Kerygma

Wat een gedoe, in de kranten, de laatste dagen. Pascal Smet verzekert alle ouders dat hun kindje een plaats heeft in een school op 1 september. Een stoutmoedige bewering, aangezien Pascal Smet niet weet hoeveel kindjes er precies van een plaats moeten voorzien worden. De vrije schoolkeuze wordt hier en daar in twijfel getrokken, en dat is voor zover ik kan inschatten een goede zaak. We kunnen er maar eens over discussieren. Vergelijkingen met buurlanden en vooral met Finland (dat op gebied van gelijke kansen en onderwijs een voorbeeldfunctie heeft in Europa) worden gemaakt. Er wordt ook overdreven, natuurlijk: volgens de gazet zouden in Finland ouders niks in de pap te brokken hebben, en dat is niet correct. Het systeem is daar eenvoudig: voor elk kind wordt een plaats gereserveerd in een school dicht bij de woonplaats. De ouders krijgen die plaats medegedeeld maar kunnen die weigeren. Als ze weigeren moeten ze zelf voor een plaats zorgen. Er is dus nog steeds keuze, jawel. Alleen kiest meer dan 90% voor de toegewezen school en dat lost een groot deel van de problemen al op voor ze zich stellen.

En waarom kan zo’n systeem hier in België zo moeilijk? Wel, allereerst is er dat akkefietje van de grondwet, waarin vrije schoolkeuze staat ingeschreven. Stel dat we daar al uberhaupt iets aan zouden veranderen, dan nog zijn er een aantal obstakels. Laten we de Pisa-uitslagen er even bijnemen: dat zijn die testen bij 15 jarigen waar iedere keer weer euforisch over gedaan wordt in onze gazetten. Vlaanderen scoort namelijk gemiddeld bijzonder hoog. Nergens wordt in deze vermeld dat geen enkele regio grotere verschillen heeft tussen de zwakst scorenden en de hoogst scorenden, maar alla. Dat is een ander verhaal, waar ik op zijn tijd wel eens een boom over wil opzetten. Laat ik het voorlopig houden op: het is niet dat Vlaanderen bevolkt is met de helft heel slimme en de helft heel domme kindjes. Maar als ge Pisa bekijkt, dan zou een mens dat bijna gaan geloven.

Maar Pisa-uitslagen, dus. Daaruit kan je het verschil tussen scholen aflezen. En dat is veel te groot in Vlaanderen: er zijn heel hoog scorende scholen en heel laag scorende, dus het maakt wel degelijk uit waar u uw koter naartoe stuurt. In — hier ben ik weer — Finland halen ongeveer alle scholen ongeveer dezelfde scores. Een paar uitschieters niet meegerekend. Daar maakt het dus minder uit. Als alle scholen even goed zijn, dat gaat uw uk toch gewoon naar de school om de hoek, nietwaar?

Bent u nog mee? Volgend probleem in Vlaanderen: er zijn teveel projecten. Gemeenschapsonderwijs, katholiek onderwijs, ander vrij onderwijs, stedelijk, gemeentelijk, provinciaal. Freinet, Steiner, Dalton, Jenaplan. Honderden projecten, en ouders kiezen vanzelfsprekend voor een project dat zij aanhangen. Als we — oh, gedurfde suggestie — al eens zouden beginnen met het afschaffen van de netten? In de zogenaamde voorbeeldlanden zitten grote meerderheden van de leerlingen in het officieel onderwijs. Omdat het grootste deel van de scholen gewoon het officieel onderwijs zijn. Zouden we durven? Of hangt u nog heel erg aan een kindje dat over Jezus leert in de klas? Niks op tegen: het officieel onderwijs zou ook godsdienstlessen kunnen inrichten zo u dat echt wenst.

