Op 19 december 2005, de dag dat ik achttien jaar werd, ben ik officieel gestopt met school op de Ottogracht. Nog één keer teruggegaan om afscheid te nemen van Henk. Er was maar een leerkracht waar ik persoonlijk aan wou laten weten dat ik weg ging. (pagina 88)

- Xander is gestopt met school. Vanmiddag langs geweest.
- Xander?
- Die gast die tegenwoordig al eens kwam kijken naar optredens.
- Mager, handschoenen zonder vingers, zwarte kleren?
- ja, Xander.
- Allez zeg. Is dat een goed idee, dat stoppen met school?

Daarna vertelde het lief dat hij daar toch niet op zijn plaats zat, die gast. Hij zou comedy gaan proberen, zei hij. En hij had wat materiaal laten lezen. En had zenuwachtig staan wachten in het lokaal.

- Was het wat goed, dat materiaal?
- Goh ja. Er zaten een paar goeie jokes in. Maar het zal ervan afhangen wat hij ermee doet, natuurlijk, op een podium. Ik heb hem gezegd dat hij moest proberen, in den bal enzo.

Die avond keken we naar een DVD van Seinfeld. Een cadeautje.

Het evenement vond plaats in een of ander oud overheidsgebouw in Gent. Glazen deuren, kerels met oortjes achter de balie. In het auditorium zaten een vierhondertal scholieren te wachten. Er werden verschillende projecten voorgesteld, prijzen uitgereikt en ik mocht een stukje spelen. (pagina 99)

Ik sms het lief.
- Fuk. Ze hebben blijkbaar het idee gehad Xander te laten spelen hier op de prijsuitreiking. Geen spots, een auditorium, kinders die naar huis willen en nauwelijks versterkt. Geen cadeau, maat.
Ik sms het lief een kwartier later.
- Hij is recht gebleven. Ik heb zitten sterven van de zenuwen.

In 2005 zat ik, zorgvuldig weggestopt, op de eerste rij toen Xander met comedy begon. Nu lees ik zijn boek, en ondanks het feit dat ik alweer stikjaloers ben dat al die BVs boeken mogen schrijven en ik niet, zit ik de hele tijd met een dikke vette grijns. Fier op hem, natuurlijk. Maar vooral: de herinneringen aan de wonderjaren van de Vlaamse comedy zijn onbetaalbaar. Blij dat iemand ze heeft neergeschreven.

Xander De Rycke – Het leven is kak. En dan wordt het grappig. Vanaf half oktober in uw boekhandel.

Koop ze, voor uw kinders.

Dat ik vertraagd neerviel
op mijn schaduw alsof ik plaatsnam
in de stroperige bloedsomloop
van een nacht, terwijl een donkere omhelzing begon.

Dat ik ze in mij voelde wemelen,
mijn witte bloedlichaampjes
waarna ze op hun beurt gingen liggen
rond de deeltjes angst en die verteerden
of tenminste deden alsof.

Dat de kamer in mijn pupillen aan het zwemmen ging
alsof het blauw uit de muren bleef stromen
omdat het zich boven mij wilde sluiten
als een veelarmige vrouw.

Niets ervan is mij ontgaan.
Niets heeft mij geholpen of niet geholpen.

Ik kan mijn voorhoofd tegen de muur leggen zonder die muur on-
middellijk met mijn voorhoofd te moeten slaan.
Zonder veren uit mijn armen te voelen schieten
kan ik naar het plafond kijken. Nachtenlang.

En soms, op dagen dat ik door niets of niemand werd bezocht,
doet dit traag uitdijende plafond mij zelfs alle pijn
en dus mezelf
vergeten.

Op die dagen is het dat ik in de blauwe kamer
onophoudelijk in die stroperige lucht
het woord geluk zit te schrijven.

Peter Verhelst

Gedichtendag, vandaag. Zoals ieder jaar.

Ik hap naar adem en open het admin-paneel van dit weblog. Het is vreemd hoe de dingen plots anders kunnen aanvoelen. Alsof het zoeken naar evenwicht elders ook zijn weerslag heeft op wat ik hier, op het interwebs doe.

