Kerygma

De roze prinses van de old school bloggers heeft er al een eeuwigheid één, en Madame ook. En al die kokende vrouwen met blogs, zij hebben er ook elk één, met recepten en al.

Ik had daar zelfs niet over nagedacht, maar sinds een paar weken heeft mijn digitale buurvrouw er ook eentje.

Ik vind het wat awkward wel, om er eentje aan te maken. Maar misschien zou u dat handig vinden, zo’n pagina waar vanalles verzameld wordt. Dus u mag beslissen: moet kerygma een facebookpagina nemen als ik de boel renoveer? Zodat u alle posts netjes in uw dagelijkse digitale woordenbrij krijgt? Of komt u liever gewoon ter plekke eens kijken? Of leest u zoals mij uw blogs nog steeds heerlijk ouderwets in een reader? Vragenvragenvragen.

Het is hier even te druk voor veel geschrijf, en ik merk dat veel zaken mij meer irriteren dan doorgaans het geval is. Waarschijnlijk de vermoeidheid en de stress van naderende de puntendeadline. En het besef dat in het licht van de eeuwigheid en het onmeetbare verdriet dat ik momenteel bij mensen lees die mij nauw aan het hart liggen, het allemaal zo belangrijk niet is. Feitelijk.

Of misschien gewoon mijn karakter, wie zal het zeggen.

Alleszins: de komende week zal het hier wat stiller zijn dan normaal, kunnen we vermoeden. Daarna zijn de examens achter de rug en is het weer al feest en jolijt, ziet dat van hier.

Toch even uw aandacht voor dit, vooral als u in de buurt van Zoersel woont: het kindje van Guidooohh is zijn konijn kwijt.

Vandaar : zwarte sporttas, gevuld met knuffels, een iPad met groene afdekflap, een Samsung gsm en een zwarte iPod. Het gaat om de knuffels. De mama en papa willen desnoods de toestellen terugkopen, zodat de vinder dat stukje van de buit nieuw kan gaan kopen ( voor de oneerlijkere vinder: betere helers ga je niet vinden) maar de knuffels zijn onvervangbaar. En daarover gaat het.
Verspreid het bericht, en als je iets gezien of gehoord hebt, verwittig ons, en eeuwige roem en dank wordt uwe deel.
Tijdstip van verlies : 25/1, ca 11u, omgeving koekoekdreef/eikenlaan/ lemmekensbaan, Turnhoutsebaan/ Ten Otter,

Update: Gevonden!

Januari. Examens. Ik wil de lay-out van mijn blog veranderen. Ik wil een betere commentaarfunctie. En iets met knopjes voor FB en twitter en al. En die recente commentaar-dinges terug. Ik zoek alleen een mooi prentje voor de header, en dan begin ik eraan.

We hadden het allemaal een beetje zien aankomen, toch.

Haar papa. Haar mama. De mama en de papa van mijn beste klasvriendin in mijn studententijd. De mama van een indertijdlief. De zus van een nogindertijderlief. Mijn nonkel. Mijn grootvader. Ontelbare ouders, familieleden en vrienden van mensen heel dicht bij ons.

Kanker is een vies beest, ik moet u dat niet vertellen. Oktober is traditioneel een actiemaand tegen borstkanker, dat moet ik u vast ook niet meer vertellen. Er wordt dan geld ingezameld, voor onderzoek. Want onderzoek kost handenvol geld. Opnieuw: ik moet u dat niet vertellen.
Enfin. Toen de reclameregie mailde met de vraag of ik wilde schrijven, was dat dus een evidentie.

Op ikbengeraakt.be kan je de Stichting tegen Kanker steunen. Een bedrag overmaken is bijzonder simpel, direct online en zonder veel tralala. U kunt ook een eigen steunteam oprichten, met uw eigen verhaal of dat van iemand uit uw omgeving. Ook een steunteam is in vijf kleine minuten opgericht, dus laat de praktische kant u niet tegenhouden. In het kerygma-steunteam zit alvast het bedrag dat ik ontving voor deze post.

Ha! Plantrekkerij-alarm.

Wij hebben een iPad gekocht, recentelijk. Vooral omdat ik er eigenlijk bijna altijd één in huis had, van mijn werk, om mijn lessen voor te bereiden, maar omdat ik merkte dat we dat ding steeds meer privé begonnen te gebruiken ook. En we zijn daar eerlijk in: als ge de helft van de tijd zo’n toestel niet werk-gerelateerd gebruikt, of uw kleine is ermee aan het spelen, dan is dat niet echt fair om er eentje uit te lenen van het werk, nietwaar.
Enfin, we hebben even afgewacht, omdat we gelijk nogal veel kosten hebben tegenwoordig, met dat klein akkefietje waarbij we de helft van ons huis aan het verbouwen zijn, maar met een lange autorit naar Frankrijk in het verschiet, bracht ik er deze week toch eentje mee. De dochter euforisch, de man de hele dag Anrgy Birds aan het spelen: u kent dat wel.

