Kerygma

Zo. Wel. Euhm.

*zwijgt*

U bent opeens wel met heel veel zeg. En allemaal hier gekomen met die linkjes overal. Dat is mooi en ik ben zeer geflatteerd. Maar het is tegelijkertijd lang geleden dat ik nog zo schrik had van mijn eigen virtueel erf, feitelijk.

Want normaal gezien kennen wij elkaar, mijn lezers en ik. Vaak al jaren, en dat scheelt een eind. Ze weten bijvoorbeeld dat ik al eens durf te razen, en ik stel me voor dat ze dan even met hun ogen rollen achter hun pc en dat het dan weer over is.
De volgende dag schrijf ik dan over mijn dochter die pipi in de broek doet. Zo gaat dat hier.

Allez, niet dat u niet welgekomen bent, natuurlijk. Zet u, drinkt iets, neem een koekske.
Maar stel er u nu ook niet te veel van voor, wat betreft die meningen. Want ik heb ze wel, maar ze zijn in het echt meestal een pak voorzichtiger.
En behalve meningen heb ik ook een kind, een verbouwing, een job en de drang om de dingen die ik kook, zie, doe, denk en voel online te zetten. Dat u het weet: het is hier eigenlijk een wijvenblog, zo wordt gezegd, en u werd gelokt met een naar het schijnt Relevante Opinie. Hadden we u efkes goed liggen, zeg.

Enfin. Ik ben trouwens blij dat u commentaren geeft op dat stuk hieronder. Eens met elkaar discussiëren op een volwassen manier, dat is altijd een goed idee. Ik zal dan dit weekend ook eens meedoen, maar eerst moet ik examens afnemen en verbeteren. Ondertussen: blijf een beetje vriendelijk voor elkaar. Het is de website van de gazet niet.

Maar welkom. En mijn kleine is deze ochtend flink op haar potje geweest. Number one and number two.

Dus. Gisteren deden wij van #wunch. Enfin, wij gingen een pasta eten in één van mijn favoriete Italiaanse restaurants met een handvol vrouwen die elkaar kennen van de blogs, het interwebs, de facebooks, twitters en instagrams van deze wereld. Allez, behalve Lien, die ken ik natuurlijk al van in onze post-puberteit op een uniformschool.

Er werd van tevoren unaniem besloten dat we wel een hashtag konden gebruiken, hipperds dat we zijn. #wunch. Met de W van Wijf Want iedereen Weet sinds 2008 dat Wijf een titel is om trots op te zijn. Details bij haar, of bij de dame die geen wench is. En de journaliste, die noteerde quotes. Natuurlijk.

Verbazend is dat, hoe je met mensen de je eigenlijk voornamelijk online kent, zo vlot een middag wegbabbelt en -lacht. Er volgt ongetwijfeld meer, en werd zelfs een idee op tafel gegooid.

(foto Ysabje)

Daarvan gesproken. Wat denkt u eigenlijk van de hashtag #wijvenweek?

Een tijdje geleden mailde er een vriendelijk jongmens van Pixum, of ik af en toe eens iets wilde uitproberen vanop hun site, en er dan een review over wilde schrijven. Zeer zekers dat. De eerste voucher was er eentje voor kaarten, gezien de tijd van het jaar niet zo absurd. Mensen doen dat, fotokerstkaarten maken om naar hun geliefden te sturen. Ik niet echter, want onze kerstkaarten zijn de gelegenheid bij uitstek om mijn innerlijk kleuterjuf helemaal loos te laten gaan. Sinds mijn kind een verfborstel kan vasthouden, that is, vroeger stuurde ik gewoon niets.

Enfin, over het kerstkaartenproject schrijf ik later nog iets, maar ik gebruikte dus mijn voucher om alvast uitnodigingen te maken voor het verjaardagsfeest van de mini, in augustus. Soms ben ik zo vooruitziend dat ik er zelf een beetje sprakeloos van word.

Het werden XL-fotokaarten, met 4 foto’s van de afgelopen zomer/herfst, 10 stuks voor 9,99 euro. De site zelf is volledig dummy-proof: gewoon foto’s opladen en positioneren en klaar. Dat dummy-proof zijn heeft ook zijn nadelen, natuurlijk: als absolute expert in grafisch ontwerp heb ik soms graag wat meer vrijheid om zelf wat te prutsen. Dat van die expert was een grapje, maar ik pruts wel graag, en nu was ik nogal gebonden aan standaard sjablonen. Gelukkig zijn het er erg veel, dus vond ik toch wel gemakkelijk iets naar mijn goesting.

Twee dagen later had ik de kaartjes al, wat indrukwekkend snel is. En ze zijn ook heel schoon geworden:

Ergens eind juli ontdekt u in uw brievenbus of u uitgenodigd bent op het knalfeest!

Hallo, ik ben i.
Samen met mijn lief hou ik de platenindustrie draaiend, al jaren. Wij kopen CDs, namelijk. Veel. En u mag er onze computers op naslaan: wij hebben geen seconde illegaal verworven geluid staan. Evenmin illegale films, en tv-series, trouwens: wij wachten netjes tot we de DVD kunnen kopen. En dan kopen we de DVD.
Zotjes voorbeeldig, toch?