Ik heb een week niet geschreven, en de drempel is groot. Onoverkomelijk, zo lijkt het. Ik weet wel dat ik me er gewoon een gedacht van moet maken, zoals van veel dingen in mijn leven, maar het voelt als een torenhoge berg waar ik overmoet.

Een blogpost dus. Gewoon om te zeggen dat ik probeer terug te komen. Dat het wat moeite kost. Dat ik een beetje moet zoeken. Maar dat ik mijn best doe. En dat ge een beetje geduld moet hebben.

Enfin, de vooruitgang staat niet stil zo blijkt, ook niet in het bibliotheekwezen: ik heb dingen ontleend, en ik moest niet aanschuiven aan een balie om daar bediend te worden door een mevrouw die met haar ogen rolt als ge te traag uw boeken op de toonbank legt/uw lidkaart niet gereed hebt/een lelijke trui aanhebt. Neen jong, in de bibliotheek in Gent moogt ge alles zelf doen. Inscannen aan een computer met een rode laser die groen wordt als ge het goed hebt gedaan. De overwinning van vijf keer groen licht, het maakte me zowaar vrolijk. Ik heb for old times sake dan maar zelf eens met mijn ogen gerold omdat ik mijn net aangeschafte ledenpas niet terugvond in de rommelbak die ik een handtas durf te noemen.

Maar de bib dus. Voor u denkt dat ik geheel wereldvreemd ben: vroeger, voor ik geld van mijn eigen had, kwam ik daar wel eens. Van zodra ik beginnen werken ben niet meer: boeken, dat is iets om te kopen. Ik kriebel in boeken, ik wil dingen kunnen opzoeken, heropzoeken, lezen en herlezen. En in bibliotheekboeken moogt ge niet schrijven en ge moet die ook terugbrengen na een tijdje. Afscheid nemen van een goed boek, hoe hartverscheurend is dat niet zeg.

Aniehoew. Ik heb mij daarover gezet vandaag. Ik had CD-roms nodig over kleuters, en ik ben bovendien tegenwoordig nieuwsgierig naar opvoedboeken. Die kosten stukken van mensen, ik koop dat dan en na een half uur denk ik: oh, vlieg op met uw groeisprongen jong. En dan ligt dat boek daar. De bib dan maar.

Probleem is echter dat ik mij net heb gerealiseerd dat er nog een andere reden was waarom ik niet naar de bibliotheek ging. Die boeken é — wait for it — andere mensen zijn daar al aangeweest.

* ik laat dit even bezinken, zodat u mee kunt gaan in mijn gevoelstoestand op dit moment *

Andere mensen. Mensen die ik niet ken. Mensen die misschien nooit hun handen wassen. Die hebben dat boek aangeraakt dat ik nu aan het lezen ben. Misschien zelfs terwijl ze op het toilet zaten. Met hun ongewassen handen.

Stelt u voor.

Ik denk tegenwoordig wel honderd keer per dag: meiske, wat ben jij toch een fijn kindje om in huis te hebben. Als je vader en ik religieus waren aangelegd, dan zouden we onze god op onze blote knieën danken. Aangezien we echter al jaren als ketters plachten te leven, prijzen we onszelf gewoon gelukkig en vertellen elkaar dat we dat goed gedaan hebben, dat fabriceren van die dochter. Want je bent nu al mijn grootste verwezelijking ooit. Van een klein kwetsbaar hoopje cellen in mijn buik naar een stevige baby van meer dan vijf kilo in amper 11 maand. Als ik erbij stilsta krijg ik nog steeds kippenvel.

Je lacht de wereld breed toe, de laatste tijd. Waar ik het vorige maand nog had over je eerste aarzelende glimlach, kunnen we nu met recht en rede spreken over “vol geschater”. Je antwoordt als we tegen je praten, met gekraai in heel veel verschillende toonaarden. Je zingt mee als we zingen en je giechelt, wat mij dan weer onbedaarlijk doet lachen. Ik probeer nog uit te vissen of je giechelt omdat je de liedjes leuk vindt, of omdat ik zo gigantisch vals zing. Misschien lach je me uit, maar zolang je er geen gemene opmerking bij kunt maken doe ik net alsof ik een meesterlijke stem heb en jij de enige bent die dat merkt. De rest van de wereld is gewoon nog niet klaar voor mijn talent.

