Kerygma

Een paar weken geleden had ik een behoorlijke stress-kramp, weet u nog? Er was mij namelijk aangeboden de nieuwe Samsung Wave te testen, en ik werd daar wat zenuwachtig van: ik heb het niet zo op nieuwe dingen leren, en die geavanceerde toestanden…ik ben daar wat bang van. Maar aan de andere kant droomde ik wel al een poos van een Smartphone. Zo’n coole, dat ik ook eens foto’s op facebook kon zetten en al.

Na anderhalve maand ben ik er volledig mee weg, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik slechts een fractie van de mogelijkheden gebruik. Er werd mij een overzicht gevraagd van mijn bevindingen, zowel positief als negatief.

Uiterlijk
De Samsung Wave is mooi. Voelt stevig aan, ook, omwille van een mooie metalen cover. De display is duidelijk, en helder genoeg, hoewel ik in zonlicht wel wat meer problemen heb om te lezen. Het scherm is groot genoeg vind ik.

Touch Screen
Het enige waar ik dus hoegenaamd niet van overtuigd ben is een touch screen. Dat is niet alleen eigen aan de Wave, maar gewoon aan alle smartphones, vrees ik. Na zes weken kan ik nog steeds geen deftige sms sturen met het ding, en ik bel dus veel meer gewoon nu, omdat ik niet met het toetsenbord overweg kan. Alle tips zijn welkom hieromtrent.
Zelfde met contacten zoeken: er zitten veel nummers in mijn gsm, en dat betekent dat ik dikwijls eens moet zoeken. Bij mijn oude gsm was dat eerste letter naam intikken en dan ging hij automatisch naar die letter. Nu moet ik scrollen en ik scroll altijd te ver of te ver terug. Ik word daar wat zenuwachtig van. Gelukkig is er ook een lijst recente oproepen, en die is wel gemakkelijk. Als ik u dus één keer gebeld heb, dan bel ik u de komende dagen waarschijnlijk nog een paar keer. Als ge mij al een paar weken niet hebt gehoord, dan kan het nog efkes duren, want ik ben te lui om te scrollen.

Camera
De camera is cool. En gemakkelijk. En goed. Ik vind dat ik er schone foto’s mee kan nemen en ben daar dus heel content van. Ook filmen gaat vlotjes.

Applicaties
Ik heb enkel de dingen gebruikt die er standaard opzitten: de browser om mijn mail te checken (er is een automatische gmail-applicatie, maar dat is niks voor mij. Ik werk met veel filters op mijn mailbox, dus de meeste belangrijke mails komen niet in mijn inbox. Elke “ping” die ik kreeg voor een nieuwe mail was dus voor iets dat ik eigenlijk niet wilde weten, dus heb ik het ding maar weer afgezet. Gewoon in de browser gaat een pak vlotter, vind ik, en ik wil ook niet altijd overal gemaild worden) en vooral de facebook. Die is goed en snel, en die vervelende meldingen over fan-gedoe en vrienden-worden van andere mensen worden automatisch weggefilterd. Ook zelf updaten gaat vlot, en foto’s opladen is een gemak.
Henk heeft spelletjes gespeeld, en was er heel enthousiast over, maar ik ben niet aan spelletjes. Niet gebruikt dus.
Andere applicaties downloaden vond ik wat nutteloos: ik gebruik het ding twee maand, en ga dus niet beginnen betalen voor die toestanden.

Stabiliteit
Het besturingssysteem is goed, snel en stabiel. En het wijst allemaal zichzelf uit, eens ge de logica te pakken hebt. Kudos for bada dus.

En voor de rest
Ik heb de telefoon graag gebruikt, maar ik denk niet dat ik het volle potentieel heb gebruikt. Alles wat mijn telefoon mijn telefoon maakt, heb ik niet gedaan wegens te veel inspanning voor een toestel dat ik moet teruggeven: zo zijn er nog geen foto’s gekoppeld aan mijn contacten, want alles wel wat fleuriger maakt. En heb ik geen zelfgekozen ringtone. Enfin, het is nog altijd een telefoon die ik snel kan teruggeven.

Conclusie: De Samsung Wave is een goeie, stabiele smartphone, volgens mij. En als eerste ervaring met het genre niet zo ingewikkeld als ik gedacht had.

Het spel was gehackt, zeg. Terwijl ik onschuldig aan een Frans zwembad lag en matrozen zag passeren bij de buren, werd er vuiligheid op de server gezet.
Enfin. Het zou opgelost moeten zijn. Laat eens weten of ge mijn feeds terug binnenkrijgt in uw reader.