Gisteren heb ik een hele middag gezocht naar een manier om een youtube-filmpjes te downloaden en op de iPad af te spelen zonder internetverbinding. Ook weer met de autorit in gedachten, en de heerlijke verlichting die Musti en het Zandkasteel dan kunnen bieden. Toegegeven, de meeste peuter-series zijn dan wel kei-irritant, maar dat is niets vergeleken met een verveeld en zeurend kind op de achterbank. Om van dat janken nog maar te zwijgen.

Lang verhaal kort: ik ben er redelijk fier op dat ik na drie uur opeens een aha-erlebnis van jewelste had en het poepsimpel heb opgelost. Niks geen speciale apps en convertors. Gewoon: gezond verstand.
Naar het schijnt kunt ge ook importeren in itunes en dan synchroniseren, maar ik had vreselijk veel problemen met formaten en ander gedoe, en drie sigaretten en veel gevloek later is dit dus hoe ik het heb gedaan.
Stap 1: installeer dropbox op uw iPad en uw computer. Log in met dezelfde account.
Stap 2: zoek het youtube-filmpje op dat u wilt downloaden.
Stap 3: download de youtube-video (u weet vast hoe dat moet, realplayer is bijvoorbeeld een optie, of sites zoals KeepVid) op de pc. Een mp4-formaat will do.
Stap 4: kopieer het filmpje in uw dropbox-dir op de pc.
Stap 5: synchroniseer, en hopla, u kunt het openen op iPad.
Stap 6: doe een vreugdedansje bij het vooruitzicht van brave kinders op de achterbank.

Het is graag gedaan.

Pepatino.be: sinds ik van meiske naar meiskesmama ging is dat mijn favoriete webwinkel. En wat blijkt? They love us like we love them, en dus kreeg Mira een cadeautje toegestuurd vandaag.

Om middernacht beginnen de solden bij hen. Ik ga morgenvroeg klikken en inslaan in grotere maten dan een 98 (vroeg of laat groeien ze er toch in), en ik ken massa’s mama’s die hetzelfde doen. Nieuwbakken moederkes: gouden tip, die pepatino.

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van een juffrouw. Of ik eens een T-shirt wilde maken bij vistaprint en de service eens wilde testen. Ik zei ja, en toen ging ik kijken op de site en zei neen. Aangezien het lief en ikzelf allebei geen T-shirts in het beschikbare model dragen. Na mijn neen kwam de vraag of ik dan in de plaats misschien visitekaartjes wilde maken.

Hell yeah. U gaat dat misschien stom vinden, maar ik heb dat niet, visitekaartjes. En ik vind dat ongelooflijk volwassen. En nu heb ik er wel, dus ben ik opeens een grote madam. Als u mij nog eens tegenkomt zou het kunnen dat ik u eens mijn kaartje geef. Gewoon omdat ik volwassen ben.

Ik maakte twee soorten: eentje voor ons twee samen, eentje voor het lief, omdat die dat soms wel nodig heeft. 25 stuks van elk, 5,49 euro voor de gewone, 10,23 euro voor de soort met het logo. Daarbij kwam dan nog BTW en verzendkosten. Funny thing, trouwens: 4,78 euro voor de langzame verzending (dat is 21 dagen), en voor een veelvoud van dat bedrag kunt u de verzendtermijn verkorten. Omdat ik 25 euro verzendkosten voor een bestelling van 15 euro wat overdreven vond, nam ik langzaam. En dus kreeg ik mijn kaartjes begin deze week, voor een totaal van 20,5 euro. Ik heb er geen idee van of dat duur is, of goedkoop. Want ik had tot voor kort dus nog nooit visitekaartjes gehad.

De kaartjes zelf vind ik mooi en goed gelukt, de website zelf werkt handig en is compleet dummyproof (ik was op 15 minuten klaar met beide ontwerpen), maar het aanbieden van allerlei extra’s (briefpapier, visitekaartjeshouders, watnogmeer) bij de bestelprocedure zorgde ervoor dat ik het gevoel had dat men mij en passant meer geld afhandig wilde maken. Een beetje zoals er bij de kassa in den delhaize al die lekkere snoepen (en sigaretten. mmmm, sigaretten) staan, maar dan virtueel. Ik ben nogal aan: ik heb enkel dat nodig, laat mij gerust, maar misschien vinden andere mensen dit net added value.