En ja, ik denk nog steeds af en toe “waar zijn we in godsnaam aan begonnen?”. Als je ontroostbaar bent, bijvoorbeeld, en ik weet niet waarom. Als het half zes in de ochtend is en herfstig donker, maar jij hebt besloten dat onze dag mag beginnen. Of als ik mezelf voor de honderste keer hoor vragen: “ja, zoetje, gaan we eens in uw wipperke zitten?” en ik ondertussen vurig wens dat er iemand zou zijn die kon antwoorden. In volzinnen.
De dagen kunnen lang zijn en best een beetje eenzaam, nu je vader weer gaat werken. Ik mis hem, maar ook dat is een goed teken: het vertelt me dat we de juiste vader hebben uitgekozen. Jij mist hem ook, en dat bevestigt die keuze alleen maar. Als hij dan ‘s avonds komt binnengewaaid en jouw oogjes lichten op als je hem ziet, dan voel ik me heel erg deel van. Van onze eigen wereld, hier in ons eigen huis.

Je bent twee maand vandaag, en we zijn best een goed team, jij en ik. Je weet dat je geduld met me moet hebben als ik kleertjes om je blote lijf probeer te sjorren, ik herken de blik in je ogen als je moe wordt. We hebben allebei een paar minuutjes nodig na het wakkerworden om te wennen aan de wereld, en we vinden Raymond Van Het Groenewoud allebei leuk om te dansen tijdens de afwas. We work well together, babe.
Het gulzig vooruitkijken naar, dat hebben we ook allebei. Drang en ambitie. Ik kijk reikhalzend uit naar de duizend vragen die je me zal stellen, naar de eerste happen groentenpap, naar de dag dat je mijn hand zult nemen en je eerste stappen zet. Jouw ambities zijn iets beperkter, maar dat wil niet zeggen dat je daarom geduldiger bent. Dat nijdige kreetje omdat het rollen nog niet wil lukken, die gefrustreerde schreeuw omdat de beer die je wil pakken net te ver ligt: ik ril van herkenning als ik je zo zie reageren.

Je bent vaak in onze buurt, en graag. Je zit bijvoorbeeld altijd in je wipper op het keukenblok terwijl ik kook. Ik vertel dan over wat ik klaarmaak en hoe ik dat doe, en jij kijkt zeer geconcentreerd toe: ik weet zeker dat je alles in je mini-geheugen opslaat en dat je later heel geïnteresseerd gaat zijn in het culinaire gebeuren. Ik denk nu al na over wanneer je me kan beginnen helpen in de keuken en wat je dan gaat maken. En aan hoe je later, als je in een ander huis woont, voor je vrienden zal koken en dat die dan zullen zeggen dat het lekker is en dat jij dan zult antwoorden dat je het van je ma hebt geleerd. Bel je me dan even, als het zover is?

zoen,
je mama.

***

Maand 1

Lieve Mira

Ik tik dit met één hand, want mijn andere zit aan een arm die in gebruik is. Door jou, om precies te zijn, want je hebt besloten dat die de ideale locatie is voor een tukje. Aangezien je vandaag niet de vrolijke baby bent die je gewoonlijk placht te zijn, laat ik je even liggen en loop liever niet het risico je wakker te maken door je te verplaatsen.
Neen, je bent niet vrolijk vandaag, maar we veronderstellen dat dat komt door het grote feest van gisteren: 160 mensen die je komen bewonderen en koechiekoechie boven je hoofd doen, het zal misschien wat veel geweest zijn voor een meisje van een maand.

Jawel! Een maand! Vandaag precies een maand geleden kreeg ik jou boven mijn gezicht gezwaaid, vers uit mijn buik gesneden. Ik kon je niet vastnemen, want mijn handen waren aan de operatietafel gebonden. Een gemis dat ik echter sindsdien ruimschoots heb goedgemaakt. Soms, als je ligt te slapen, moet ik al mijn wilskracht gebruiken om je met rust te laten en niet een beetje aan je voeten of handen te komen futselen.

