I’ll be back, al was het maar omdat zo’n uurtje af en toe alleen uw eigen lijf laten verzorgen vreselijk veel energie geeft.

Ze staat voor mij bij onze vaste apotheek, en geeft haar bestelling door in gebroken Engels. Een grote, gitzwarte mevrouw, met een al even grote glimlach. In een echt donker gezicht vallen blinkend witte tanden natuurlijk nog meer op, maar ze lacht wel degelijk heel breed. En klaterend luid. Na koetjes, kalfjes en dafalgan haalt ze een enveloppe uit haar tas.
Could you help me with this? I don’t understand.
De apotheker bekijkt de brief en fronst een wenkbrauw bijna tegen haar haarlijn aan. Ze zoekt en draait en zegt “I’m looking for a phone number where you can get more information. No there’s no phone number. Hm.”
Ze kijkt me vragend aan en geeft me de brief. Dat is toch wat ik denk dat het is neen?

Yup. It is.
Ze kijkt wat verbaasd als we haar uitleggen wat in de brief staat.
Yes, i know i have to vote. Oh, the letter is not about the election? It is? I have to *work* on election day? And what do I have to do? Take passports and check lists? In Nederlands?

Well. Euhm. Ok.

Als ze de apotheek verlaat hoor ik haar klaterend schateren op de stoep. En ik vind het jammer dat ik niet op de VIP-school moet stemmen.