Category Archives: Ja!

leutigheid

De letters op de muur.

Artist in Residence.

Een artist in residence is een kunstenaar, academicus of curator die wordt uitgenodigd om tijdelijk een woon- en werkplek te betrekken los van hun bekende omgeving. Dit geeft kunstenaars de gelegenheid om onderzoek te doen, nieuw werk te creëren of tentoonstellingen voor te bereiden.

De school van de dochter heeft er eentje, sinds kort. Klaas, heet hij, en het is zo één van die mensen die al een tijdje af en toe mijn pad kruist. Begeleider van muzische stages van onze studenten. Buurman van een favoriete collega. Vorig jaar ook plotsklaps: mentor in een kleuterklas waar ik op bezoek was.

En nu dus artist in residence in de Feniks. Dat laat al hier en daar zijn sporen na. Als ik passeer aan het zwembad, bijvoorbeeld, dan zie ik opeens grafische werkjes met transparant papier. De dochter zegt dan “ah, een projectje van klaas”, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.

(wat is het heerlijk op te groeien in een school waar zo’n dingen gedaan worden)

Maar het schoonst en opvallendst zijn de letters.

Klaas zette een brievenbus in de zaal. En legde op het podium uit dat iedereen zinnen de bus in mocht stoppen. Grappige, lieve, mooie zinnen. Dingen die de kinderen hebben gehoord. Of gedacht. Zowat elke dag leegt Klaas de bus, kiest een zin en plaatst die met een paar kinderen op zijn lat.

Elke keer als ik passeer, kijk ik even omhoog, meestal met een hoop gillende en vermoeide kleuters om me heen. Soms moet ik glimlachen, soms ben ik ontroerd, soms zie ik in mijn hoofd de zinnen gekozen worden.

De kinderen om me heen zijn uitgelaten en joelen. En ik word elke dag een beetje stil.

(Ellen schreef ook)

Eindelijkheid.

Ik liep nog langs de boerderij voor yoghurt, eitjes en wat geitenkaas en vroeg langs mijn neus weg hoe het met het witloof ging en wanneer het oogstbaar zou zijn. Ik vraag dat al weken elke keer als ik er ben.

Het bleek vanaf morgen, maar ik mocht vandaag al. Mijn vreugde kende geen grenzen, want het witloof is erg laat dit jaar.

Die zelfoogst, dat blijft ongelooflijk wat dat doet met een mens. Het wachten, het verlangen naar iets wat ge graag hebt. Eens het er eindelijk is, is het zo veel schoner dan als ge het gewoon direct hadt gekregen.

De schaarste van de winter. Het zoeken naar een handvol kervel, wat postelein en een prei die niet vastgevroren is in de grond. Maar ook het rondkijken naar wat eraan komt. Het verlangen naar de lente en naar weer wat meer leven is nergens zo sterk als daar.

Maar ook de troost van de natuur: alle goeie dingen komen vroeg of laat terug, als ge maar geduldig genoeg wacht.

En hoe heerlijk dat dan is, als het eindelijk zo is.

2017.

Ik deed de laatste weken wat ik het liefste doe: ik nam wie ik liefheb bij de hand en was onbezorgd.

Sinds het begin van de vakantie waren er buurtfeestjes, dansende kinderen, uitstapkes met vrienden, kerst en nieuwjaarsdagen met familie, vuurkes in het park, wandelingen aan zee, liefde en vriendschap. Halverwege vorige week reden we bovendien naar het schoonste stukje Ardennen, waar we met 15 van onze liefste vriendjes een dag of zes in een heerlijk huis rondhingen. We wandelden, babbelden, kookten, dansten en het huis barstte bijna uit elkaar van de geborgenheid. Toen we daar gisteren vertrokken dacht ik: ik wou dat ik hier voor altijd kon blijven.

Ik wens u voor 2017 precies dat: mensen die u kunt koesteren en die voor u zorgen. Mensen die u een veilige plek geven en bij wie ge onbezorgd kunt lachen en dansen. Mensen bij wie ge ook verdrietig kunt zijn, als dat al eens zou gebeuren.

Ik wens u een zacht gemoed en de kracht om altijd het gouden randje te zien aan de situatie. Ik wens u mensen die praten, mensen die luisteren, troosten en uw gelach delen.

Ik wens dat we door lieve mensen dichtbij, allemaal de energie krijgen om meer en beter te zorgen voor wie verder van ons staat. Dat we ook daar kunnen luisteren, troosten, vertrouwen en delen.

2017 wordt het jaar van mensen die goed graag kunnen zien, ik voel het.

Happy New Year, lieverds.

WildeMannen WoesteWijven.

Bovenal.
Bemin uw hart.
Denken mag, maar wees verward.
Leef speels en gretig, zoals je bent.
Proef ook wat je niet kent!
Spring. Val. Klim en gloei.
Ook in stilte zit een groei.
Schreeuw ons wakker. stinken mag.
Kus een vreemde, ‘t is jouw dag.
Voel vanbuiten en vanbinnen.
Wat niet is, kan jij verzinnen!
Dans in regen, drink de sneeuw.
Wild en Woest is onze eeuW!

14456845_10154606819383223_769305407_o

Armbandje, check. Programma, check. Wij zijn er klaar voor, en gij?

Wiebel.

“Ik heb deze ochtend tegen Daniella gezegd dat ze Wiebel niet mag wegdoen, hoor.”

Aan het woord is de dochter. Daniella is onze poetshulp. En Wiebel woont al een half jaar in ons toilet. En we hadden de avond voordien ontdekt dat ze kindjes zou krijgen.

14333139_10154513843358967_2370564620185380467_n

De dochter, die heeft een haat-liefde-verhouding met all things kriebelbeesten. Ze heeft er eigenlijk geen schrik van, maar af en toe verliest ze zichzelf in door haar peergroep ingegeven aanstellerij. Iedereen in haar klas is bang van spinnen, dus zij dan opeens ook. Zoiets. Terwijl ze eigenlijk zot is van alle beesten, krabben vangt met haar handen, kikkers knuffelt en duizendpoten verzamelt. We hebben tientallen foto’s waarop ze iets doet zoals hieronder.

10514725_10152658451678223_5002085394769040124_n

Maar tijdelijke hysterie dus, bijwijlen. Ik heb veel begrip voor mensen met een fobie, maar dat is het bij de dochter dus duidelijk niet. Alleen wordt het dat wel in haar hoofd als we niet opletten, want ze heeft een genetisch ingegeven gevoel voor overdrijven en drama.
Enter Wiebel. Die was precies op het juiste moment op de juiste plaats: dochterkind had net beslist dat ze schrik had van spinnen en toen was Wiebel er opeens, in ons toilet. Wij weigerden haar weg te halen en gaven haar een naam, als een soort van opvoedingsmaatregel. Niet trunten, het is gewoon een spin. En neen, ge gaat niet naar boven naar het toilet. Na twee dagen babbelde ze tegen Wiebel terwijl ze op het toilet zat. En weg was haar spinnenschrik, even plots als hij gekomen was.

Vorige week waren de kindjes er opeens. Tientallen kleine Wiebels, in de hoek van het toilet. Zij was euforisch. De man deed van MOHZOCOOL en nam foto’s. En ik zit me vooral af te vragen of dat niet volledig uit de hand gaat lopen, daar in ons toilet.

14352439_10154520229498967_946042895506834612_o

Aan iedereen op bezoek die pipi moet doen: sorry alvast. We hebben ook een toilet boven, als ge een beetje privacy wilt.