Tot slot nog even dit: een maatschappij krijgt het onderwijssysteem waar die maatschappij zelf voor kiest. De uitval van beginnende leerkrachten is schrikbarend hoog. Maar denkt u even in de plaats van pakweg een pas afgestudeerde regent economie: een job op 2 verschillende scholen, samen 80%. Vervangingen, van hot naar her en slechts zekerheid voor een paar maand. Dan opnieuw een andere school, andere regels, systemen,…. Of de andere optie: vast contract, onbepaalde duur, in een financiële instelling van uw keuze. Een loon dat 15% hoger ligt dan uw startloon in het onderwijs. Zekerheid en geen stress over of ge volgende maand nog werk gaat hebben. En dan zijn we verwonderd dat er een tekort aan leerkrachten dreigt? Ik niet, neen.

Een maatschappij krijgt het onderwijssysteem waar die maatschappij zelf voor kiest. Als die maatschappij de budgetten voor onderwijs steeds maar verlaagt (Wist u dat het geld voor onderwijs sinds de jaren 90 van 6,9% van het BNP naar 5% van het BNP vandaag is gegaan?), weigert te investeren in lerarenopleidingen (wij moeten ook dit jaar weer een paar procenten besparen, jawel), zijn leraren niet omkadert en respecteert, GOK-ondersteuning afschaft,…: hoe wilt u dan dat uw kind in godsnaam een plaats heeft in een school? Denkt u anders daar eens over na, als uw regering het heeft over belastingsverlaging voor bedrijven en u nog eens een premie stort halverwege het jaar omdat u werkt. Een premie die overal met grote affiches en dure reclame-campagnes wordt aangekondigd, overigens. Want het zijn altijd bijna verkiezingen, nietwaar.

Ha! De vooravond van wat een fijn weekend belooft te worden: tussen de regenbuien door is de lente duidelijk voelbaar, zo vindt de optimist in mij. En dat besef kan de mens toch alleen maar vrolijk stemmen, niet? Ik zweer u trouwens dat wanneer de dochter om half zeven roept dat ik haar dringend uit haar bed moet halen en eten moet geven, dat ik de vogeltjes al hoor in het langzaam doorbrekende ochtendlicht.

Ik heb er zelfs goede – en voorzichtige, ik moet daar eerlijk over zijn – hoop op dat ik binnen een paar weken de dageraad niet meer ga zien aanbreken, voor het eerst in zeer veel maanden. Maanden die ik overigens niet meer tel omdat ik doodmoe word van het idee dat ik al zo lang zo vroeg opsta. En het zelfmedelijden en de frustratie omtrent dat opstaangedoe doet me dwangmatig en ritmisch met mijn hoofd tegen de dichtsbijzijnde muur bonken. En dat doet pijn en uw hoofd trekt ervan in plekken: geen zicht, echt geen zicht.

But anyhoew. Als de lente komt, wordt alles beter. Zo gaat dat met seizoenen en zeker met het seizoen van het wulpse woelen.

Wat wel erg is: dat de op til zijnde lente niet eens is waar ik het wilde over hebben in deze blogpost. Vandaar de titel die helegans niet past bij wat hier tot nu toe geschreven staat, trouwens. Ik vul eerst mijn titel in en dan pas mijn rambling.
Ik wilde dus eigenlijk gewoon iets vragen. Of u het ook zo irritant vindt dat er op de reclame tegenwoordig gewag wordt gemaakt van ene dokter eutker, pizzabakker. Ik vind dat wel irritant namelijk, want het duwt me met de neus op de feiten: ik spreek de naam van de dokter al jaren heel erg verkeerd uit. Ik heb mezelf waarschijnlijk al duizend keren onnoemelijk belachelijk gemaakt door OETKER te zeggen, met de oe van koebeest. En er is dus niemand in mijn omgeving die me daar al op gewezen heeft, wat best een beetje sneu is. Of zegt u gewoon ook allemaal oetker, en zijn het die sloebers van de reclame die zich gewoon aanstellen?

Dat wilde ik allemaal vragen. Maar in het licht van de lengende dagen doet het er eigenlijk niet zoveel toe. Lente! Jeej!