Er zijn veel redenen voor ons gedrag. Luiheid is er één van, en dan vooral de energie die het zou kosten om het allemaal te leren, waar ge dat moet vinden, die illegale downloads. Principes ook, dat het eigenlijk toch wel een beetje diefstal is. Met iemand die leeft van auteursrechten en co in huis, is dat een beetje evident dat ge dat niet doet. Bovendien geef ik daar les over, en ik probeer consequent te zijn in die dingen. Be as you preach.
Een andere reden is het gevoel van een nieuw CDtje, met alles erop en eraan, en hoe blij dat me kan maken: artwork, het doosje, het tastbare, het luisteren naar een plaat zoals ze bedoeld is, met de nummers in de volgorde zoals de maker ze heeft geplaatst. Ja, dat is belangrijk, vind ik. En ja, ik ben ouderwets.

De belangrijkste reden is echter het geluid. Wij hebben een kleine, sobere, mooie en goede muziekinstallatie, en ik hoor echt het verschil tussen een CD en een mp3. Misschien omdat mijn computer niet is uitgerust zoals het moet, maar toch.
Enfin, u kunt dus begrijpen dat ik nu niet meteen hypersnel op het hele spotify-gedoe gesprongen ben. Maar ik heb het geprobeerd en ik moet zeggen: ik zie de voordelen, ik zie de voordelen.

Ten eerste is er het illegale aspect dat wegvalt, en dat is toch wel belangrijk. Ik heb zo’n premium-gedoe, dus ik kan luisteren wat ik wil en hoeveel ik wil. En er is niemand die daar geen schelle salami tussen zijn boterham minder door verdient, zo heb ik begrepen.
De luiheid, dan. Ik heb een paar zeer fijne vrienden met goede muzieksmaak die coole playlists maken waar ik nu naar kan luisteren. Hiep hoera daarvoor, zeg. Ik heb de laatste weken al vreselijk veel goeie muziek ontdekt, en een paar dingen genoteerd waar ik de CD van wil kopen. Want zo ben ik dan ook wel weer: op een papier opschrijven welke blinkende schijfjes ik in de winkel moet gaan halen. Ouderwets, ik kwam het al te zeggen.

Bovendien is het algemene concept van die playlists wel leutig: u kan die zelf aanmaken en dan alles gemakkelijk terugvinden. Straks word ik nog georganiseerd. Ik kan ook eens naar crappy muziek luisteren, als ik dat wil, zonder dat ik daar geld moet aan uitgeven. Idem met flavour of the month-toestanden: ik zou geen volledige slechte CD van The Streets hebben als ik toen al Spotify had gehad, bedacht ik eerder deze week. Tot slot is het hele systeem ook behoorlijk dummy-proof. Klik, luister, hop klaar. Zelfs klijn is er al mee weg, lees ik op de facebooks.

Het enige nadeel is nog steeds dat ik op mijn computer moet luisteren. De klank is niet top, en ik heb bovendien niet graag dat mijn muziek zo dominant aanwezig is als ik aan het werken ben. Dat komt van te dichtbij, vind ik. Ik heb liever een behang op de achtergrond. Misschien moet ik toch eens een oplossing zoeken daarvoor.

Maar voor de rest, niks dan lof: Spotify is de ideale aanvulling voor mijn muziekluistergedrag.

Waarschijnlijk ben ik al hopeloos achter, en rolt u nu collectief met uw ogen over zoveel last week’s hype, hier op kerygma, maar we zijn daar eerlijk in: qua technologische whatever ben ik nu niet echt de early bird.
Aniehoew. Ik ben momenteel voor het eerst sinds lang nog eens overdreven enthousiast over een online dink. ifttt.com, oftewel if this then that is simpel edoch geniaal. Het is een tool die een eenvoudige instructie volgt. Als ik iets post op twitter, dan moet dat ook naar facebook. Als ik een foto op flickr zet, dan moet dat ook in een album ergens anders. Als het morgen gaat regenen in Gent, dan wil ik daar een mail over krijgen.

Het is zo eenvoudig dat ik er bijna van moet bleiten. En het lost een heleboel problemen op, vind ik persoonlijk. Probeer het! Maar waarschijnlijk deed u dat vorige week al, en hebt ondertussen u al iets nieuws ontdekt.

En toen zei hij: zeg, neemt keer nen foto van mij. Which i did.

De dochter was aan het middagdutten, het regende buiten en we waren gelijk allebei nogal in de stemming om onze tijd te verdoen met onnozeliteiten. En toen nam hij een foto van mij. En toen opeens was er een facebookpagina en deden we ook een beetje dwaas met de dochter.

Tilting dus. Het is gelijk planking en owling, maar dan grappiger. Doe het! En kijk op de pagina voor fantastische mensen die allemaal een beetje gekanteld zijn in hun hoofd.