Het is me nogal een maand geweest, lieve Mira. De eerste helft heb ik voornamelijk al jankend doorgebracht, met hormonen die me tot wanhoop dreven. Als jij je keel openzette (want dat doen baby’s van jouw leeftijd nu eenmaal), was de normale procedure die eerste weken dat ik gewoon een potje meehuilde.Van vermoeidheid, van onverwerkte emoties of gewoon zomaar.
Nu nog kan ik er niet tegen als je pijn hebt: vorige week lag je naast me te slapen in de zetel en je had duidelijk krampen in je buik. Dat kunnen we namelijk zien aan de pijnlijke gezichten die je maakt en het strekken van je rug en benen. Je sliep door de krampjes heen, gelukkig, maar mijn hart brak toen ik je ongemak zag en dus heb ik maar in jouw plaats een beetje gehuild. Omdat ik niets kon doen om te helpen.
Deze ochtend ook: plots trok je een pruillip — die heb je pas ontdekt –, zette een keel open en je ogen vulden zich met tranen. Je allereerste tranen, kind, dat is alweer een stap naar volwassenheid en functionerende traankanalen. En een aanleiding voor een volgeschoten moedergemoed.

Je allereerste tranen zijn natuurlijk niet de enige mijlpaal: zo lach je sinds vorige week geregeld naar ons. Soms zelfs met een glimlach die je hele gezicht laat oplichten. Wij smelten dan natuurlijk. En roepen hysterisch naar elkaar van moetkeerkomenkijkenmaat (dat is gents voor zie nu toch eens). Die lachjes maken alles wat lastig is aan kleine baby’s weer goed, maar zullen we afspreken dat we die glimlach niet meer doen in het holst van de nacht? En hem niet laten volgen door je we-gaan-spelen-gekraai op dat ongoddelijk uur? Dat zou fijn zijn.
Je vader en ik waren eerder deze week ook onder de indruk dat je nu ook speelgoedjes die boven je hoofd worden gehouden kunt volgen met je ogen. We hadden je bijna ingeschreven in de kangoeroeklas, maar dat is misschien wat voorbarig.

Je vader, dat is die man met de prikkende baard die gezwind en zonder morren overneemt als ik niet meer kan. En die de slappe lach krijgt als je nog maar eens probeert of je met je uitwerpselen tot aan je nek kunt geraken als je maar genoeg in één keer kakt.

Het antwoord is ja, trouwens.

Je papa blijkt ook heel goed in je rustig krijgen als je over je toeren gaat (Hij heeft natuurlijk al vijf jaar op mij geoefend, en jij en ik: we hebbben dezelfde genen). Verder denk ik dat hij veel van zichzelf herkent, want ik kan het nu al met zekerheid zeggen: je karakter lijkt als twee druppels op dat van hem. Dat maakt het nog gemakkelijker om je graag te zien natuurlijk, en ik heb het vooruitzicht dat ik je binnen een paar maand gewoon voor de televisie kan neerplanten als ik eens een uur of zes voor mezelf nodig heb.
Maar alleszins: hij zorgt goed voor ons, en ge moogt dat niet vergeten. Ook niet als hij binnen zestien jaar de jongens aan onze voordeur wegstuurt en u zegt dat ge een ander kleedsken moet aandoen en die schmink van uw gezicht moet vegen voor ge buitengaat.

De voorbije maand is een beetje ingrijpend geweest voor ons allemaal, en het valt me op dat de vierde week zoveel leuker was dan de eerste. En dat elke dag een beetje plezanter is, omdat we jou steeds meer leren kennen. Ik kan nauwelijks wachten om aan maand twee te beginnen.

dikke zoenen

je mama.