Voor de rest is vistaprint nu de nieuwe vriend in mijn mailbox. Een beetje zoals de fotowebsites waar ik jaren geleden eens prints bestelde, de online outletstores die ooit van mijn klandizie mochten genieten en die gasten van de roddelwebsite die mij blijven bestoken met hun nieuwsbrieven: allemaal in hetzelfde bedje ziek. Sinds 7 juni ontving ik 15 mails van vistaprint. Als ik binnen de 48 uur bestel nu, bijvoorbeeld, zijn mijn verzendkosten gratis. Maar ik heb nog visitekaartjes, voorlopig en laat dit een tip zijn voor al deze online services: als ik één mail om de twee weken krijg, dan lees ik die waarschijnlijk. Als ik er om de twee dagen één krijg, dan markeer ik die automatisch als gelezen en gooi weg. Just saying.

Als een mens een blog heeft, worden er al eens cadeautjes promo-cadeautjes binnengegooid. De ene keer speelgoed voor mevrouw de dochter, de andere keren dingen die op zich wel coole gadgets zijn maar waarvan schrijver dezes — als ze heel eerlijk is — weet dat ze gewoon een paar jaar in de kast cool gaan liggen wezen en dan in een garageverkoop zullen eindigen (wel, hallo daar, lange kromme zin en geen energie om na te denken over een betere formulering).
Gelukkig heb ik een blog, en doe ik al graag eens een weggeverke. Zoals vandaag.

Fatboy, uw weet wel van de zitzakken, die hebben een outdoorgamma en uw dienaar ontving twee producten uit dat gamma, ter promotie van de Lazy Sunday-campagne.
The Desswerrum, ofte: een warmwaterkruik met een schoon kussen eromheen. En The Waynecooler, een fluo-wijncooler in limited edition.

U bent kouwelijker dan ons, of u drinkt meer witte wijn op verplaatsing zodat u geen frigo bij de hand heeft? Een gil in de commentaren zal volstaan, en het pakket is het uwe.

Er zijn weer blog awards, blijkbaar. Nieuwe. Van De Weekend Knack, dat is een boekske op papier. De mensen die op regelmatige basis mijn serverkosten helpen meebetalen (aka de lieve vrienden van de reclameregie) organiseren mee, en dan ben ik redelijk mild gestemd. Al was het maar omdat ge daar op doorsnee vrijdagmiddagen grote bokalen vuile spekken in uw handen gestopt krijgt. Mmmm, vuile spekken.
Ik zie overigens bij de sponsors Essentiel staat, en als dat betekent dat er kleren van Essentiel te winnen zijn, dan wil ik winnen. Aja, zo ben ik wel: materialistisch indien nodig. U mag dus op mij stemmen, maar het moet niet.

Voor de rest valt het mij op dat er onder de genomineerden een aantal dissonante stemmen te horen zijn. Er wordt wat gemord en onverschillig gedaan. Awoert geroepen en met de ogen gerold. Ik moest daar mee lachen. Het is precies 2006 all over again. Maar dan een stuk braver en minder schuimbekkend.

Enfin. Blogawards. Wie had dat ooit gedacht. Net nu de voormalige felle muil van de blogs recentelijk liet vallen dat hij waarschijnlijk nog eens gaat schrijven, binnenkort. Begin er maar aan Tom, we rekenen op u. De lijst staat hier.

Zo. Wel. Euhm.

*zwijgt*

U bent opeens wel met heel veel zeg. En allemaal hier gekomen met die linkjes overal. Dat is mooi en ik ben zeer geflatteerd. Maar het is tegelijkertijd lang geleden dat ik nog zo schrik had van mijn eigen virtueel erf, feitelijk.

Want normaal gezien kennen wij elkaar, mijn lezers en ik. Vaak al jaren, en dat scheelt een eind. Ze weten bijvoorbeeld dat ik al eens durf te razen, en ik stel me voor dat ze dan even met hun ogen rollen achter hun pc en dat het dan weer over is.
De volgende dag schrijf ik dan over mijn dochter die pipi in de broek doet. Zo gaat dat hier.

Allez, niet dat u niet welgekomen bent, natuurlijk. Zet u, drinkt iets, neem een koekske.
Maar stel er u nu ook niet te veel van voor, wat betreft die meningen. Want ik heb ze wel, maar ze zijn in het echt meestal een pak voorzichtiger.
En behalve meningen heb ik ook een kind, een verbouwing, een job en de drang om de dingen die ik kook, zie, doe, denk en voel online te zetten. Dat u het weet: het is hier eigenlijk een wijvenblog, zo wordt gezegd, en u werd gelokt met een naar het schijnt Relevante Opinie. Hadden we u efkes goed liggen, zeg.

Enfin. Ik ben trouwens blij dat u commentaren geeft op dat stuk hieronder. Eens met elkaar discussiëren op een volwassen manier, dat is altijd een goed idee. Ik zal dan dit weekend ook eens meedoen, maar eerst moet ik examens afnemen en verbeteren. Ondertussen: blijf een beetje vriendelijk voor elkaar. Het is de website van de gazet niet.

Maar welkom. En mijn kleine is deze ochtend flink op haar potje geweest. Number one and number two.