Oh. Ik lees op Het Project dat het weg is, het bordje waar ik al jaren met een mengeling van ontroering, vertedering en een brede glimlach passeer. De kern van het woord “aandoenlijk” in beeld gebracht.
Blijkbaar wordt de keukentafel verkocht nu, met een handgeschreven briefke waar ik ook al week van word. Dat herfstweer doet mij geen deugd, vrees ik. Het ga je goed, kledingproblemen Michel.
Ik maak twee tassen. Eén voor mezelf: reserve-broek, reserve-topke, reserve-al-de-rest. Festival-grief, maar enkel de basis. Ik heb meer geld nu dan vroeger, dus ik eet en drink gewoon aan de toog. En ik slaap in de auto, waar ik morgen gewoon mijn eigen dons en hoofdkussen ga ingooien. Eén nacht, though, zaterdagavond kom ik naar huis als Josh zijn laatste liedje heeft gezongen. Er is een leeftijd voor alles.
Tas twee is voor haar: het is even rekenen wat ze voor twee nachten en evenveel dagen nodig heeft.
Morgen gaat ze naar de creche, en ‘s avonds halen mijn ouders haar op. En dan blijft ze daar, tot zondagmiddag, want ik ben zaterdagavond pas na Mira-bedtijd terug. En dus gaat ze voor het eerst twee avonden na elkaar uit logeren, mijn éénjarige grote liefde. Dat is meer dan 48 uur dat ik haar niet ga zien, voor het allereerst. Pfiew. Ik mag daar dus niet te veel bij stilstaan, want ik voel de drang om niet te vertrekken dan. En toch heb ik er vreselijk veel zin in. Twee dagen vriendjes, muziek en zon.
Pukkelpop, baby!
Precies een slechte komische wijvenfilm.
Dat dacht ik toen zij en ik na twee-en-een-half uur rijden van Leuven naar Gent eindelijk onze vertrouwde torens zagen op de afrit Gent-centrum. Oh jawel, 2,5 uur. Dat is ongeveer drie keer zo lang als normaal. Er waren dan ook drie keer zoveel wegenwerken als u zou kunnen vermoeden, op het traject.
Een wijvenfilm? Jawel, want wij hadden (1) zwaar geshopt en waren daar (2) voor naar de andere kant van het land gereden, omdat ze daar de mooiste kleren hebben. En we waren (3) onderweg gestopt in het tankstation om de flair te kopen, waar zij –overigens zwaar van make-up voorzien hola pola — in staat deze week. En er stond (4) een baby op onze achterbank. Wijventhema’s galore dus.
Een humoristische noot, dat was al wat nog ontbrak. En toen gingen de ruitenwissers van de auto dood, midden op de autostrade, terwijl het fijn aan het regenen was. De linker, die bleef rechtstaan, midden in mijn gezichtsveld. De rechter, de lag gewoon beneden doodstil te wezen. Lichte paniek, ik moet het u niet zeggen.
Aan de Zuid, voor het rood licht, ben ik uitgestapt om de loodrechte naar beneden te duwen. Die daardoor spontaan aan hoge snelheid op en neer begon te zwiepen en daar dus niet wilde mee ophouden.
En toen kwam zij niet meer bij van het lachen. En dacht ik dus alleen maar: Precies een slechte komische wijvenfilm.
SMAK, 15 augustus 2010.
(de tentoonstelling die momenteel loopt, met stukken uit de eigen archieven, is trouwens best de moeite. Er stond vanalles van Panamarenko dat ik nog nooit in het echt had gezien, bijvoorbeeld.)
De creche is open. De dochter is naar daar. Ik moet werken, en ook plinten schilderen. En een poutrel ontvetten zodat ik hem morgen kan schilderen.
Het is het einde van vijf weken zalig verlof, met de dochter telkens maximum een verdieping van mij verwijderd, twee nachten bij de grootouders niet meegerekend. Het voelt alsof het kind vergroeid is met mijn heup, waar ik haar opzwier als ze opgepakt wil worden. Met mijn hand, waar ze steeds vaker aan wil stappen. En met mijn been, dat blijkbaar de tofste steun is om recht te staan.