(oh, en deze keer heeft Michel mij slechts een klein beetje de weg moeten wijzen, al de rest heb ik zelf gevonden. You can call me sheldon now.)

Weetnog, die keer dat ik geheel passief-aggressief poogde de bloggende zelfmaak-mensen zover probeerde te krijgen om dingen voor mijn kind te maken? Awel, dat is gelukt, hoor.
Na een week kreeg ik al twee schitterende T-shirtjes van Oontje, zomaar. En eentje extra voor de mooie Sien. Deze zomer hebben Mira en Sien dus matching shirts, wahey.

U had nog foto’s tegoed. Zie eens hoe schattig ze is met haar vogelkes-shirt:

en dit is het andere, met een hertjen.

Maar! Het coolst van alles vind ik persoonlijk de achterkant. Mijn hart wordt zowaar altijd een beetje week als ik ernaar kijk, zeg.

Merci, Oontje!

Door al dat gedoe met de examens heb ik dus een gigantisch achterstand in de niet-schoolgerelateerde zaken. Zo moet ik dringend de foto’s van een cadeautje dat Mira van Oontje kreeg van mijn kodak halen, zodat ik kan stoefen. En diezelfde Oontje vroeg trouwens recent ook naar hoe een kind van de jaren 70 er wel mag uitgezien hebben. Awel, azo dus.

Weet nog, twee jaar geleden? Zij en ik hebben wel goesting ja, maar dan eens iets anders. En gij?

Soms voel ik mij zo’n achtergesteld kneusje, bij al die zelfmaakmoeders op het internet. Dat naait maar schone broekskes, dat bedrukt T-shirts en dat maakt popkes. Allemaal gelijk dat niets is.
Het werd nog erger toen zij daar een naaimachien kocht en hopla een paar weken later al een kleedje had gemaakt. Met een voor- en achterkant. Gaten voor de armen en een grote gat voor het hoofd en een Sophia die er als gegoten in past. Het lef zeg.
En dan heb ik het nog niet eens over juffrouw-ik-brei-elke-dag-wel-tien-pullovers. Of over een zekere moeder van mijn metekind die mutsen blijkt te kunnen haken. Mutsen die ge kunt dragen. Bij andere gelegenheden dan thuis voor uw televisie als niemand u ziet.

Ik word daar dus depressief van. Ik ben genetisch belast, weet u wel. Toen ik vroeger handwerk moest maken in de klas, nam ik dat mee naar huis en dan maakte mijn meme het af en kreeg ik veel punten. Ondertussen las ik een boekske of loste de wereldproblemen op, niks aan de hand. Ik heb mij daar namelijk altijd comfortabel bij gevoeld, dat ik handwerktechnisch gehandicapt ben. Ik had andere talenten: sport gezellig zijn en veel meningen hebben, bijvoorbeeld. Maar met dat stomme internet word ik dus dag na dag geconfronteerd met mijn tekortkomingen en alle coole unieke kleren die andere kinders van hun zelfmaak-mama krijgen. Ik bonk dan ritmisch een beetje met mijn hoofd tegen de muur als ik denk aan alles dat ik Mira ontzeg omdat ik bang ben van naaimachines. En van naalden. Alle soorten naalden, behalve die om bloed te prikken, dat doet mij niks. Dan kruip ik, nadat ik lang genoeg met mijn hoofd tegen de muur heb gebonkt, onder mijn donsdeken (dat in een overtrek zit die ik *kocht* in de *IKEA* — ge moogt met uw ogen rollen ja), ga ik in foetushouding liggen en huil zachtjes. Wat een ellende zeg.

Ik durf wedden dat ik mij veel beter zou voelen als mijn dochter ook zo’n coole door handige mensen gemaakte dingen zou hebben. Ze draagt een maatje 74, momenteel, trouwens.

Of ik eens iets wilde schrijven over S.O.S. Kinderdorpen, vroegen ze bij de reclameregie. Ik zou er zelfs een beetje centen voor krijgen, werd er meegegeven. En natuurlijk zei ik ja, en al meteen met het idee om dan die centen opnieuw aan de organisatie zelf te geven. Want ik schrijf daar met plezier over, over zo’n dingen.

SOS Kinderdorpen is een internationale niet-gouvernementele sociale hulporganisatie die al sinds 1949 bestaat. Kinderen die geen ouders meer hebben of in familiaal moeilijke omstandigheden leven, zijn de kern van hun acties, in maar liefst 132 landen en gebieden.
De filosofie is eenvoudig: elk kind heeft het recht op te groeien in een gezin. SOS Kinderdorpen brengt die filosofie op verschillende manieren in praktijk. Zo zijn er 523 kinderdorpen, momenteel. Een kinderdorp moet je je voorstellen als een soort minisociale woonwijk van een tiental familiehuizen. In elk huis woont een vaste groep van acht à tien kinderen (broertjes en zusjes blijven samen). Ze leven daar samen met hun SOS-moeder, die niet zomaar een opvoedster of oppas is maar met de kinderen in gezinsverband samenleeft.