Gisteren kreeg ik een mailtje van de reclame-regie, of ik iets wilde doen rond geitenkaas van Chavroux. Ik was al aan het denken wat ik zou kunnen klaarmaken waarvan ik het recept nog niet eerder heb gepost, maar dat bleek deze keer zelfs niet nodig te zijn: de actie gaat over de passieve culinaire geneugtes, zo blijkt, oftewel GAAN ETEN.

Kaasmaker Chavroux vond immers twaalf gerenommeerde sterrenrestaurants en brasseries bereid om op een creatieve manier de zachte geitenkaas in een drie gangen menu smaakvol te verwerken. Er werd gebruik gemaakt van allerlei hippe dingen zoals food professionals die de smaakwaarde van Chavroux op basis van het foodpairing principe wetenschappelijk analyseerden.

En het resultaat kunt u dus gaan proeven: van 13 tot en met 30 juni, in één van de deelnemende restaurants (reserveren!). Het coole aan de actie is echter dat er dus van tevoren geen prijs staat op het menu: u bepaalt achteraf gewoon zelf hoe lekker het was, en hoeveel geld u daarvoor veil heeft. Ik ben benieuwd, alleszins, wat mensen daarvoor betalen, experimenten van de vrienden bij de Vooruit indachtig.

Oh. En er staan ook recepten online, zo blijkt. Of u kunt zelf iets maken, en dan op facebook zetten en een workshop winnen. Hup, aan de geitenkaas, allemaal!

En zo zat ik opeens met een veiligheidsspeld te prutsen, terwijl de dochter appel appel peeeeeeeer zong en ondertussen op en neer hopte gelijk een kangoeroe. Uiteindelijk kreeg ik geregeld wat ik moest regelen en kon het kind haar rok aan, na al die maanden. En kan ik u vertellen over kabouters en fruit.

Het zit zo: ik ben geen ijverig wijf. U wist dat ongetwijfeld al. U wist ongetwijfeld ook al dat ik bij momenten schaamteloos dingen afvraag bij ijverige wijven die wel overlopen van creativiteit. Sommigen trappen daar in, maar soms moet ik zelf niets vragen of insinueren: Marie en Oontje, die kwamen allebei spontaan met een rokske voor het kleine spook af, opeens. Zonder dat ik daar dus om vroeg of iets voor moest doen. Except being my gorgeous, dazzling, multi-talented self, ofcourse.

Anyways. Maanden geleden kreeg Mira van Marie een kabouterrok. En een tijdje daarna van Oontje een fruitrok. En ik nam mij voor om er over te bloggen, met foto’s en alles. Ik trok haar de kabouterrok aan, op een dag, nam een foto of tig en dat was geregeld. Het weekend nadien deed ik de fruitrok aan, spande het rekkertje aan rond haar ranke taille en trok het rekkertje lompweg uit de tailleband van de rok. Waardoor de rok veel te groot was. Als een onhandige oerangoetan heb ik het rokje een paar keer in mijn hand gehad, een beetje gefriemeld, dan gezucht en vervolgens op het rek gelegd. Voor dan eens te maken als het eens paste, morgen ofzo.

Sindsdien zeurt de dochter haast wekelijks over de fruitrok. Menig peuterdrama heeft zich alreeds voltrokken omtrent de fruitrok, maar altijd op momenten dat we net naar onze respectievelijke fabrieken moeten vertrekken. En als ik ‘s avonds moe en afgepeigerd terugkom van het jonge hoofden vol informatie proppen, dan ben ik de rok al lang vergeten. Ziet dat van hier. Tot een paar dagen later het zeuren en drama zijn zich weer herhaalt, natuurlijk.

Lang verhaal kort, vanmorgen griste de dochter de fruitrok uit het rek, en in een vlaag van handige bevlogenheid dacht ik: VEILIGHEIDSSPELD! Tien minuten later zat de rekker op zijn plaats en de dochter in het rokske. En daarom kan ik dus eindelijk over de kabouters en het fruit vertellen. Pfiew.

Een lang verhaal om te zeggen: merci é, dames. Much appreciated, en ik heb over allebei al veel complimenten gehad…

Als ge denkt dat ik hier vuile truken doe om google te helpen: ge zijt juist. Leest allen wat michel te vertellen heeft over Tom Heremans!

Wegens ziekte hou ik het zelf kort en ga ik zelfs geen opmerkingen maken over hoe veel vrouwelijke bloggers in één zin grappiger zijn dan Tom in zijn hele stuk. Twee dingen echter: misschien is een miniem excuus voor Josie wel aan de orde, Tom? En, Lilith, als er een momentum nodig was voor een tweede wijvenweek, dan is het er nu wel.

Sinds vrijdagavond heb ik een nieuwe favoriete site. Regretsy. It’s like Etsy, only funnier. Helen, de vrouw achter het gebeuren, gebruikt frequent het woord fuckery, en dat omschrijft perfect het soort sites dat ik gaarne mag bezoeken na een lange werkdag en de behoefte om luidop te lachen. U kent vast passiveaggressivenotes en mijn facebookvrienden weten ondertussen ook dat ik zwaar verslaafd ben aan unhappy hipsters. Er is Stuff White People Like, en waarschijnlijk nog veel andere grappige sites die ik keihard niet ken. Zeg eens in de commentaren welke?