Het is een vreselijk dubbel gevoel: ik ben blij dat ik rust kan maken in huis nu, en kan beginnen werken, want het vooruitzicht van een druk semester sluimerde de laatste dagen in mijn hoofd. En huismama zijn zou duidelijk niks voor mij zijn. Maar wat een heerlijkheid, die vijf weken: uitstapjes, leven op het ritme van de dochter, spelen en nog eens spelen.
Er was dan ook sprake van een bleitinge, deze ochtend op de creche. Bij haar van zodra ik haar overdroeg. Bij mij toen ik in de auto stapte om naar huis te rijden. Het is voorbij, de mooie zomer. Back to reality.
(Ah, wat klinkt dat allemaal dramatisch, ik heb nog geen koffie gehad, weetwel. En het kind blijft nog vier dagen per week thuis, deze maand. Maar toch.)
Om half tien was ik klaarwakker. Ik mocht nochtans uitslapen zolang ik wilde, vandaag. De dochter is — zonder een directe aanleiding, wij *moesten* nergens heen — uit logeren bij de grootouders. Omdat die vakantie hebben, en omdat dat leuk is schijnt, zo’n kleinkind op logement. En dus gingen wij naar de cinema, kwamen oude vrienden tegen, lachten op een terras en zaten op treffelijke uren in bed. En we zouden uitslapen.
Om half tien was ik klaarwakker. Ik draaide nog even, maar voelde toen de gsm kriebelen. Eens gebeld hoe het daar ging, op het logement. Toen ik de dochter enthousiast hoorde roepen — ze stond op het terras aan de straatkant, er is jaarmarkt daar en dus veel volk om naar te gillen en te zwaaien — was mijn hart gerust.
En dus was er koffie, op het terras in de ochtendzon. Helemaal alleen, en met een gerust hart.
Mijn gedachten dwalen af naar een jaar geleden. Hoe mijn gsm toen ook kriebelde, om constant de tijd tussen twee weeën te meten. Hoe de dagen voor 7/8/9 getekend waren door een vreemde mengeling van pijn en anticipatie. Vreugde omdat het eindelijk bijna zover was, angst of het allemaal wel goed zou komen.
Ze is een jaar morgen, de liefde van mijn leven. Straks ga ik haar ophalen en dan ga ik haar vertellen hoe ze vorig jaar nog in mijn buik zat. Ze zal me niet begrijpen, maar dat komt later nog wel. En ik vertel het toch, al was het maar om het zelf niet te vergeten.
Deze nacht was ik even geen mama. Ik was een meiske in baudelo dat bier over zich liet morsen en daar gewoon mee moest lachen. Ik stond vloekend in de rij voor de toiletten wegens te lang gewacht om te vertrekken en dringend. Ik haalde zoveel pintjes als ik in één keer kon dragen en deelde uit aan wie op dat moment rond mij stond. Ik rookte te veel sigaretten, en weerstond de roep van irish coffee die de volgende dag een slecht idee blijkt. Hoewel ik dus wel vreselijk veel zin had in de slagroom. Ik was één van de massa voor de kinky star, joelde mee bij de confetti en zoende mensen die ik kort daarvoor wel of veel te lang niet had gezien. Ik leerde de geheimen van het circus, stelde een kersverse vader gerust, at vuile hamburgers, wandelde op blote voeten met mijn lief naar huis en ging slapen toen de zon al opkwam.
En om half elf stond ik zonder morren op, ging de dochter halen en werd weer mama. Een mama met een houten hoofd, maar ook een lijf vol verlangen naar een paar weken niksdoen, niks moeten, en absolute rust met ons drie thuis.
Ik zie u vast in het parkkaffee, of in het keizerspark, of op de plage tatoeage, ergens de komende weken, niet?
En toen keek ze dus naar de posters in onze inkomhal, ze wees met haar mini-vinger, haar hele gezicht vertrok en ze zette het op een hartverscheurend huilen. Ze pakte me stevig vast. En ik pakte haar stevig vast, want ik herkende het huilen. Het was opluchting. Hetzelfde huiltje dat ze doet als we haar afhalen van de creche. Een paar seconden maar, alsof ze wil zeggen “ik dacht, ze gaan mij nooit meer komen halen, maar ge zijt hier, moeder, en ik ben zo content”.