Naast deze kinderdorpen zijn er ook familieversterkende programma’s, die moeten bijdragen tot de zelfredzaamheid van families op lange termijn: dit is de enige manier om te voorkomen dat kinderen in de steek worden gelaten. De familieversterkende programma’s richten zich, volgens de lokale situatie, tot specifieke doelgroepen, zoals bijvoorbeeld alleenstaande moeders, families getroffen door HIV/AIDS of die in grote financiële onzekerheid leven, vaak gepaard met problemen van verslaving, ziekte of sociaal isolement.

Er wordt samengewerkt met lokale organisaties, en de resultaten zijn heel goed: kinderen die anders een vogel voor de kat zouden geweest zijn, doen het later even goed als hun leeftijdsgenootjes.

En jawel, u kunt SOS Kinderdorpen steunen. Van spontane gift tot peterschap van een SOS-kind (30 euro per maand) of SOS-dorp (20 euro per maand). Alle info op www.sos-kinderdorpen.be.

Ik stop nooit met bloggen. Daarzie. Zwart op wit op het interwebs, zodat als ik ooit de aandrang voel om te stoppen, dat ik toch eens extra nadenk omdat ik weet dat ge mij anders allemaal keihard gaat uitlachen omdat ik dus gezegd had dat ik nooit ging stoppen.

Want het is in de mode, dat stoppen. Stevenn, die is al gestopt. En die mevrouw van de rozebril ook. En nu Annava ook. En dedie van de story, die dreigt er soms mee. Ik heb dat niet graag, dat mensen stoppen. Ik ben daar autistisch in: het internet moet blijven gelijk het is, zeker de dingen die ik lees. Wat is me dat nu zeg.

Ik stop dus nooit, ge moogt gerust zijn. En gij?

(Zoals bij lilith) en ook omdat er een award was die al maanden ligt te wachten. Een award is gelijk een stokje vroeger, maar het heet anders tegenwoordig. Ik ben gelijk niet meer-zo-vinger-aan-de pols van het blogosfeer-gedoe, me dunkt.
Maar goed. Ik kreeg de award van jessie, waarvoor dank. Zij is één van de massa bloggende moeders out there waar ik er ondertussen ook eentje van ben. Which reminds me dat ik het woord colostrum al een poos niet meer gebruikt heb, en dat het nochtans zo’n grappig woord is omdat jongens zoals mijn lief en Tom er helegans van in shock gaan. Colostrum, colostrum, colostrum. Pictures are available, ow yes.

De opdracht van de award is: vertel tien dingen over uzelf die de mensen nog niet weten. Nu, na meer dan vijf jaar zowat dagelijks bloggen, is het niet gemakkelijk tien dingen te vinden die ik nog niet verteld heb, en waarvan ik ze wil delen met de wereld. Ik heb dus lang moeten nadenken. En ik heb uiteindelijk het concept veranderd naar “dingen die ik misschien nog niet verteld heb”. Dus als er dingen bijzijn die u al wist: ik heb misschien gezegd. ha.