Een tijd geleden hadden wij hier ten huize een discussie. Ethisch. Op de lichtbak hebt ge namelijk tegenwoordig van die pokerprogramma’s: bekende en onbekende mensen die poker spelen, meestal in een luxueuze setting. Ik zei tegen lief dat ik vind dat dat verboden zou moeten worden. En dat ik niet meer tegen hem zou praten als hij daar ooit voor gevraagd wordt en hij ja zou zeggen.
Hij vond toen dat ik overdreef. En hij noemde mij conservatief en andere lelijke woorden. En dat mensen dat toch in perspectief kunnen plaatsen. Het was geen ruzie hoor, enkel een klein meningsverschil.

Het is misschien vreemd om te zeggen, en het getuigt misschien van een overbeschermende houding, maar ik geloof niet zo in de mogelijkheid van piepjonge mensen om die dingen te relativeren. Een kind van 13 ziet volgens mij mensen die cool en leuk zijn, een hip luxe-interieur en massa’s stoerheid. En dan daarvoor en daarna een paar reclamespotjes voor online pokersites en hopla, we zijn vertrokken.

Maar ilse, gokken dat is toch verboden onder de 18? Dus kunnen die gasten dat toch gewoon niet, voor geld spelen.

Jaja, blahblah. Hierzie: een link.

Tsk. Conservatief.

Er zijn vandaag 6 bezoekers op mijn site gekomen met de zoekopdracht “opatuur klootzak”. Zo lelijk spreken over de grootvader van de Gentse jazz, zeg, dat doen wij hier niet op kerygma.

Kijkt. Een foto. Van vorige zomer, op een feestje. Daar kunt ge toch niet kwaad op zijn?

Recent is er het één en ander veranderd aan de bedrijfsvorm van mijn wederhelft. Dat klinkt als een zeer rare zin, en als hij hem zou uitspreken zou het waarschijnlijk één of andere ranzige connotatie krijgen, maar eigenlijk is het heel onschuldig. Zoals: hij heeft nu een btw-nummer en daarvoor niet. Die verandering betekent dat de gegevens moeten aangepast worden bij de telefonie, de mobiele dink en den elektriek. Aangezien het lief keihard aan het opnemen is voor seizoen twee, en ik tijdens de dutjes toch aan huis gekluisterd ben, regelde ik het hele gedoe. EN OOK WEL OMDAT IK DAT ZO GRAAG DOE. ahum. Aldus spendeerde ik een paar dagen met het doorlopen van menu’s (voor nederlands druk 1), en het luisteren naar wachtmuziekjes terwijl ik ondertussen mijn nagels vijlde, de keuken opruimde, een was instopte en de frustraties opstapelde. Allez, ge kent dat: het doorsnee moederschapsverlof.

Maar die telefoontjes zijn eigenlijk niet hetgeen waarover ik het wil hebben, maar wel de brief die ik na het telefoontje kreeg van een niet nader genoemd nutsbedrijf. Dat mijn registratie in orde was en of ik dan alsutblieft dankuwel even een waarborg van 766 euro op hun rekening wilde storten. zevenhonderdzessenzestig euro, jawel. Dat is dus dertigduizend oude Belgische Franken, peoples. Nu heb ik de gewoonte niet zomaar bedragen waar ik langer dan een week voor moet werken te spenderen zonder te weten waarom, dus belde ik nog maar eens naar de klantendienst van het niet nader genoemd nutsbedrijf. Wachtmuziekje, nederlands druk 1 en dan een zeer vriendelijke jongen aan de lijn die uitlegde dat het dus geen voorschot was, maar wel degelijk een waarborg. Wij schrijven dat over op hun rekening, en als we ooit eens niet betalen, dan nemen ze centjes van die waarborg. Toen ik enigszins verontwaardigd repliceerde dat dit toch wel vreemd was, antwoordde hij dat “zulks standaard is bij nieuwe bedrijven” en het een kwestie was van “risico inperken, voor het geval we niet zouden betalen”. Enige verontwaardigde mondigheid van mijnentwege later (“dus, u wilt zeggen dat als ik correct betaal — wat ik overigens al acht jaar doe aan uw bedrijf — dat die 766 euro tot de eeuwigheid op uw rekening blijft staan, en u daar intresten voor krijgt?”), bood de vriendelijke jongen mij aan iemand van de bevoegde dienst te laten terugbellen.