Ze huilde omdat we thuiswaren deze keer, ik wist het wel. Omdat ze plots besefte dat we *niet* voor altijd in de auto waarin ze de afgelopen 15 uur haar lot lijdzaam had ondergaan, zouden resideren. Omdat ze plots besefte dat ons tijdelijke huis in frankrijk tijdelijk was en dat ze dus helemaal niet hoefde te wennen aan die nieuwe kamer om te slapen. Ze heeft dat zo goed gedaan op reis, dat ik moedersgewijs blink van fierheid: zo blij gespeeld, zo lief geweest voor de andere kindjes, zo flink gegeten en zo vrolijk geweest. Alleen dat slapen in den vreemde, dat was niets voor ons mevrouw. En dat autorijden: niet zo’n succes, zoals bij de meeste kindjes.
Alleszins: haar korte huilbui werd gevolgd door een urenlange euforie, waarbij ze de hele living rondkroop en al haar speelgoed onder luid gebrabbel in het rond strooide. Waarbij ze als een halve zot in en uit de zetel kroop, al haar boeken bekeek en bijna door de vacht van Boogie heen streelde. Toch een beetje gehecht aan haar vertrouwde omgeving, ons Mira.
Maar wij zijn dus terug van een weekje in het Zuiden. En we hebben een hoop fantastische verhalen, die ik de komende dagen allemaal ga uitschrijven. Verhalen over disco time en een Afro. Verhalen over het feest van de brandweer en dat 17 het noodnummer is in Frankrijk. Verhalen over verkleed als smurf naar een markt gaan. Verhalen over eten dat verstopt zit onder uw poep. En verhalen over om half drie met uw baby op een oprit rondlopen om te vermijden dat ze alle andere kindjes wakkermaakt.
Enfin, the usual. Maar nu eerst slapen.
Daarnet zaten wij op de lichtbak naar Top Gear te kijken, the bolivia special. De stoere mannen rijden daarin door het schoonste land van heel de wereld en op een bepaald moment krijgen ze serieus te maken met de hoogteziekte. Het ziet eruit alsof ze zwaar overdrijven, maar ik verzeker u: het is nog veel erger dan het daar getoond werd.
Zoals: misselijk tot in de toppen van uw tenen. Zoals: hoofdpijn alsof uw hoofd wordt opengesplijt met een botte bijl, maar dan zeer langzaam en langdurig. Of zoals, mijn persoonlijke hoogtepunt: opeens geen zinnen meer uitgesproken krijgen. Denken in het Nederlands, spreken in een vreemde mengelmoes van Spaans, Frans, Engels en Nederlands. En andere woorden dan ge bedoelde.
Maar: het is het keihard waard. Als ge er ooit eens naartoe kunt: doen.
En zo werd het vakantie. En begonnen we aan de voorbereidingen voor onze reis. Eerst hier in huis, want we hebben een Hollands adoptiekindje terwijl we weg zijn, die voor kat, huis en Gentse horeca zal zorgen. Maar een adoptiekindje — zelfs een Hollands — moet natuurlijk een bed en een kamer. Dus werd één van de rommelzolders opgeruimd en gepoetst, sleurden we een bed en toebehoren mee van bij de Zweden en werd de donkerste kamer van ons huis ingericht. Hoera!
En zo werd het vakantie en vulde ik de dagen met kijken naar mijn lachende dochter, en met hoofdschuddend constateren hoe groot ze al is.
En zo werd het vakantie, en probeerden we ietwat klungelig (als we het niet goed weten, dan slepen we eten aan. it’s a meetjesland-thing, I guess) te verzachten tegen beter weten in. Omdat niets sommige dingen kan verzachten.
En zo werd het vakantie. En hoopten we dat het vervolg zorgelozer zal zijn dan het begin. Maar we zijn alvast vastberaden om daar eigenhandig voor te zorgen.