* ik heb een bijzonder groot talent voor ergernis: ik erger me aan verschrikkelijk veel vreselijk kleine dingen en ik erger me nog harder aan het feit dat ik me daaraan erger.
* ik sta op de zwarte lijst van mobistar. Ik heb ooit een dispuut met hen gehad over een factuur die niet strookte met het contract dat ze me hadden verkocht en ik had het als bij wonder opgemerkt. Normaal merk ik zo’n dingen nooit, maar nu dus wel, en dan ben ik nogal koppig. Aangetekende brieven, honderden telefoons: de hele rimram. Lang verhaal kort het is geëindigd met een gesprek dat alsvolgt verliep:
“ik heb u toch al gezegd: ik betaal dat niet. Sluit mij maar af” “ok, maar als u niet betaalt kunt u nooit nog een abonnement nemen bij mobistar want dan staat u op onze zwarte lijst”. En toen werd de telefoon dichtgegooid. Door mij.
* ik eet heel graag, steevast te veel en ik kan uren over eten praten. En toch vergeet ik heel vaak te eten, omdat ik zodanig met andere dingen bezig ben. Mijn lief en de meeste van mijn vrienden weten dat ze af en toe eens moeten vragen of ik al iets heb gegeten. Zekers als ik opeens zonder reden nijdig en pinnig word.
* ik hou van tussenseizoenen. Al dat extreem gedoe met die hittegolven en sneeuwbuien: niks voor mij. Doe mij maar een regenbui op zijn tijd en een waterzonnetje. Of herfstwind en lentebriesjes.
* ik heb tot mijn 20e al mijn kleine huisdieren bert genoemd, en als het er twee waren: Bert en Berta. Al mijn kleine huisdieren? Ja, de hamsters, de muizen, de zebravinken en de schildpadden. Toen kreeg ik een liefke met de naam bert en ben ik daarmee gestopt, omdat het belachelijk zou zijn om uw huisdieren naar een (al zeer gauw, ja) ex-lief te vernoemen.
* Vaak word ik het liefst van al keihard met rust gelaten. Dat is vreselijk grof, ik weet het, maar soms word ik zo moe van al dat sociaal zijn.
* ik vind vriendschappen tussen jongens één van de aandoenlijkste dingen ever. Vooral als één van hen verdriet heeft: de onbeholpenheid waarmee ze dan elkaar proberen helpen. Dat ze dan niet zomaar eens kunnen bellen om te vragen hoe het gaat, maar een praktische aanleiding moeten hebben. En dat ze dan pintjes gaan drinken en de hele avond niet over het verdriet praten. Maar dat het daarna toch beter is. Zo schattig.
* Ik kijk altijd uit naar uitstapjes tot de dag voordien. De dag zelf denk ik: eigenlijk zou ik liever gewoon in de zetel zitten en een boekske lezen. En achteraf ben ik steevast blij als ik toch geweest ben. Het helpt dus als u met mij bevriend bent en ik een beetje schrik van u heb, zodat ik niet durf af te zeggen.
* Ik maak alleen ruzie met mensen die ik graag heb. Als ik me erger (zie punt 1) aan iemand die ik niet graag heb, dan resulteert dat in schouderophalen of uitlachgedrag. Maar nooit in ruzie.
* ik zou graag een grote, slanke negerin zijn die goed kan dansen en zingen. Dat lijkt me leuk.

Zijn dat er tien? Volgens mij zijn het er zelfs elf. Dat brengt ons bij punt twaalf: ik ben een ongelooflijke strever en ik doe compulsief mijn best. Gelukkig ben ik ook onnoemelijk lui, en dat compenseert één en ander bij momenten.

Ik krijg de laatste tijd wat linken binnen vanop het interweb. Mensen die verwijzen naar mij, naar aanleiding van de wedstrijd. Ik word dan een chickblog genoemd, en dat is best grappig. It’s funny cauz it’s true en al.

Maar daarvan gesproken: Kerygma is eigenlijk de naam van mijn weblog, wist u dat? Ik ben net zomin Kerygma als Michel zog is. Mijn naam is ilse. Of i., als u dat wilt, het is mij om het even.

Kerygma, wat een rare naam voor een weblog zeg. Ja inderdaad. (ik zit vaak alleen, dus ik voer dialogen met mijn eigen omdat mijn dochter nog niet kan spreken. Het reflecteert in mijn schrijftaal, kunt dat peinzen.) Kerygma. Dat zit zo: toen ik net begon te bloggen, kreeg ik een paar dagen voordien een mail met kerygma als titel. De schrijver van de mail was een slimme jongen. Zo slim dat ik het woord moest opzoeken, want ik wist niet wat het betekende, en dat gebeurt niet zo vaak. Vandaar dat het bleef hangen.

Kerygma is Oud-Grieks, voor aankondiging of boodschap. Het woord wordt meestal in een bijbelse context gebruikt, wat wel ironisch kan genoemd worden gezien mijn ketterdom. Alleszins, lang verhaal kort: er stond een veldje met daarvoor “kies een titel voor uw skynetblog”, en hopla het woord dat ik daags voordien had opgezocht.

Nu vijf jaar later, ben ik nog steeds blij met mijn keuze, eigenlijk. Al was het maar voor die vele pure gelovige zieltjes die op zoek zijn naar bijbelse teksten en hier uitkomen. Ik hoop dat ik hen de wijsheid geef die ze zoeken, jawel. En wie een kerk voor mij wil oprichten: ik hou u niet tegen, maar zorg wel dat ik er een percentje op verdien, owkey?

Om maar te zeggen: ik ben vandaag precies vijf jaar aan het webloggen. Vijf jaar, dat was goed voor 2340 posts. Dat is meer dan een post per dag.
En u, u gaf ruim 12000 commentaren. Waarvoor mijn oprechte dank, dat spreekt. Jeej voor u! En jeej voor mezelf!

En nu ga ik een beetje nadenken over een lustrum-feestje zie.