Twee dagen later stond die meneer van de bevoegde dienst van het niet nader genoemd nutsbedrijf op mijn antwoordapparaat. Dat ze mijn dossier nog eens hadden bekeken en hadden besloten de waarborg te laten vallen.

Moraal van het verhaal: als ik een brave burger was geweest, dan was er nu 766 euro die stond te blinken op andermans rekening. En waar ik dus niet over zou kunnen beschikken tot ik opeens zou besluiten dat we geen elektriciteit of gas meer hoeven.

Ik vraag mij af hoeveel mensen ze dat dagelijks lappen, dat soort truken.

Klik. Ik ga de analyse niet herhalen, Michel doet dat met veel kennis van zaken.

Vooral geschokt door de zinnen:
- Caroline moet zich op duidelijke dreigingen à la “de waarheid over Agusta” voorbereiden .
- Pascal moet zich verbinden om ten opzichte van Bert dat schepenmandaat in Brussel te regelen zodat we voor hem “iets” hebben vanaf januari.
- Als ze [Freya] onderwijs wil (je hebt met de positie van Luc een goed argument om haar daar van weg te houden),…

En dat stukje over dingen aan di rupo gaan vragen.

Vuile dingen, die mail.

Weetnog, die keer met dat lijstje van de dingen waar ik mij aan erger? Ik was er een hele grote vergeten: onnodige aanhalingstekens. Ge weet wel, die dingen die normaal ironie moeten uitdrukken, maar die zo vaak verkeerd gebruikt worden. En bij uitbreiding, en nog ergelijker: mensen die aanhalingstekens maken met hun handen tijdens een gesprek en dat dan ook nog op de verkeerde plaats doen.

Ten eerste. Aanhalingstekens maken met uw handen: wees er spaarzaam mee, want het is gewoon belachelijk in 99% van de gevallen. En ik vind dat als ge leestekens maakt met uw handen dat ge meteen ook alle leestekens moet doen, anders is uw manier van praten gelijk compleet inconsistent. Dus begin maar met gebaren te bedenken voor punten, uitroeptekens, dubbele punten en komma’s en kom dan nog eens terug. We zullen eens zien hoe vlot dat babbelt.
Ten tweede. Er zijn weinig dingen zo triest en tegelijk lachwekkend als aanhalingstekens op een verkeerde plaats zetten. Zoals ik ga straks “een les” geven. Wat? Is het geen echte les? Gaat ge doen alsof? Zijt ge eigenlijk een acteur die een leerkracht speelt?

*hapt adem*

Om maar te zeggen: er bestaat een site van, en ik zit daar al tien minuten mee te lachen nu. En ik zeg tien minuten, maar ik bedoel eigenlijk “tien” minuten.

Zoals Michel. Het is niet omdat ik in moederschapsverlof ben en thuiszit, dat de wereld niet meer doordringt. Wij noteerden de laatste week:

- Mensen die belangrijk uitspreken als belangruk. Het is rijk aan belang, niet ruk aan belang. Alstublieft.
- Reclamemensen die de sticker “geen reclame” negeren op mijn bus. Ik heb het tegen u, Pitta Sezer.
- Dat de helft van die vrouwen in K2 zoekt K3 twee staartjes in hun haar hebben.
- meisjes ouder dan 12 met twee staartjes. Als ge naar de middelbare school gaat is één rekkerke genoeg, kinderen.
- Dat als ik bij de kleine ben, dat dat evident is want dat is voor uw kind zorgen, en als lief bij de kleine is, omdat ik ergens heen moet, dat dat babysitten heet. HET IS EVENVEEL ZIJN KLEINE ALS DE MIJNE.
- Online banking en dat ge 36 keer een code moet ingeven tijdens zo’n sessie. Op een laptop zonder numeriek klavier.
- Papieren invullen, opsturen en nieuwe papieren in de plaats krijgen die moeten ingevuld worden met zo goed als dezelfde gegevens.
- Bach-bloesems en de suggestie die in mijn kind te gieten.
- De reclamefolders van de colruyt die ge krijgt omdat ge een extra-korting kaart hebt en die ge dus niet kunt opzeggen. Neemt u van mij aan: ik heb het geprobeerd. Meerdere keren.
- Een klassieker: uw kinders “de kids” noemen, uw lief “papa” en uw kleine “zus”. Of “broer” als het een jongen is.
- Kraamverzorgsters die mijn kleine aanspreken met “zus”.
- De illusie dat een smiley een gemene opmerking grappig maakt. Neen, het is nog steeds een gemene opmerking en ge lacht mij gewoon uit achteraf.
- Uberhaupt gebruiken in spreektaal.
- Mensen die ik niet ken die in de GB van de Brugse Poort met hun vuile pollen aan mijn dochter haar kaken komen frutselen.
- Rugpijn en niet naar de osteopaat kunnen omdat ge daar twee dagen moe van gaat zijn. En ge zijt al zo moe, dus extra kan echt niet.
- Vieze trunten bij de bloemenwinkel. I spend my money in your shop, woman.
- Fietsen in verschillende lagen tegen elkaar geparkeerd op de trottoir. Zodat ge met die kinderwagen van die bordure moet en er dan weer op. En ik ben al zo lomp.
- Mensen die ik en x zeggen in plaats van x en ik.
- Mensen die zeggen dat het nooit beter wordt, met dat doorslapen.
- Dat mijn goeiemorgen aan lief tegenwoordig een bleitinge is wegens te moe om goeiemorgen te zeggen.
- Boeken die geleverd worden net als ge die dag naar de GB zijt geweest waar ze geleverd worden, maar ge hadt nog niet naar uw mail gekeken die dag. Boe!

Ik heb geen problemen met een brooodje smos, though. Dus al bij al valt het nog mee.

“Goh, hij doet dat goed, boogie”, dat hebben we al verschillende keren tegen elkander gezegd de laatste weken. Zo’n lawaaierige baby die opeens met alle aandacht gaat lopen, dat is immers niet evident voor een sowieso al stressgevoelige kater.
Maar hij gedraagt zich voorbeeldig, vinden we.

Behalve deze nacht dan. Ik was eten aan het geven, en dan kan een mens niet zomaar rechtstaan en reageren. En het was nacht en luid roepen is ook al nefast voor de feestvreugde dan. Alsof hij het doorhad: hij keek me doordringend aan, hief zijn staart op en maakte een gigantisch grote plas. Op het aanrecht. Waarna hij zich omdraaide en naar buiten liep.

En dus heb ik na het eten en het boeren en het troosten en in slaap wiegen nog een halfuurke gespendeerd met meerdere malen afwassen en spoelen van het aanrecht om het kattenpipi-vrij te maken. Just my favourite thing om half vijf ’s morgens, echt waar.

Ik versta dat, dat het soms kapot kan zijn, dat internet. En dat het niet meteen gemaakt kan worden, soms, omdat het moeilijk is. Het is ulder werk, natuurlijk, maar iedereen heeft wel eens een mindere dag en al. Ik ben een geduldige mens, getuige mijn 1h en 4 minuten luisteren naar het wachtmuziekje op de helpdesk. Ik heb daarna dichtgelegd, omdat het mij echt beu was en dat is slecht voor mijn bloeddruk. En ik ben een boekske gaan lezen.

Wat ik echter niet begrijp, ook niet na meer dan een uur shopping music:
- het kan toch zo moeilijk niet zijn, als er veel problemen zijn zoals deze voormiddag om dat op het wachtmuziek-bandje in te spreken? Zoiets als “Er zijn momenteel heel wat technische problemen, we werken eraan en hopen tegen de middag een oplossing te hebben. U hoeft als u deze en deze problemen vaststelt niet te wachten op een operator, want we zijn op de hoogte.”
- waarom word ik in het keuzemenu “ik kan niet op het internet” doorverwezen naar de online database voor de oplossing?
- waarom kreeg ik drie keer na ongeveer een kwartier plots een bezettoon en een verbroken verbinding? Volgens mij verbreken ze om de zoveel tijd gewoon alle connecties. Tsk. How rude.

Allez. Leg eens uit, Fonsman?