Tags: nieuwsbrief

* It Sucked and then I Cried – Heather B. Armstrong – Het boek van de onnavolgbaar grappige blogster dooce. Een absolute aanrader voor elke zwangere of bevallene die het hele concept van zwangerschap toch niet zo tofkes vindt als eerst gedacht. Wie echter twijfelt over kinderen of niet: step away from the book, want na het lezen zou het wel eens kunnen dat u de koters nog een paar (tientallen) jaren uitstelt. Dooce is een drama-queen, inderdaad, maar wel een bijzonder grappige. Zo grappig dat ik gestopt ben dit boek in het openbaar te lezen omdat mensen zeer raar staarden naar het meiske met de dikke buik die onbedaarlijk zat te lachen in haar strandstoel.
Ze hebben hem bij Proxis.
* Voor vaderdag heb ik voor de toekomstige vader een boekje gekocht op het interweb, dochters, dat best grappig is. Hij heeft nu doorzicht in My little Pony en vlechtjes leggen. Ik vind het vooral een leutig boekske om in te bladeren
* Beatrijs Smulders – veilig zwanger en veilig door de kraamtijd. De baby-boeken, jawel. Ik ben ook begonnen in “Oei ik groei” en die heb ik snel weggegooid wegens ik erger me aan de generalisaties en het instructiegedoe. Mijn mening: begrijp en gij zult weten wat te doen. Ik hou me dus bij kohnstamm. Edoch: ik ben een flauwe trees als het op pijntjes en gedoe dat ik niet onder controle heb aankomt, dus een boek over gezondheid en het zwanger zijn en bevallen: helegans mijn meug. Hoewel ik het tweede wel door de trein heb gekeild toen Smulders beweerde dat kindjes tot twee jaar bij hun ouders op de kamer horen te slapen, en vanaf vier maand zelfs bij voorkeur in hetzelfde bed. Hollanders, ge kunt daar niet aan uit jong.

Lief is trouwens as we speak het boek over de kraamtijd aan het lezen en hij rolt heel wetenschappelijk om de vijf minuten verontwaardigd met zijn ogen. Blijkbaar staat er toch het één en ander in dat niet helegans klopt.

* Mr. Toppit – Charles Elton – je kan niet anders dan aan Harry Potter denken onder het lezen, hoewel het dus geen Harry Potter-verhaal is, maar het verhaal van de schrijver van een soortgelijk boek. Over beroemd zijn en over drugs en al. Ik heb dat heel graag gelezen, op de TGV naar het Zuiden.
review op cutting edge
* Het is de liefde die we niet begrijpen – Bart Moeyaert – op reis lees ik elke keer dit boek. Omdat het zo’n mooie titel heeft en net lang genoeg is voor een treinritje van een uur of twee. En ik heb al mijn hele leven een crush op Bart Moeyaert, dat ook.
* Meneer Pip – Lloyd Jones nog een meneer, jawel, ik had behoefte aan een rode draad blijkbaar. Een zeer aangrijpend boek, dit, over de kracht van verbeelding, een burgeroorlog en Great Expectations van Dickens. Mooi!
* Robert Vuijsje – Alleen maar nette mensen. De winnaar van de Gouden Uil. Mensen Die Er Iets Van Kennen vonden dit dus een uitstekend boek. Ik vond er niks aan en heb een ergernistrip van een halve dag gehad dankzij dit boek. Uitgelezen, dat wel, want een mens wil graag weten waarom het boek heeft gewonnen, en stel dat het in de tweede helft, vierde kwart, laatste hoofdstuk plots geniaal blijkt te zijn en we hebben het gemist. Niet dus. Maar laat u dat niet tegenhouden, natuurlijk: het is een namiddagje lezen en daarna kunt u meeklappen met de culturele elite en ook een Grote Mening hebben.
Recensie op cuttingedge.

Morgen: boeken over zwangerschap, bevallen en kinders opvoeden! Ik durf wedden dat u nauwelijks kunt wachten.

Tags: boeken

Ik heb het altijd al gehad voor Simon Vinkenoog. Prettig gestoord en een prettig mens, denk ik. Dit weekend is hij overleden, dus lees ik vandaag zijn weblog, waar hij de wereld vrolijk toelacht vanop een revalidatiebed, nog geen week geleden. Net geen 81 geworden. Zeer spijtig.

Tags: vinkenoog